Ένα χιονισμένο τοπίο προσφέρεται!..

Ένα παχύ στρώμα χιονιού κάλυψε το έδαφος, δρόμους, σπίτια, αυτοκίνητα …
Το χιόνι… έδρασε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Γράφει ο (δάσκαλος) Χρήστος Πίσσας

Η λευκή «κουβέρτα», «έπνιξε» τα πάντα».
Οι δρόμοι απάτητοι…
Τα δέντρα γύρω γύρω στέκονται γυμνά, αλλά στολισμένα με χιόνι στα κλαδιά τους.
Η ατμόσφαιρα σχεδόν απόκοσμη, με μία αίσθηση απλότητας, καθαρότητας, απομόνωσης…
Απόλυτη ησυχία!
Κι αυτήν σπάει μόνο από το τρίξιμο του χιονιού κάτω από τα πόδια.
Παντού κυριαρχεί το άσπρο, αχνό το φως, απομεσήμερο.
Τα έλατα ορθώνονται μπροστά σου και ξεχωρίζουν!
Και τώρα να, ίχνη από μικρό ζωάκι.

Ένας κάτοικος έχει μόλις βγει από την εκκλησία όπου προηγουμένως είχε ανάψει ένα ταπεινό κεράκι.
Κινείται και περπατάει αργά και προσεχτικά ενισχύοντας την αίσθηση της μοναξιάς και της απλότητας της ζωής σ΄ όλο το τριγύρω περιβάλλον.
Αισθάνομαι μαγικά και γαλήνια, [ . . . ] νοσταλγία, ίσως και μεγαλοπρέπεια…
Ένα χιονισμένο τοπίο πάντα προσφέρεται για… απόλαυση ηρεμία έμπνευση!
Όλα αυτά (Τετάρτη 21/01/2026) στα 850m., στη γλυκιά και ταπεινή Αηδόνα Καλαμπάκας, όπoυ στο μεσοχώρι/πλατεία το ύψος του χιονιού μετρήθηκε στα 75 cm.

Υ.Γ.: Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία, ο χιονιάς του Μαρτίου του 1987 αποτελεί μια πολύ ισχυρή ανάμνηση (παρέλυσαν τα πάντα λόγω του τεράστιου όγκου του χιονιού

* foto & video, Αντρέας Κ. Μουστάκας, κοινοτάρχης