Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια από την έκδοση του πρώτου της βιβλίου «Σαν γλυκό τού κουταλιού». Η γραφή τής Μαρίνας Πετροπούλου εξακολουθεί να συγκεντρώνει τις προτιμήσεις των αναγνωστών, όπως αποδεικνύεται κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα καινούριο βιβλίο της. Με αφορμή το νέο της βιβλίο «Για όλα υπάρχει λόγος» συνομιλούμε μαζί της και μαθαίνουμε ότι οι ήρωες των βιβλίων της είναι άνθρωποι που γνωρίζουμε, με στοιχεία και συναισθήματα, που θα μπορούσαν να μας ανήκουν, καθώς και ότι η άγνωστη πορεία ενός βιβλίου απ’ την αρχή ως το προαποφασισμένο τέλος του αποτελεί για την ίδια ένα σπάνιο μαγικό ταξίδι.
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κυρία Πετροπούλου, καταρχάς να σας καλωσορίσω στη στήλη «Πρόσωπα» και να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνετε, αποδεχόμενη την πρόσκλησή μου να σας γνωρίσουμε καλύτερα, κι εγώ αλλά και οι αναγνώστες σας μέσα απ’ αυτή τη συνέντευξη.
Δική μου η χαρά.
Οι ήρωες των βιβλίων σας, στο σύνολό τους σχεδόν, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αγαπούν υπερβολικά, μισούν στο έπακρο και ο ρόλος τής γυναίκας είναι πάντα πρωταγωνιστικός στη δομή και εξέλιξη της ιστορίας κάθε βιβλίου σας. Τι έχετε να μας πείτε σχετικά μ’ αυτά;
Οι ήρωές μου είναι άνθρωποι που όλοι γνωρίζουμε ή συναντάμε σε αναφορές. Οι χαρακτήρες και τα συναισθήματά τους μοιάζουν με τα δικά μας, που όσο κι αν φτάνουν σε άκρα ή υπερβολές, θα μπορούσαν να μας ανήκουν. Το ότι αναφέρομαι συνήθως σε γυναίκες είναι απλό: Είμαι γυναίκα και είναι πιο εύκολο να διαβάσω, να αναλύσω και να εξηγήσω τις ψυχικές συμπεριφορές των ομοφύλων μου.
Ποια είναι εκείνα τα συστατικά που φροντίζετε να «αναμίξετε» κάθε φορά που δημιουργείτε τους ήρωές σας;
Στη συγγραφή, όπως εγώ την εννοώ, δεν υπάρχουν συνταγές και συστατικά. Ανθρώπινες ιστορίες υπάρχουν, που για κάποιο λόγο ερεθίζουν τη φαντασία μου. Αυτά τα ερεθίσματα αποτελούν την περιπέτεια κάθε βιβλίου με ό,τι αυτό σημαίνει.
Παράγει σήμερα η Ελλάδα, κυρία Πετροπούλου, αξιόλογους νέους συγγραφείς;
Αν κρίνω απ’ τους τίτλους των βιβλίων, πιστεύω πως ναι. Το αν είναι αξιόλογοι ή όχι όμως, κυρία Δούλη, δεν αφορά την κρίση μου αλλά εκείνη του κοινού που αποφασίζει για την αξία και τη διάρκειά τους.
Γιατί οι άνθρωποι επιμένουν να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στις ανέσεις, την κατανάλωση, την «οικονομική επιφάνεια»;
Το εύκολο και άνετο είναι πιο ευχάριστο απ’ τα αντίθετά τους και είναι ανθρώπινο να επιδιώκονται με μέτρο. Η «επιμονή» στην οποία αναφέρεστε όμως, και αφορά μια θλιβερή μερίδα της κοινωνίας μας, είναι άδικο να χαρακτηρίζει τους σοβαρά σκεπτόμενους ανθρώπους που καμιά σχέση δεν έχουν με παρόμοιες ευτελείς επιδιώξεις.
Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας όνειρο;
Δεν έχω καλή σχέση με όνειρα και μεγαλόπνοους σχεδιασμούς.
Πώς αισθάνεστε όταν βλέπετε ανθρώπους να κρατούν ή να μιλούν για τα βιβλία σας;
Παράξενα. Απ’ τη μία χαίρομαι και κολακεύομαι και απ’ την άλλη φοβάμαι πως δεν αξίζω την τιμή που μου γίνεται, πως πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο, πως καλούμαι να αποδείξω ακόμα κι όσα ίσως δεν μπορώ.
Πώς βλέπετε το εγγύς μέλλον και το ρόλο που ο άνθρωπος καλείται να επιτελέσει;
Το εγγύς μέλλον είναι δυσανάγνωστο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς, είναι να αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα την όποια έκβασή του.
Έχετε βιώσει πολλά από τα συναισθήματα των ηρώων σας;
Ναι, και δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένους ήρωες. Ο άνθρωπος κρύβει μέσα πολλές πλευρές, ποικίλα αισθήματα και χιλιάδες αποθηκευμένες καλές ή κακές εμπειρίες. Το περίεργο είναι πως στην κατάλληλη στιγμή αυτές ανασύρονται απ’ το υποσυνείδητο και γίνονται κομμάτια ζωντανά σε κάποιον που γράφει.
Νομίζετε ότι ένας συγγραφέας έχει «ημερομηνία λήξης»; Υπάρχει δηλαδή κάποια στιγμή που ένας συγγραφέας παρακμάζει;
Η γραφή δεν έχει ημερομηνία λήξης. Χιλιάδες συγγραφείς ήταν παραγωγικοί ως τα βαθιά γεράματα τους. Οι μόνοι λόγοι για να παρακμάσει ένας συγγραφέας είναι η απώλεια της νόησής του ή η απόρριψη απ’ το κοινό του.
Αν δεν είχατε ανακαλύψει τη διέξοδο τους γραψίματος, με ποιόν άλλο τρόπο θα μπορούσατε ή θα θέλατε να επικοινωνείτε με τον πολύ κόσμο;
Οι συγγραφείς είναι «κλειστοί» άνθρωποι και γράφουν για να πουν όσα ποτέ δεν θα μπορούσαν. Επιδίωξή τους είναι η επικοινωνία όχι με τον πολύ κόσμο αλλά με κάτι αόριστο που υπάρχει απέναντι και έξω απ’ το βιβλίο. Εγώ, αν δεν έγραφα, πιστεύω πως θα σιωπούσα.
Το ταλέντο τού συγγραφέα έγκειται περισσότερο στο να περιγράφει πρόσωπα και πράγματα ή να συλλαμβάνει καταστάσεις και να περνάει μηνύματα;
«Ταλέντο» θεωρώ την ευκολία να κάνει κανείς κάτι καλύτερα από κάποιον άλλον. Αυτό το κάτι, η δεξιότητα δηλαδή, αφορά για άλλους την περιγραφή, την ανάλυση συναισθημάτων, την πλοκή, την περιπέτεια ή και τα μηνύματα διαφόρων μορφών.
Οι συγγραφείς δεν έχουν ταμπέλες ούτε αποφασίζουν συνειδητά το δρόμο της γραφής τους.
Σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκεστε: α) Πριν ξεκινήσετε την συγγραφή ενός βιβλίου; β) κατά την διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας; γ) όταν γράφετε τη λέξη «ΤΕΛΟΣ»;
Πριν ξεκινήσω να γράφω, περνάω ένα μεγάλο διάστημα οδυνηρής «εγκυμοσύνης». Μια αρχή ιστορίας που κολλάει στο μυαλό μου, γεννάει τα κεντρικά πρόσωπα, τους χαρακτήρες τους και πλάθεται ως το σημείο που ορίζει το τέλος.
Γνωρίζοντας την αρχή και το τέλος της ιστορίας λοιπόν, αρχίζω να γράφω ακολουθώντας τους ήρωες, των οποίων τη δράση και τις αντιδράσεις ανακαλύπτω μαζί τους. Αυτή η άγνωστη πορεία από την αρχή ως το προαποφασισμένο τέλος είναι για μένα ένα σπάνιο μαγικό ταξίδι. Το «τέλος» ενός βιβλίου μοιάζει με ευχάριστο αποχαιρετισμό. Ένα παιδί που μεγάλωσε και φεύγει ανοίγοντας δικά του φτερά είναι η παρομοίωση που θα ταίριαζε στη στιγμή.
Συνηθίζετε να ξαναδιαβάζετε τα βιβλία σας;
Όχι, δεν ξαναδιαβάζω τα βιβλία μου. Από την στιγμή που τα παραδίδω στον εκδότη μου είναι σα να μην ανήκουν πια σε μένα αλλά στους αναγνώστες.
q Πόσος χρόνος σας χρειάζεται συνήθως για να ολοκληρώσετε ένα μυθιστόρημα;
Ανάλογα με τις συνθήκες και τη ψυχική μου διάθεση, ο χρόνος κυμαίνεται από ένα έως δύο χρόνια.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνουμε μια μικρή μνεία για το νέο σας βιβλίο «Για όλα υπάρχει λόγος» που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, και πάλι από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Το «Για όλα υπάρχει λόγος» είναι μια έντονη σημερινή ερωτική ιστορία. Το σημαντικό είναι πως η Μαριάνα Αιντόχε, η ηρωίδα του, είναι πραγματικό πρόσωπο. Με την ευκαιρία μάλιστα αυτής της συνέντευξης θα ήθελα να την ευχαριστήσω για όσα τόσο απλόχερα μου χάρισε.
Εύχομαι και τούτη η λογοτεχνική σας κατάθεση κυρία Πετροπούλου να είναι καλοτάξιδη. Σας ευχαριστώ για το χρόνο που μου αφιερώσατε.
Κι εγώ σας ευχαριστώ από καρδιάς, κυρία Δούλη.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Μαρίνα Πετροπούλου κατάγεται από τη Σπάρτη. Μεγάλωσε στα Γιάννενα και ήρθε στην Αθήνα δεκαεπτά χρόνων. Σπούδασε σχέδιο και διακοσμητική στη σχολή Βακαλό και ασχολήθηκε με την κεραμική και τη ζωγραφική σε ιδιωτικά εργαστήρια.
Επίσης ασχολήθηκε με το εμπόριο, επάγγελμα που ασκεί μέχρι σήμερα. Από τις εκδόσεις «Λιβάνη» κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της: Σαν Γλυκό τού Κουταλιού, Λεκές από Κόκκινο Κρασί, Τα Μπλε Φεγγάρια, Ένα Πρωινό, Το Ταγκό της Δανάης, Χωρίς Κραγιόν, Η Τελευταία Λέξη, Η Άκρη της Κλωστής, Στους Πέντε Ανέμους και Άδειες Κυριακές.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ” στις 15 Ιουνίου 2012.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
