Μια ανάβαση με την ΟΛΚ διαφορετική από τις άλλες

Την Κυριακή 11 Ιουνίου 2017 η Ορειβατική Λέσχη Καλαμπάκας διοργάνωσε μια προγραμματισμένη ορειβασία, ίσως την τελευταία για αυτήν την περίοδο, που όμως έμεινε ημιτελής και τελικά κατέληξε σε προσκυνηματική εκδρομή σε περιοχές του Ασπροποτάμου.

Το πρωί ξεκινήσαμε με μικρό λεωφορείο 13 άτομα -πολλοί φοβήθηκαν τον καιρό και δεν ήρθαν- από Καλαμπάκα με συννεφιασμένο καιρό για Ασπροπόταμο.

Πρώτη στάση στην πανέμορφη και απείρου φυσικού κάλλους αυτή διαδρομή ήταν ο ναός της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας. Είπαμε να εφαρμόσουμε το «από Θεού άρξασθε».

Ο ναός αυτός που εορτάζεται στις 15 Αυγούστου, βρίσκεται αριστερά του κεντρικού δρόμου του Ασπροποτάμου στο ύψος του χωριού Ανθούσα, στον δρόμο προς Ήπειρο.

Εκατό μέτρα πριν από τον ναό υπάρχει το δίτοξο πέτρινο γεφύρι του Μίχου, από όπου περνούσαν οι κάτοικοι πριν γίνουν οι αυτοκινητόδρομοι, τα μπάζα των οποίων το έκαναν να μην είναι καλά ορατό. Έχει αφεθεί στην τύχη του, και αν δεν γίνουν παρεμβάσεις στερέωσής του, θα σωριαστεί στην κοίτη του ποταμού και θα μείνει ως ιστορικό παρελθόν, όπως τόσα άλλα.

Ο με τρούλο πλακοσκέπαστος Ιερός Ναός Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας ήταν ανοικτός. Μπήκαμε μέσα για να τον δούμε και να ανάψουμε ένα κεράκι.

Υπάρχει εικόνα της Παναγίας που θηλάζει τον Χριστό, και γι’ αυτό ονομάστηκε Γαλακτοτροφούσα. Παλιά η Παναγία ήταν Μοναστήρι με μοναχούς. Υπάρχουν ακόμη κάποιοι βοηθητικοί χώροι – κελλιά και κάποια χαλάσματα γύρω.

Ο καιρός συνέχιζε να είναι συννεφιασμένος και οι κορυφές των βουνών πάνω από τα 1500-1600 μέτρα ύψος τυλιγμένες στην ομίχλη. Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε, αφού πρώτα περάσαμε από την περιοχή «Νέγρη», όπου πολλοί κατά καιρούς ψάχνουν για θησαυρούς και λίρες.

Μετά από δύο ώρες ταξίδι φθάσαμε στην τοποθεσία Μπάρος. Έτσι ονομάζεται ένα διάσελο, ένα πέρασμα, ένας αυχένας που ενώνει (ή χωρίζει) δύο κορυφογραμμές: των Αθαμανικών Ορέων αριστερά και νότια με ψηλότερη κορυφή την Κακαρδίτσα (2429 μ. υψ.) και του Περιστερίου (Λάκμος) δεξιά και βόρεια με ψηλότερη κορυφή την Τσουκαρέλα (2294 μ. υψ). Αυτές οι κορυφογραμμές αποτελούν τα σύνορα της Θεσσαλίας με την Ήπειρο (Τρίκαλα-Γιάννινα). Από τον Μπάρο που ίσως είναι το ψηλότερο σημείο της χώρας (1.950 μ. υψ.) που ενώνει χωριά, ένας δρόμος αριστερά (12 χλμ.) οδηγεί στο Ματσούκι και ένας δεξιά (10 χλμ.) οδηγεί στους Καλαρίτες. Μια πινακίδα που γράφει προς Καλαμπάκα και Τρίκαλα ήταν πεσμένη κάτω στο έδαφος. Δεν ξέρω ποια υπηρεσία είναι αρμόδια για να την τοποθετήσει πάλι.

Προς την Ήπειρο, λόγω της πυκνής ομίχλης, δεν βλέπαμε τίποτε. Η πρώτη κορυφή «Τσούμα Πλαστάρι» (2191 μ. υψ.) αριστερά μας φαινόταν. Μόλις όμως βγάλαμε μερικές φωτογραφίες, κρύφτηκε στην ομίχλη. Η δεύτερη κορυφή Καταραχιάς (2280 μ. υψ.) που ήταν να ανέβουμε δεν φαινόταν από την αρχή. Η θερμοκρασία είχε πέσει στους 9 βαθμούς Κελσίου και φυσούσε κρύος αέρας. Φοβούμενοι ξαφνική μπόρα και καταιγίδες με βροντές και αστραπές, αποφασίσαμε να μην διακινδυνεύσουμε χειρότερες εξελίξεις και να επιστρέψουμε. Χάσαμε την ευκαιρία να δούμε τον Ασπροπόταμο από δυτικά και την Ήπειρο από ανατολικά, βαδίζοντας – ορειβατώντας στην κορυφογραμμή και να πατήσουμε λίγο χιόνι. Δεν πειράζει, μια άλλη φορά. Σημειώνω πως στην περιοχή υπάρχουν νάνες και τσάι βουνού.

Επειδή είχαμε χρόνο, είπαμε να πάμε στο Χαλίκι. Πρώτη στάση κάναμε πριν από το χωριό στους ναούς του Προφήτη Ηλία και της Μεταμορφώσεως στου Σωτήρος, που είναι ο μεγαλύτερος. Ο δεύτερος ήταν κλειστός. Ο Προφήτης Ηλίας ήταν ανοιχτός, αλλά μόλις μπήκαμε μέσα μύριζε μούχλα. Οι εικόνες είχαν υγρασία, που δυστυχώς τις καταστρέφει. Αιτία είναι το ότι ο χώρος δεν αερίζεται και η υγρασία μένει μέσα. Παλιά υπήρχαν μοναχοί εκεί, ήταν δηλαδή Μοναστήρι.

Από εκεί με τα πόδια πλέον συνεχίσαμε για το Χαλίκι, που είναι κτισμένο σε πλαγιά βουνού στα 1.140 μέτρα, και είναι χαρακτηρισμένος ως παραδοσιακός οικισμός, όπως και η Ανθούσα.

Πριν από το χωριό είδαμε αριστερά το ξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου και απέναντι από το ποτάμι τον κοιμητηριακό ναό του Αγίου Γεωργίου.

Περνώντας πάνω από το πέτρινο τοξωτό γεφύρι, το οποίο βρίσκεται πάνω στο ρέμα που έρχεται από τη «Ρόνα», φτάσαμε στην πλατεία.

Ο Ναός της Αγίας Παρασκευής (1725) δυστυχώς ήταν κλειστός.

Σε κατάστημα της πλατείας, που μέσα έκαιγε το τζάκι και έχει την επιγραφή ΛΑ ΚΑΣΑ ΝΤΙ ΛΕΜΝΟΥ (στο σπίτι με τα ξύλα ή από ξύλα) ήπιαμε καφέ από τα χέρια της κ. Άννας.

Αψηφώντας την βροχή, που πολλές φορές γινόταν μπόρα με χαλάζι, περάσαμε το άλλο πέτρινο γεφύρι στο ρέμα που έρχεται από τη Βερλίγκα, και πήγαμε να δούμε τον κοιμητηριακό ναό του Αγίου Γεωργίου.

Εντύπωση μας προκάλεσε το δεντράκι που είναι πάνω στη στέγη του Ιερού εξωτερικά. Έβρεχε ακατάπαυστα. Στη σκάλα της πλατείας το νερό κατέβαινε «ποτάμι» και οι κεραυνοί ακούγονταν τόσο πολύ σαν να έπεφταν δίπλα μας.

Πάντα ψηλά!