Μια εσωτερική ανάγκη από παιδί την έσπρωχνε στη γραφή. Η Αργυρώ Μαργαρίτη έγραφε πάντα. Στο Δηµοτικό και στις πρώτες τάξεις του Γυµνασίου, οι εκθέσεις της και οι άλλες εργασίες της, ακόµα και οι λύσεις προβληµάτων αριθµητικής, ήταν σε έµ ετρο λόγο. Κάποια στιγµή αισθάνθηκε σαν την χορεύτρια που ήθελε να ανέβει στο σανίδι, για να δείξει τις χορευτικές της φιγούρες στο αναγνωστικό κοινό.
Πρόκειται για μια γυναίκα δραστήρια, από τους σπάνιους εκείνους χαρακτήρες που παίρνουν δυναμικές πρωτοβουλίες στη ζωή, που επινοούν «αποστολές», που βάζουν προτεραιότητες, που ανοίγουν με πάθος νέους δρόμους.
Διακρίνεται για την ευαισθησία της και το ήθος της και δίνει στους άλλους την αξία και τον σεβασμό που δικαιούνται, διότι γνωρίζει ότι με αυτό τον τρόπο «κερδίζουν όλοι». Δημιουργεί στους γύρω της την αίσθηση μιας ατμόσφαιρας αλληλεγγύης, οικειότητας, συνεργασίας και θετικότητας, εμπνέοντας και υποστηρίζοντάς τους.
Πιστεύει ότι στην εποχή μας χάνουµε καθηµερινά λίγο από τον εαυτό µας, σαν το ρούχο που ξεφτίζει. Θεωρεί ακόμη πως τα άτοµα απαρτίζουν την κοινωνία και όταν αυτά εξαϋλώνονται, τίποτε δεν θα είναι όπως το ξέραµε γι’ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε!
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας με τίτλο «Γέρση. Είσαι το κόκκινο στο αίμα μου», από τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Ποια ήταν η αιτία που σας οδήγησε να γράψετε αυτό το υπέροχο ιστορικό μυθιστόρημα με έντονο κοινωνικό περιεχόμενο, κυρία Μαργαρίτη;
Έχω καταγωγή και ρίζες μικρασιάτικες και από τους δύο γονείς μου: Σύλλη Ικονίου και Σμύρνη. Η αιτία δόθηκε πριν πολλά χρόνια, όταν έμαθα την παράξενη ιστορία μιας γυναίκας. Αλλά, ξεκινώντας να γράφω, έπεσα πάνω στη Γέρση και όλα άλλαξαν.
Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο σας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός». Τι σημαίνει για εσάς αυτή η συνεργασία και πώς θα τη χαρακτηρίζατε;
Είναι σημαντικό για έναν συγγραφέα να έχει «οικογένεια» και να μην τριγυρίζει σαν νομάς. Στο εκδοτικό οίκο «Ψυχογιός», αισθάνομαι σαν το σπίτι μου. Νιώθω πως σ’ αυτόν τον ζεστό χώρο θα κάνω πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα.
Στη διάρκεια της συγγραφής της υπέροχης ιστορίας σας, που αναφέρεται στις ημέρες αίγλης και δόξας της Σμύρνης πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή, υπήρξε κάποια στιγμή που φορτιστήκατε συναισθηματικά;
Πολλές, κυρία Δούλη! Πάρα πολλές… Μου συμβαίνει πάντα, όταν γράφω, να βλέπω τα πρόσωπα της ιστορίας να τριγυρνούν μέσα στο σπίτι μου. Χρειάστηκε να σταθώ δίπλα στη Γέρση, στην Ειρηνούλα, στη Λερνά, στη Βουντή και στη μικρούλα Ναζάλ τότε που περνούσαν δύσκολα. Χρειάστηκε να δω από κοντά τον Τρύφωνα να μυρίζει το σάλι που έκλεψε, τον Γιαννάκη να ξέρει πως δεν θα μπορεί να αγγίξει μέσα στον χορό το κορίτσι που αγάπησε. Περπάτησα μαζί με τους φαντάρους μας στην Αλμυρά Έρημο. Και όταν έβαλα την τελευταία λέξη, ο κόσμος άδειασε, διότι η Γέρση κλειδώθηκε στο βιβλίο και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε πια για το χατίρι της.
Η ιστορία που περιγράφετε και οι ήρωες του βιβλίου σας προέρχονται από αληθινά γεγονότα και ανθρώπινους χαρακτήρες ή είναι εξ’ ολοκλήρου μυθοπλασία;
Και τα δύο. Η Γέρση υπήρξε, έζησε στη Σμύρνη, αρχοντοπούλα πανέμορφη, ξιπασμένη, πεισματάρα. Ο Γιώργης και ο Σελίμ είχαν ανταλλάξει το αίμα τους πριν μαγευτούν και οι δυο από τούτο το κορίτσι που τους διέλυσε. Πολλές από τις ιστορίες είναι αληθινές. Η Κατίνα γεννήθηκε και έζησε όπως περιγράφω. Αλλά, έπρεπε να ντύσω το βιβλίο και με δικά μου παραμύθια! Φυσικά, τα πραγματολογικά και ιστορικά στοιχεία είναι ατόφια.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν συγγραφέα να μετατρέψει υπαρκτά πρόσωπα και γεγονότα σε μυθιστόρημα, κυρία Μαργαρίτη;
Για να μαγειρέψω ένα φαγητό, χρησιμοποιώ αυθεντικά υλικά. Το εδεσματικό αποτέλεσμα διαμορφώνεται από τη φαντασία και το «χέρι», όπως έλεγε η γιαγιά Ελένη, η Σμυρνιά. Σε όλα μου τα βιβλία υπάρχουν υπαρκτά πρόσωπα. Εγώ απλώς τα μεταμφιέζω, για να μην εκτεθούν.
Η Σμύρνη, την περίοδο που διαδραματίζεται η ιστορία σας, ήταν μια πόλη ξέγνοιαστη και ήρεμη, γεμάτη ονειρικές εικόνες και καταιγιστικά συναισθήματα. Γιατί διαλέξατε αυτήν την εποχή;
Ήθελα να δει ο αναγνώστης την όμορφη πλευρά, όχι την Καταστροφή. Εκείνη την περίοδο που διαδραματίζεται η ιστορία (1900 – 1922) η Σμύρνη ήταν πιο όμορφη, πιο πλούσια από άλλες μεγάλες πόλεις. Ξέγνοιαστη ναι, ήρεμη όχι. Είχε 13 μεγάλες τράπεζες, πολυτελή ξενοδοχεία, κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα πανάκριβα, οι γυναίκες ντυμένες με την τελευταία λέξη της μόδας. Χαμάμ, εστιατόρια, μπυραρίες, ζαχαροπλαστεία, κοσμηματοπωλεία, κέντρα διασκέδασης, κινηματογράφοι, θέατρο καλύτερο κι από την Όπερα του Παρισιού, χλιδάτοι οίκοι ανοχής. Τι άλλο θέλει ένας συγγραφέας για να στήσει τον χορό των ηρώων του…
Στο βιβλίο κυριαρχεί ένας δυνατός έρωτας μεταξύ της Γέρσης και του Γιώργη. Πιστεύετε ότι ο έρωτας είναι ένα πάθος που εκτροχιάζει τη ζωή των ανθρώπων και υπό ποιες προϋποθέσεις;
Αν ο έρωτας δεν μας εκτροχιάζει, αν δεν μας κάνει να περπατάμε με γυμνές πατούσες στην κόψη του ξυραφιού… τι να τον κάνουμε; Αν πίνω μόνο αφέψημα τίλιου και δεν έχω αξιωθεί να πνιγώ, κατεβάζοντας μονορούφι κοκτέιλ βότκας – τζιν – τεκίλας, τότε έχω χάσει πολλά από την αίσθηση της Γεύσης.
Όταν γράφετε ένα βιβλίο, έχετε από την αρχή στο μυαλό σας το φινάλε ή διαμορφώνεται στην πορεία;
Ευτυχώς, κυρία Δούλη, γράφοντας ζω την περιπέτεια του αναγνώστη. Αγωνιώ να δω τι θα γίνει στο τέλος. Οι ήρωές μου αυτονομούνται, αποφασίζουν μόνοι τους.
Τί ήταν που κατά βάθος σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή και τι σημαίνει για εσάς να εκφράζεται τα συναισθήματά σας μέσα απ’ αυτή, κυρία Μαργαρίτη;
Ξέρετε, θα χρειαστεί να βυθιστούμε πολύ στον χρόνο. Πάντα έγραφα. Στο δημοτικό και στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, οι εκθέσεις και οι άλλες εργασίες, ακόμα και οι λύσεις προβλημάτων αριθμητικής, ήταν σε έμμετρο λόγο. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα σαν την χορεύτρια που θέλει να ανέβει στο σανίδι, για να δείξει τις χορευτικές της φιγούρες στο κοινό.
Σήμερα, με αφορμή αυτή την κρίση, που έχει πια κυριαρχήσει σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς μας, τι πιστεύετε ότι θα «χάσουμε» απ’ όσα πετύχαμε, ως άνθρωποι κι ως κοινωνία;
Χάνουμε καθημερινά λίγο από τον εαυτό μας. Σαν το ρούχο που ξεφτίζει. Τα άτομα απαρτίζουν την κοινωνία. Και όταν εξαϋλώνονται, τίποτε δεν θα είναι όπως το ξέραμε. Σκέφτομαι ότι αν γράφουμε, ίσως κάτι διασωθεί.
Έχετε κάποιο ρητό ως αρχή στη ζωή σας; Αν ναι, θέλετε να το μοιραστείτε μαζί μας;
Έχω διάφορα, ανάλογα με την περίσταση. Αυτή τη στιγμή εκείνο που με εκφράζει είναι: άσπρο πάτο, παιδιά, και ό,τι ήθελε προκύψει!
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Γεννήθηκε στη Νέα Ιωνία. Μεγάλωσε σε μια προσφυγική γειτονιά, τότε που το παιχνίδι στους δρόμους ήταν τρόπος ζωής. Σπούδασε Γαλλική και Ελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έκανε μεταπτυχιακό στη Σορβόννη, παρακολούθησε μαθήματα γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Μπεσανσόν, Ιστορία της Τέχνης στο Γαλλικό Ινστιτούτο και συμμετείχε για δύο χρόνια στα διεθνή προγράμματα Lingua.
Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στο Πειραματικό Λύκειο Αναβρύτων και τα τρία τελευταία χρόνια στο Ελληνικό Σχολείο των Βρυξελλών. Έχει εκδώσει πέντε βιβλία, έχει επιμεληθεί δύο ντοκιμαντέρ και έχει γράψει τηλεοπτικά σενάρια. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορεί το μυθιστόρημά της «VINSANTO. Το κρασί της λάβας». Το τελευταίο της μυθιστόρημα «Γέρση. Είσαι το κόκκινο στο αίμα μου» κυκλοφορεί επίσης από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 26 Μαΐου 2017.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
