Χθες Κυριακή 15 Νοεμβρίου 23 μέλη ή φίλοι της Ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας πήραν τα βουνά! Ανέβηκαν στην κορυφή της Νότιας Πίνδου Πιτσιλούς ή Κορφή –έτσι την αναφέρουν οι ορειβατικοί χάρτες- ή Μπάντε Μάρε (ισάδι μεγάλο) κατά τους Αμαραντιώτες.
Τα ονόματα, ίσως να μη λένε τίποτα σε πολλούς. Είναι η κορυφή πάνω από τον Αμάραντο (αριστερά) και η δεξιά κορυφή πάνω από τον Κλεινό. Δηλαδή το δεξιό μέρος της οροσειράς της «Μπάμπας», που τη λένε αρκετοί, και φαίνεται με πολλά χιόνια το χειμώνα από την Καλαμπάκα.
Με αυτοκίνητα φθάσαμε στην τοποθεσία «Κιάτρα Μπράστα» στα βλάχικα (πέτρα ορθή στα ελληνικά). Ο καιρός ήταν καλός και το ηθικό ακμαιότατο. Ακολουθήσαμε το χωματόδρομο αριστερά που οδηγεί προς «Σπαστήρα» και Κλεινό.
Στην αρχή πατούσαμε σε ένα μαλακό καφέ χαλί που έχουν σχηματίσει τα πεσμένα φύλλα από τις οξιές που λυγερόκορμες στέκονταν και «μας έβλεπαν» δεξιά και αριστερά μας. Μετά από δύο περίπου χιλιόμετρα αφήσαμε το δρόμο και ακολουθήσαμε την πανέμορφη, κλασική διαδρομή ανάβασης μέσα σε πεύκα και έλατα.
Στην πραγματικότητα είναι μια ράχη δεντροσκεπής. Μανιτάρια υπήρχαν πολλά και διάφορα. Σε ένα σημείο κάποια δέντρα (λεύκες;) είχαν ρίξει τα κίτρινα φύλλα, και άλλα είχαν πέσει στο έδαφος σχηματίζοντας ένα πανέμορφο χαλί και άλλα είχαν σταματήσει στα κλαδιά ελάτων κάνοντάς τα να μοιάζουν με στολισμένα χριστουγεννιάτικα έλατα. Κάποιοι έπαιζαν χαρούμενοι σα μικρά παιδιά. «Τα παιδία παίζει!» Τι κάνει η φύση!
Ανηφορίζοντας πάνω σε φρέσκο πράσινο χορτάρι, μόνο οι καφέ στεγνές φτέρες έδειχναν πως είναι φθινόπωρο, φθάσαμε στο τελευταίο μεγάλο έλατο, το έλατο της Λάουρας. Το ονομάσαμε έτσι από το όνομα μιας ιταλίδας ζωγράφου που είχε έρθει πριν χρόνια για ανάβαση χειμώνα με χιόνια. Εκεί σταθήκαμε λίγο να ξεκουραστούμε.
Μπροστά μας πλέον έστεκε αγέρωχη η άδεντρη, υποαλπική κορυφή. Ακολουθώντας τη δεξιά κόψη της ορθοπλαγιάς, αρχίσαμε με ζικ-ζακ το ανέβασμα στο ελαφρά δύσκολο τμήμα της ανάβασης. Μια, πότε αραιή και πότε πυκνή, ομίχλη μας χαλούσε τη θέα. Κοντά βλέπαμε λίγο, αλλά μακριά όχι. Δεξιά μας ήταν ο κώνος της Μπερετούλας, πιο δεξιά το Δίκορφο (πάνω από τα Δολιανά). Μπροστά μας κοντά κι αριστερά η Κακούραινα (πάνω από τον Κλεινό) και στο κέντρο, στο βάθος φαίνονταν αχνά η Τριγγία 2.204 μ. (πάνω από την Κρανιά).
Στις 11:00 π.μ. περίπου φθάσαμε, λίγο κουρασμένοι και λίγο ιδρωμένοι, στην κορυφή. Δυστυχώς η ομίχλη δε μας επέτρεψε να δούμε τα χωριά κάτω και τη γύρω περιοχή. Κάποια στιγμή φάνηκε λίγο αχνά ο Αμάραντος. Δίπλα στο τριγωνομετρικό σημείο της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού φάγαμε και φωτογραφηθήκαμε και με τη σημαία της ΟΛΚ.
Ακολουθώντας, αντίστροφα τώρα, την ίδια διαδρομή επιστρέψαμε στην Κιάτρα Μπράστα αφού στο δρόμο κάποιοι γεύτηκαν καρπούς αγριοτριανταφυλλιάς που λέγεται πως έχουν αρκετή βιταμίνη C. Κάποιοι γεύτηκαν, γεύση ρετσίνης, και μάζεψαν καρπούς από κέδρους. Ήταν μια από τις καλύτερες αναβάσεις, και έκανα αρκετές, στην κορυφή αυτή. Αν δεν υπήρχε ομίχλη θα ήταν τέλεια, άριστη. Όταν κατεβήκαμε η ομίχλη εξαφανίστηκε. Γκαντεμιά!
ΠΑΝΤΑ ΨΗΛΑ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΑΡΡΗΣ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
