Ως μέσο ενημέρωσης έχουμε αποδείξει στη μακρά πορεία μας ότι θεωρούμε χρέος μας να αναδεικνύουμε τα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας μας, ζητώντας επίμονα λύσεις, αλλά και να προβάλλουμε και θέματα πολιτισμικά και άλλα, συντελώντας με τον τρόπο μας στη διάδοση μηνυμάτων που δεν περιορίζονται στα απλά και καθημερινά.
Ως ένα θέμα που πρέπει να προβληθεί και να αναδειχθεί επιλέξαμε σήμερα την εθελοντική προσφορά της συμπολίτισσάς μας Χρυσής Γραββάνη και της Τρικαλινής φίλης της Τζένης Βάκα, δύο ζωγράφων, που αποφάσισαν να ζωγραφίσουν τα ΚΑΦΑΟ της πόλης μας και να ομορφύνουν γειτονιά-γειτονιά την Καλαμπάκα.
Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Τον εθελοντισμό επιλέγουμε να τον προβάλλουμε συχνά, όπως και στην περίπτωση του Αγιοφύλλου, διότι πρέπει να παρακινηθούμε όλοι και να συμμετέχουμε σε αυτή την ιδέα.
Εκτός όμως από τον εθελοντισμό, στέλνουμε σήμερα κι ένα ακόμη μήνυμα, ότι θέλουμε να μπει ένα τέλος στην ασχήμια που «βιάζει» την αισθητική μας και χαλά την καθημερινότητά μας.
Διότι η ασχήμια αυτή δεν πρέπει να μας γίνει συνήθεια.
Διότι υπάρχουν χρώματα που μπορούν να ομορφύνουν τη ζωή μας.
Διότι τέτοιες ενέργειες μας γεμίζουν ελπίδα ότι μπορούν να αλλάξουν πράγματα στην πόλη και στα χωριά μας, αρκεί να το θελήσουμε.
Μακάρι μετά τα ΚΑΦΑΟ να πάρουν σειρά τα κουτιά του φυσικού αερίου που ασχημαίνουν κάθε σπίτι και κατάστημα της πόλης.
Μακάρι με αυτή την αφορμή να «πάρει μπροστά» και ο Δήμος και να αφαιρέσει κάθε ασχήμια από την πόλη.
Βήμα-βήμα αλλάζουμε.
Και ο καθένας από την πλευρά του ας κάνει αυτό που του αναλογεί, αγαπητοί μου αναγνώστες.
Όπως δηλαδή μάς είχε πει στη συνέντευξή του ο Αναστάσιος Μπασαράς και το επανέλαβε και στο Συμπόσιο το Σάββατο στην Καλαμπάκα, παραθέτοντας το αφρικανικό παραμύθι με το κολιμπρί:
Στο μεγάλο δάσος, όπου έμεναν όλα τα ζώα, άναψε φωτιά. Όταν η φωτιά ήταν μικρή, τα ζώα δεν έκαναν τίποτε για να τη σβήσουν. Ήταν πιο εύκολο για αυτά να πάνε σε κάποιο άλλο σημείο του δάσους, που δεν καιγόταν. Σιγά- σιγά όμως με τον αέρα η φωτιά φούντωσε. Τώρα το δάσος καιγόταν από άκρη σε άκρη. Τα ζώα, όταν είδαν το μέγεθος της φωτιάς, τόσο φοβήθηκαν, που τράπηκαν σε φυγή. Ο σώζων εαυτόν σωθήτο.
Εκεί που όλα τα ζώα έφευγαν για να σωθούν, ο ελέφαντας, βλέπει ένα κολιμπρί, το πιο μικρό πουλί του δάσους. Κατευθύνεται προς τη φωτιά και κουβαλά στο ράμφος του μια σταγόνα νερό.
«Πού πας;» ρωτάει ο ελέφαντας το κολιμπρι. «Όλοι φεύγουμε. Με μια σταγόνα πιστεύεις ότι θα σβήσεις τη φωτιά».
«Όχι, αλλά κάνω αυτό που μου αναλογεί», απάντησε το πουλί και συνέχισε τον δρόμο του, προς τη φωτιά.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
