Ο Αίσωπος (6ος π.Χ. αιώνας) είναι ο µεγαλύτερος µυθοποιός όλων των εποχών. Λίγες πληροφορίες έχουµε για τη ζωή του. Μας παραδίδεται ότι καταγόταν από τη Φρυγία ή από τη Θράκη και ότι υπήρξε δούλος τού Σαµίου φιλοσόφου Ιάδµονα. Απελευθερωθείς πήγε στη Λυδία, κοντά στον Βασιλιά Κροίσο. Λένε ότι ήταν πολύ άσχηµος στο πρόσωπο, κοντόσωµος και καµπούρης, αλλά διέθετε εξυπνάδα και σατιρική διάθεση.
Του αποδίδονται εκατοντάδες διδακτικών µύθων, όπου τα ζώα (κυρίως) παίρνουν ανθρώπινες ιδιότητες. Αποτελούν αυτοί καταστάλαγµα της λαϊκής πείρας και σοφίας, και γι’ αυτό ήταν και είναι πολύ αγαπητοί στους λαούς. Απλά και κατανοητά διδάσκουν τους ανθρώπους, και περισσότερο τα παιδιά.
Η αρχαιότερη συλλογή «αισωπείων µύθων» ήταν εκείνη του Δηµητρίου Φαληρέως (4ος π.Χ. αιώνας), η οποία όµως δεν σώθηκε. Σώθηκαν µεταγενέστερες συλλογές. Αξίζει να αναφερθούµε εδώ στο τραγικό τέλος τού προικισµένου αυτού µυθογράφου: Εκτελώντας εντολή τού Κροίσου ταξίδεψε από τη Λυδία στους Δελφούς για κάποιον χρησµό, φαίνεται. Εκεί κατηγορήθηκε ψευδώς ότι έκλεψε «φιάλην του Θεού», καταδικάστηκε και ρίχτηκε στο βάραθρο.
Στο σηµερινό µας δηµοσίευµα παραθέτουµε σε µετάφραση δύο αισωπείους µύθους, που κρίνω ότι είναι πολύ ωφέλιµοι για τους πολιτικούς µας. Προσέξτε ιδιαίτερα το επιµύθιο (επιλογικό δίδαγµα) κάθε µυθικής διήγησης.
Πηγές: α) «Αίσωπος Μύθοι», National Geographic, Αθήνα 2013.
β) «Αίσωπος, Παραµυθάς ή Φιλόσοφος»; Ν. Δραµουντάνης, Εκδόσεις Σαββάλα, Αθήνα 2013.
Ο λύκος και ο γάιδαρος
Ένας λύκος που έγινε αρχηγός τών άλλων λύκων, έβαλε νόµο για όλους, ορίζοντας ό,τι πιάσει ο καθένας να το φέρει στην αγέλη, και είπε ότι ο ίδιος θα δώσει ίσο µερίδιο στον καθένα, για να µην αλληλοφαγωθούν, µένοντας µερικοί χωρίς τροφή. Ένας γάιδαρος που περνούσε από εκεί, αφού κούνησε τη χαίτη του είπε: «Από το µυαλό ενός λύκου βγήκε ωραία ιδέα, αλλά αυτό που έπιασες χτες, εσύ το µετέφερες στη φωλιά σου. Πήγαινε και φερ’ το για ίσο µοίρασµα». Εκείνος µην έχοντας τί να πει, κατάργησε τον νόµο.
Επιµύθιο: Ο µύθος λέει πως µερικοί άνθρωποι που παρουσιάζονται δίκαιοι νοµοθέτες, δεν µένουν πιστοί οι ίδιοι στους νόµους που θέσπισαν.
Η ουρά του φιδιού και το σώµα του
Η ουρά τού φιδιού πρόβαλε κάποτε την αξίωση να προχωρεί µπροστά και να οδηγεί ολόκληρο το σώµα. Τα άλλα µέλη τής έλεγαν: «Πώς µπορείς εσύ να µας οδηγείς χωρίς µάτια και µύτη;». Δεν την έπειθαν όµως µε τα λόγια τους. Έτσι, η ουρά έγινε αρχηγός και οδηγούσε, σέρνοντας τυφλά ολόκληρο το σώµα, έως ότου έπεσε το φίδι σε ένα βάραθρο γεµάτο πέτρες και πληγώθηκε στη ράχη και σε όλο το σώµα. Η ουρά τότε κουνιόταν, σαν να παρακαλούσε και έλεγε στο κεφάλι: «Σώσε µας, αφέντη, αν θέλεις. Ήταν λάθος µου να τα βάλω µαζί σου».
Επιµύθιο: Οι τελευταίοι σε αξία και ικανότητες µιας χώρας είναι ακατάλληλοι για ηγέτες. Όταν τυχαίνει να ανεβαίνουν στην εξουσία, οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
