Τις πρώτες του ιστορίες τις φαντάστηκε όταν παιδί ακόμη στην Ξεχασμένη της Ημαθίας έπαιζε τα καλοκαίρια στις αλάνες και έψαχνε για ήρωες στους τοίχους του σπιτιού του.
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Μερκούριος Αυτζής εμφανίστηκε στο συγγραφικό στερέωμα με το πρώτο του βιβλίο, «Αν τα παιδιά έχτιζαν το αύριο», και αμέσως η γραφή του αγαπήθηκε από το αναγνωστικό κοινό. Από το 1994 έως σήμερα ανακάλυψε ότι η διαδικασία της συγγραφής είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι και µια µυσταγωγία που πέρα από τις πλείστες συγκινήσεις τον κάνει να νιώθει πληρότητα.
Πρόκειται για έναν πνευματικά έντιμο άνθρωπο, έναν πληθωρικό, καίριο και καταλυτικό συγγραφέα, που ολοένα εφευρίσκει καινούργιες ιστορίες, πολύ αξιοπρόσεκτες, καρποφόρες και εντυπωσιακές. Στο έργο του συνταυτίζονται τα περασμένα με το παρόν αλλά και το μέλλον.
Επιμένει για το ρόλο της φαντασίας και της έρευνας στο γράψιμο, ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά και με αφορμή την Παγκόσμια Ήμερα παιδικού βιβλίου που γιορτάζουμε μεθαύριο τους περνά το μήνυμα ότι μ’ ένα βιβλίο στην αγκαλιά, φίλο πιστό, βλέπουµε τον κόσµο οµορφότερο. Κι ο κόσµος µπορεί να αλλάξει…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Γιασμίν», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός», ασχολείστε με το ευαίσθητο θέμα των προσφύγων. Θέλετε να μας πείτε ποια ήταν η πηγή έμπνευσής σας για την συγκεκριμένη ιστορία, κύριε Αυτζή;
Η εικόνα ενός μικρού κοριτσιού σε φθινοπωρινό αστικό τοπίο να σέρνει τα πόδια της στα πεσμένα φύλλα καθώς και η μεθυστική δύναμη και ομορφιά του γιασεμιού πυροδότησαν τη φαντασία και έγιναν η έμπνευση προκειμένου η ηρωίδα μου, η Γιασμίν, να αποκτήσει σάρκα και οστά. Και ήταν το κορίτσι αυτό που μπόλιασε την ανάγκη μου να μιλήσω με τα παιδιά για το θέμα της προσφυγιάς. Της προσφυγιάς που εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά βιώνουν εξαιτίας της αγριότητας του πολέμου και της ξενοφοβίας. Ο πόλεμος, η προσφυγιά, οι απώλειες, οι στερήσεις αλλά και η ανθρωπιά από ανθρώπους καθημερινούς με περίσσευμα αγάπης είναι σημεία των καιρών. Και ο λαός μας γνωρίζει από αυτά, τα βίωσε…
Ποια μηνύματα ευελπιστεί να περάσει η μικρή ηρωίδα του βιβλίου σας, η Γιασμίν, στους μικρούς αναγνώστες αλλά και στους γονείς τους;
Το πρώτο που θέλει η Γιασμίν είναι να την αγαπήσουν. Εάν τώρα καταφέρει να αφυπνίσει τις συνειδήσεις μικρών και μεγάλων, ώστε ο καθένας να καταλάβει πόσο εφήμερα είναι όσα θεωρούμε δεδομένα, το κέρδος θα είναι πολλαπλό. Η δύναμη της αγάπης, της ελπίδας, της πίστης, η δύναμη της προσφοράς γιατρεύουν κάθε λαβωμένη ψυχή και είναι αξίες ανεκτίμητες. Και η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα, στα καθημερινά˙ στον γλυκό λόγο, στην αγνή φιλία, στην προσφορά, στη φιλία με ένα σκυλάκο σαν τον Χνούδη…
Εάν ήταν στο χέρι σας να αλλάξετε ένα πράγμα στην Ελλάδα, ποιο θα ήταν αυτό;
Εάν ήταν στο χέρι μου… Χμ! Θα εξαφάνιζα δια παντός τα μικρόβια της εγωπάθειας και του διχασμού που μας κατατρώνε, κυρία Δούλη. Χωρίς αυτά τα δέντρα της αγάπης και της προόδου μπορούν να φέρουν καρπούς…
Διατηρείτε μια μακρόχρονη συνεργασία με τις εκδόσεις «Ψυχογιός», η οποία αριθμεί πολλές εκδόσεις βιβλίων. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η συνεργασία;
Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλάω γι’ αυτή τη συνεργασία. Νιώθω ιδιαίτερα ευτυχής που ανήκω στην υπέροχη οικογένεια των εκδόσεων Ψυχογιός. Η συνεργασία μας βασίζεται στην εμπιστοσύνη, τη συνέπεια, τον αλληλοσεβασμό, τη συνεργατικότητα… Νιώθω ασφάλεια και ευχαριστώ θερμά πρωτίστως τον κ. Θάνο Ψυχογιό. Ευχαριστίες οφείλω και σε όλους τους συνεργάτες του. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς έχουν γίνει φίλοι καλοί, τους εκτιμώ και τους ευχαριστώ που με τόσο πάθος εργάζονται για να εκπληρωθούν τα όνειρα όλων μας.
Από το 1994 που κάνατε την πρώτη σας εμφάνιση στον χώρο της λογοτεχνίας αναπτύξατε μια έντονη συγγραφική δράση και μάλιστα κερδίσατε και πολλές διακρίσεις. Τι σας ώθησε να αφιερωθείτε στον χώρο του βιβλίου;
Η αγάπη μου στο παιδί. Χάρη σε αυτό γνώρισα τον μαγικό κόσμο του βιβλίου. Σε αυτό οφείλω τη μελέτη της τέχνης του. Τότε ένιωσα την ανάγκη να γράψω. Και ανακάλυψα ότι η διαδικασία της συγγραφής είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι και μια μυσταγωγία που πέρα από τις πλείστες συγκινήσεις με κάνει να νιώθω πληρότητα. Η πηγαία ανάγκη μου να επικοινωνήσω τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και τις σκέψεις μου στα παιδιά και τους νέους πραγματώνεται μέσω της συγγραφής αλλά και κατά τη συνάντησή τους με τα βιβλία μου και αυτό είναι λυτρωτικό.
Τι πρέπει να περιέχει ένα βιβλίο για παιδιά για να το θεωρήσουμε επιτυχημένο;
Ένα βιβλίο για παιδιά οφείλει, κυρία Δούλη να μιλάει στην ψυχή του. Να το συνεπαίρνει. Να προκαλεί το ενδιαφέρον του. Να το συγκινεί. Να μιλάει με ειλικρίνεια και αισιοδοξία και όχι με ασάφειες ή αναλήθειες. Και φυσικά να γίνεται αντικείμενο και μέσο αισθητικής απόλαυσης.
Ένα παιδί σήμερα διαθέτει πολύ λίγο χρόνο κι αυτόν τον μοιράζει στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στα μαθήματα, στην πάντα ανοιχτή τηλεόραση και στον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Πώς θα το πείθατε ότι αξίζει να διαβάζει και βιβλία, κύριε Αυτζή;
Δεν μου αρέσει το κήρυγμα και δεν θα παρασυρθώ να αναλύσω τα υπέρ του βιβλίου. Θα πω μόνο πως ο κόσμος του είναι μαγικός και το βιβλίο από μόνο του μπορεί να συνεπάρει το παιδί. Φτάνει το παιδί να το ξεφυλλίσει. Όταν ανακαλύψει τη μαγεία του θα το αγαπήσει και δε θα το αποχωριστεί ποτέ.
Γνωστοί συγγραφείς και κριτικοί της πατρίδας μας, μιλούν με πολύ καλά λόγια για τα βιβλία σας. Θεωρείτε ότι ο ανταγωνισμός είναι κυρίαρχος στον χώρο σας ή πραγματικά η συναδελφικότητα είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της;
Πράγματι συμβαίνει αυτό και ευχαριστώ όλους, συγγραφείς και κριτικούς, που μιλούν για τα βιβλία μου με τόσο καλά λόγια. Στον χώρο μας όχι, δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Συναδελφικότητα υπάρχει. Και δυνατές φιλίες επίσης. Ανάμεσά μας μόνο γέφυρες χτίζονται…
Έχετε φιλίες στον χώρο του βιβλίου;
Πάρα πολλές, κυρία Δούλη. Και δεν είναι λίγοι αυτοί που σέβομαι και εκτιμώ. Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω δύο. Την Αγγελική Βαρελλά, η οποία εκτός από μέντορας και φίλη στη συνέχεια έγινε και νονά των παιδιών μου, και τη Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου, η οποία στα δέκα χρόνια συνεργασίας μας στην ΙΒΒΥ ήταν ένα μεγάλο σχολείο και φίλη πια αγαπημένη.
Όταν κάποιος βιώνει την αναγνώριση και την επιτυχία, νιώθει χορτάτος στη ζωή του;
Η όποια επιτυχία αποτελεί το εφαλτήριο για να συνεχίζεις. Είναι η επιβεβαίωση πως αυτό που κάνεις είναι καλώς καμωμένο. Νιώθω ευγνωμοσύνη για ότι έχει επιτευχθεί έως τώρα και χορτάτος με τα μικροπράγματα και τις μικροχαρές της ζωής.
Η γραφή συνεπάγεται τη λύτρωση;
Χωρίς τη λύτρωση το ταξίδι της γραφής δεν είναι συναρπαστικό. Κι αυτό που μετράει είναι η διαδρομή. Με μια φράση: «ζω τη γραφή και γράφω τη ζωή…»
Μεθαύριο, 2 Απριλίου, γιορτάζει το παιδικό βιβλίο. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να διαδώσετε στους μικρούς σας αναγνώστες, κύριε Αυτζή;
Μ’ ένα βιβλίο στην αγκαλιά, φίλο πιστό, βλέπουμε τον κόσμο ομορφότερο. Κι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει…
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 31 Μαρτίου 2017.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
