Πάντα τη συνέπαιρναν οι αληθινές ιστορίες, οι ιστορίες ανθρώπων, που είχαν βιώσει µια ζωή γεµάτη γεγονότα και που νοσταλγικά τα διηγιόντουσαν µ’ ένα δάκρυ να στάζει στην άκρη των ματιών τους, ενώ μέσα τους φώλιαζε η κρυφή ελπίδα να µην χαθούν στον χρόνο.
Η ιστορία της γιαγιάς της, που άγγιξε την ψυχή της Αλεξάνδρας Ψαραδέλλη και έβαλε στοίχημα να την διαφυλάξει, παγώνοντάς την στον χρόνο, κερδήθηκε μέσα από το μυθιστόρημά της «Κάτω από το φως του Αποσπερίτη».
Πρόκειται για μια ιστορία, με έντονες κοινωνικές αναφορές, στο οποίο η συγγραφέας επιχειρεί «κατάδυση» στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, αναλύοντας τους ενδογενείς αλλά και εξωγενείς παράγοντες που την επηρεάζουν βαθιά.
Άλλωστε, η καταγραφή συναισθημάτων, ήταν πάντα για εκείνη ένας τρόπος να αδειάζει την ψυχή της, γι’ αυτό και η συγγραφή ικανοποιεί την βαθύτερη ανάγκη της να εκφράσει τα συναισθήµατά της, να µοιράζεται τις σκέψεις της, να εκτονώνει την θλίψη της και να αναζητά τις αλήθειες της.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Ωκεανός» το δεύτερο σας μυθιστόρημα με τίτλο «Κάτω από το φως του αποσπερίτη». Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που την υφαίνεται υπέροχα μέσα σε 478 σελίδες. Ποιος ήταν ο λόγος που αποφασίσατε να κάνετε γνωστή την ιστορία της Αναστασίας, κυρία Ψαραδέλλη;
Πάντα με συνέπαιρναν οι αληθινές ιστορίες. Ιστορίες ανθρώπων, που είχαν βιώσει μια ζωή γεμάτη γεγονότα και που νοσταλγικά τα διηγόντουσαν, μ’ ένα δάκρυ να στάζει στην άκρη του ματιού και με μια κρυφή ελπίδα να μην χαθούν μέσα στον χρόνο. «Το κάτω από το φως του αποσπερίτη», είναι μια αληθινή ιστορία ή αλλιώς το κομμάτι ζωής ενός ανθρώπου. Ήταν η ιστορία που άγγιξε την δική μου ψυχή και το στοίχημά μου να την διαφυλάξω, παγώνοντάς την στον χρόνο, κερδήθηκε μέσα από αυτό το βιβλίο.
Η ηρωίδα του βιβλίου σας αποτελεί πραγματικό πρόσωπο. Πώς μάθατε την ιστορία της;
Η ηρωίδα της ιστορίας, κυρία Δούλη, είναι η γιαγιά μου. Κομμάτια της ζωής της, άκουγα από μικρό παιδί και όταν έφτασα στην ηλικία που τα λόγια και οι σκέψεις φυλακίζονταν στο χαρτί, κατέγραψα όλα τα κομμάτια τού πάζλ ή όσα μπορούσα τουλάχιστον, καθώς αυτά που είχαν χαράξει μέσα της βαθιές πληγές, είχαν βουλιάξει στην χαράδρα της ψυχής της.
Τι σας συγκίνησε περισσότερο στη συγκεκριμένη ιστορία και αποφασίσατε να την κάνετε βιβλίο;
Η πληγωμένη παιδική ψυχή, είναι για μένα κάτι σαν στίγμα, που αναγκάζεσαι να το κουβαλάς σε όλη σου τη ζωή. Είναι μια πληγή που δεν κλείνει όσα χρόνια και αν περάσουν. Και η Αναστασία πληγώθηκε, ξεριζώθηκε και έμεινε να παλεύει μόνη της, έχοντας μοναδική πυξίδα την αγάπη για την χαμένη της αδερφή και το όνειρο να σμίξει ξανά μαζί της. Με συγκλόνισαν οι δυσκολίες της ζωής της και με συγκίνησε η αυτοθυσία της και η δύναμη της ψυχής της.
Η ηρωίδα σας ένα πλάσμα ξεριζωμένο από την οικογένειά της και εγκλωβισμένο στα στεγανά της ζωής που την έχουν χαράξει τολμά και υψώνει δειλά το γενναίο της ανάστημα. Πιστεύετε ότι πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του στα άκρα ή να κάνει ζυγισμένες, συγκρατημένες επιλογές; Αξίζει να υποφέρει κάποιος στη ζωή του, απλά και μόνο για να πει πως άγγιξε το όνειρο, έστω και φευγαλέα, για μερικές στιγμές;
Δεν είμαι των άκρων, κυρία Δούλη, άλλα πολλές φορές έχω ακολουθήσει το ένστικτο και όχι την λογική. Άλλωστε δεν υπάρχει κανένα βιβλίο που να μάς δίνει οδηγίες για την ζωή. Η ζωή είναι εμπειρίες, που δημιουργούνται από σωστές και λάθος αποφάσεις. Ακόμα και αν οι λάθος αποφάσεις, που πήραμε στο παρελθόν, κάποτε φάνταζαν σωστές. Θεωρώ λοιπόν, πως κάποιες φορές, αξίζει να προσπαθήσει κανείς να αγγίξει το όνειρο, ακόμη και αν είναι ψηλά, ακόμη και αν κινδυνέψει να γκρεμοτσακιστεί, διότι τότε, τουλάχιστον θα μπορεί να πει ότι προσπάθησε για κάτι.
Το «Φως του Αποσπερίτη» τελικά καταφέρνει να επουλώσει τα τραύματά μας, κυρία Ψαραδέλλη;
Τα τραύματα δύσκολα επουλώνονται. Κάποια στιγμή όμως, μπορεί να σταματήσουν να αιμορραγούν, αν η ψυχή απαγκιάσει και βρει τρόπο να τα θάψει βαθιά.
Καθώς γράφατε το βιβλίο σας, τι συναισθήματα ξύπνησαν μέσα σας οι ήρωές του και ποιες εικόνες σας έκαναν συντροφιά σ’ αυτό το συγγραφικό ταξίδι;
Η Αναστασία είναι ένα πρόσωπο δικό μου, συγγενικό. Ένα πρόσωπο οικείο, το οποίο πάντα ξυπνούσε μέσα μου συναισθήματα αγάπης και συμπόνοιας. Έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια, πόνεσε, πληγώθηκε, εγκαταλείφθηκε, έγινε έρμαιο εκμετάλλευσης, όπως κάθε άνθρωπος που δεν έχει μέρος να σταθεί. Οι ήρωες υπήρχαν μέσα στο μυαλό μου, πριν αποφασίσω να γράψω το βιβλίο. Και ήταν σαν να τους είχα γνωρίσει όλους. Με συντρόφευσαν οι εικόνες μιας εποχής που κυριαρχούσε ο διχασμός των Ελλήνων, το συναίσθημα του πατριωτισμού, του αγώνα, της ανασφάλειας, της καχυποψίας. Μια περίοδο, όπου η θέση της γυναίκας ήταν απλά διακοσμητική και μιας κοινωνίας που όσο εύκολα σε αφομοιώνει τόσο εύκολα μπορεί να σε αποβάλλει.
Έχετε σπουδάσει Νοσηλευτική και Πληροφορική η συγγραφή πώς πρόεκυψε στη ζωή σας και ποια εσωτερική ανάγκη σάς καλύπτει;
Η καταγραφή συναισθημάτων, ήταν πάντα για μένα ένα μέσο ψυχοθεραπείας, ένας τρόπος να αδειάζω την ψυχή μου. Στα δεκαεπτά μου, αποφάσισα να πάρω μέρος, σε έναν Πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό και να μοιραστώ αυτά που μέχρι τότε κρατούσα για τον εαυτό μου. Συμμετείχα με το διήγημα «Στην Δύση του Ηλίου», το οποίο βραβεύτηκε με αργυρό μετάλλιο. Νομίζω ότι αυτό υπήρξε η αρχή, βάζοντας το σαράκι της συγγραφής μέσα μου. Η συγγραφή για μένα, είναι ένας τρόπος έκφρασης, ένας τρόπος διοχέτευσης συναισθημάτων. Ικανοποιεί την βαθύτερη ανάγκη μου να εκφράσω τα συναισθήματά μου, να μοιραστώ τις σκέψεις μου, να εκτονώσω την θλίψη μου και να αναζητήσω τις αλήθειες μου.
Έχετε γράψει δύο μυθιστορήματα τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Ωκεανός». Πώς αισθάνεστε που οι πρώτες σας συγγραφικές προσπάθειες βρήκαν «στέγη» σ’ ένα μεγάλο εκδοτικό οίκο;
Όταν μια γυναίκα όπως η κυρία Ελένη Κεκροπούλου, εκδότρια του Ωκεανού- Ενάλιου, καταξιωμένη στον χώρο, με μεγάλη εμπειρία και η ίδια συγγραφέας, επιλέγει να εκδώσει το μυθιστόρημά σου, δεν μπορείς πάρα να νιώσεις τιμή, τύχη και άγχος μαζί. Τιμή, διότι το πόνημα σου, συνταξιδεύει με υπέροχα βιβλία, σ’ έναν εκδοτικό οίκο που επιλέγει με μεγάλη προσοχή, αυτά που θα αναδείξει, τύχη, διότι πάντα βάζει και αυτή το χεράκι της και άγχος για το αν θα καταφέρεις ν’ ανέβεις το επόμενο σκαλί.
Κατάγεστε και ζείτε στη Μυτιλήνη, ένα πανέμορφο ακριτικό νησί. Αποτελεί για εσάς η Μυτιλήνη τόπο έμπνευσης και το προσωπικό σας καταφύγιο;
Κατάγομαι από την Μυτιλήνη, μεγάλωσα στην Μυτιλήνη, αγαπώ το νησί μου. Κατά τα εφηβικά μου χρόνια, όταν σε πιάνουν τάσεις φυγής, υπήρξαν φορές που ένιωθα εγκλωβισμένη σε ένα κομμάτι στεριάς που δεν σου δίνει εύκολη πρόσβαση στην υπόλοιπη Ελλάδα. Πλέον το νησί αυτό, που συνδυάζει βουνό και θάλασσα, είναι για μένα, κυρίαΔούλη καταφύγιο, τόπος έμπνευσης, το μέρος όπου έχουν αράξει τα όνειρά μου.
Ποια είναι η συμβουλή που σας έχουν δώσει και σας αρέσει να μοιράζεστε, κυρία Ψαραδέλλη;
Μιας και το θέμα που διαπραγματεύεται η ιστορία, είναι η αδερφική αγάπη, θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα απόσπασμα του βιβλίου.
”Θυμήθηκε ότι, όταν βρέθηκε μόνη της στην αυλή, ο πατέρας της στάθηκε μπροστά της κρατώντας στα χέρια του δυο κλαράκια και της είπε: «Κοίτα πόσο εύκολα σπάζουν όταν είναι το καθένα μόνο του. Όταν, όμως, τα δυο κλαράκια είναι μαζί, τότε σπάζουν πιο δύσκολα…Πάντα να είστε αγαπημένες και να φροντίζετε η μία την άλλη»”.
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
H Αλεξάνδρα Ψαραδέλλη γεννήθηκε στη Μυτιλήνη όπου και κατοικεί. Ταυτόχρονα με τις σπουδές της στη Νοσηλευτική, εργάσθηκε σε τοπικό τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σταθμό. Συνέχισε τις σπουδές της παίρνοντας πτυχίο στην Πληροφορική. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα, άλλα στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με τη συγγραφή. Έχει βραβευθεί σε Πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς με τα διηγήματα «Στη Δύση του Ηλίου» και «Μαργαρίτα». Το «Άσπρο Φόρεμα της Θάλασσας» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ωκεανός» και ακολούθησε το «Κάτω από το φως του Αποσπερίτη» πάλι από τις ίδιες εκδόσεις.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 14 Δεκεμβρίου 2017.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
