Πώς μπορεί ένας Τεχνοκράτης κι ένας από τους κορυφαίους επαγγελματίες στον χρηματοοικονομικό τομέα με πολυετή εμπειρία στη διαχείριση κεφαλαίων να ασχοληθεί με τη συγγραφή και τη λογοτεχνία;
Τις απαντήσεις μάς τις δίνει πολύ εύστοχα ο Άρης Ξενόφος, ο οποίος έχει διατελέσει μεταξύ άλλων Διευθύνων Σύμβουλος στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (HFSF) και Πρόεδρος στο ΤΑΙΠΕΔ, ενώ είναι Αντιπρόεδρος στην Κατασκευαστική Εταιρεία «Ελλάκτωρ», στην οποία έχει διατελέσει και Διευθύνων Σύμβουλος.
Είναι ένας άνθρωπος με κρίση και οξύνοια, έχει ταχύτητα στις αποφάσεις και όπως φαίνεται διαθέτει μια ευαίσθητη ψυχή και καλλιτεχνική φύση, μια που η λογοτεχνία τον αγγίζει, και αποτελεί ταυτόχρονα για εκείνον τη βαλβίδα αποσυμπίεσής του.
Πιστεύει ότι η Τέχνη έχει την ικανότητα να απομακρύνει από την ψυχή του ανθρώπου τη σκόνη που αφήνει η καθημερινότητα και ότι η γραφή είναι σίγουρα μια διέξοδος, ένα όμορφο ταξίδι, μια δημιουργική απόδραση.
Για εκείνον η λογοτεχνία αποτελεί μια όαση δημιουργίας, που τού έδωσε τον χώρο να ερευνήσει βαθιά πολλά δυσεπίλυτα θέματα και να φτάσει στον πυρήνα τους.
Μ’ αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο επέλεξα να κάνω την έναρξη της δέκατης τέταρτης σεζόν, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι ακόμη και στην ψυχή του πιο επιτυχημένου Τεχνοκράτη μπορεί ν’ ανθίσει η λογοτεχνία, ενώ εκείνος πολύ αυθόρμητα κι απλά εύχεται στους αναγνώστες του και στους αναγνώστες μας να ανακαλύψουν νέους κόσμους και νέες διαδρομές σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταλλάσσεται και αλλάζει…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Κέδρος» το βιβλίο σας με τίτλο «Γράμματα που ποτέ δεν εστάλησαν». Πώς αισθάνεστε που κοσμεί πλέον τις προθήκες των βιβλιοπωλείων αλλά και που το κρατάτε στα χέρια σας, κύριε Ξενόφο;
Αναμφισβήτητα είναι ένα γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα, καθώς η έκδοση ενός βιβλίου είναι το αποτέλεσμα πολλών πραγμάτων και ενεργειών. Ξεκινά πολύ νωρίς από την έμπνευση της ιστορίας, συνεχίζει με τη συγγραφή τού κειμένου και αποκτά μορφή και εικόνα, όταν αυτό φτάσει στα χέρια τού επιμελητή και στο ατελιέ τού εκδοτικού οίκου. Πιστέψτε με, κυρία Δούλη, το να βλέπεις να μεταλλάσσεται ένα κείμενο λέξεων πάνω σε μια λευκή σελίδα σε κάτι χειροπιαστό και να φτάνει τελικά στις προθήκες ενός βιβλιοπωλείου είναι κάτι πολύ όμορφο, δημιουργικό και πολύ ενδιαφέρον.
Είναι το δεύτερο συνολικά βιλίο σας και το πρώτο σας ελληνικό βιβλίο, το οποίο είχατε την τύχη να εκδοθεί από ένα μεγάλο και ιστορικό εκδοτικό οίκο. Ποια είναι τα συναισθήματά σας αλλά και οι σκέψεις σας;
Πράγματι, το 2024 είχα τη χαρά ο Βρετανικός εκδοτικός οίκος Austin Macauley Publishers να εκδώσει το πρώτο μου παιδικό βιβλίο «The Little Raindrop» που διατίθεται μέσα από αρκετές ηλεκτρονικές πλατφόρμες σε χώρες του εξωτερικού. Όμως, σίγουρα το να μπορώ να συστήσω το έργο μου στο ελληνικό κοινό μέσα από τον εκδοτικό οίκο ΚΕΔΡΟΣ είναι μια τιμητική αναγνώριση και ταυτόχρονα εχέγγυο παρουσίας τού βιβλίου σε όλη την Ελλάδα μέσα από τις συνεργασίες που ο ΚΕΔΡΟΣ στη διάρκεια της ιστορικής του διαδρομής έχει με επιτυχία χτίσει.
Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν τις επιστολές, που δεν εστάλησαν ποτέ, αλλά παρέμειναν σ’ ένα συρτάρι, ας μιλήσουμε γι’ αυτά τα κείμενα έρωτα, αγάπης, πόνου, συμπόνιας, συγχώρεσης, αποχαιρετισμού, που δεν βρήκαν ποτέ αποδέκτη. Τι βλέπουμε μέσα από τα μάτια των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν σ’ αυτά τα γράμματα που δεν εστάλησαν;
Είναι αυτό ακριβώς που περιγράφετε, κυρία Δούλη. Είναι κείμενα έρωτα, αγάπης, πόνου, συμπόνιας, συγχώρεσης και αποχαιρετισμού, που αντανακλούν βιώματα, καταστάσεις, εμπειρίες, που αναπάντεχα έφτασαν στο κατώφλι των ηρώων τού βιβλίου. Βιώματα, όπως αυτά ενός ζευγαριού που χωρίζει, ενός άνδρα που συναντά την πραγματική του αγάπη, ενός έφηβου που αγωνίζεται να αποδεχθεί τη διαφορετικότητά του, ενός πατέρα που καταγράφει τις τελευταίες συμβουλές στον γιό του, λίγο πριν επέλθει το δικό του φυσικό τέλος. Το νήμα που συνδέει όλες αυτές τις ιστορίες είναι η αγάπη, που μπορεί να πονάει, να χαροποιεί, να πληγώνει, να αγκαλιάζει, να προστατεύει και να θυμώνει, αλλά πάντα αφήνει ένα γλυκό αίσθημα στην ψυχή μας.
Διαβάζοντας το βιβλίο σας ο αναγνώστης νομίζει πως οι χαρακτήρες σας μετακινούνται ανάμεσα σε τόπους και εποχές, αλλά τελικά μοιάζει να μην μπορούν να ξεφύγουν ποτέ από τον εαυτό τους. Ισχύει κάτι τέτοιο;
Βρίσκω την παρατήρηση σας πολύ ενδιαφέρουσα, δεν το είχα αντιληφθεί με τον τρόπο που το θέτετε, αλλά ίσως και να έχετε κάποιο δίκιο. Άλλωστε, γιατί κάποιος που επέλεξε να γράψει ένα γράμμα αποφάσισε να μην το στείλει ποτέ στο αποδέκτη του; Ο λόγος είναι απλά επειδή ο αποδέκτης δεν είναι πλέον στην ζωή; Μήπως γιατί μια τραυματική εμπειρία σε σπρώχνει να καταγράψεις σε κομμάτι χαρτί αυτά που τα «ζωντανά» λόγια δυσκολεύονται να πουν; Μήπως γιατί κυριαρχεί ο φόβος να ανοίξεις την ψυχή σου με έναν τρόπο απλό, ειλικρινή, αληθινό; Τελικά, όσο το σκέφτομαι, το να γράψει μια επιστολή κάποιος που νιώθει εγκλωβισμένος μέσα στον ίδιο του τον εαυτό ίσως είναι ακριβώς αυτό το εργαλείο που θα του επιτρέψει να δραπετεύσει από το σκοτάδι της δικής του ψυχής.
Υπάρχει κατάθεση ψυχής σε αυτό το βιβλίο;
Ομολογώ ότι η έκφραση που χρησιμοποιείτε έχει ένα ειδικό «βάρος» και ίσως δεν πρέπει κάποιος να την επικαλείται με ευχέρεια. Αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι τα κείμενα του βιβλίου μου τα διατρέχει μια έντονη συναισθηματική φόρτιση κι ένας δυνατός περιγραφικός τόνος, που αναμφισβήτητα «προδίδουν» τον ψυχικό μου κόσμο.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν για εσάς να καταφέρετε να εκφραστείτε πάνω στο χαρτί;
Σίγουρα δεν είναι κάτι απλό, ιδιαίτερα αν το κείμενο είναι μυθοπλαστικό, όποτε καλείσαι να διαμορφώσεις ένα φανταστικό τοπίο, ένα περιβάλλον εικονικό, να περιγράψεις μια καινούργια ιστορία, η οποία όμως, για να μπορέσει να αγγίξει το αναγνωστικό κοινό, πρέπει ταυτόχρονα να διακατέχεται από δημιουργικότητα, φαντασία και πρωτοτυπία. Για μένα ίσως το πιο κρίσιμο στοιχείο είναι να μπορέσεις να βρεις, να ανακαλύψεις, να νοιώσεις εκείνο το στοιχείο που θα αποτελέσει την πηγή έμπνευσης, που θα ανάψει τη φλόγα της δημιουργικής σου γραφής και θα σε ταξιδεύσει σε νέες περιπέτειες.
Αν θέλατε να συστήσετε το βιβλίο σας στους αναγνώστες που δεν γνωρίζουν τίποτε για σας, με ποια λόγια θα το παρουσιάζατε;
Θα τους προέτρεπα να διαβάσουν το κείμενό μου στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: Ένας άντρας, μια γυναίκα, ένας έφηβος. Προσωπικά βιώματα, έντονα συναισθήματα. Οι νότες τής αλφαβήτου παίρνουν μορφή, γίνονται λέξεις, προτάσεις, κείμενα και, τελικά, επιστολές, που όμως τις κρατούν σε ένα συρτάρι. Δεν φτάνουν ποτέ στον αποδέκτη τους. Κυρίαρχο στοιχείο, η αγνή αγάπη, που πονάει βαθιά, μα αφήνει συνάμα στην ψυχή το πιο γλυκό της άγγιγμα, το πιο μεθυστικό της χάδι. Κείμενα έρωτα, αγάπης, πόνου, συμπόνιας, συγχώρεσης, αποχαιρετισμού.
Είστε απόφοιτος της Οικονομικής Σχολής του ΕΚΠΑ, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο (LSE). Έχετε διατελέσει, επίσης, ανώτατο διοικητικό στέλεχος σε εταιρείες του Χρηματοπιστωτικού κλάδου και σε θεσμικούς φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Υπάρχει κάτι που ανακαλύψατε κατά τη συγγραφή, κύριε Ξενόφο;
Θα σας απαντήσω μοιραζόμενος μαζί σας κάτι που διάβασα ένα απόγευμα στο εξώφυλλο ενός βιβλίου, χαζεύοντας τα ράφια ενός γειτονικού βιβλιοπωλείου. Η τέχνη, έλεγε, έχει την ικανότητα να απομακρύνει από την ψυχή τού ανθρώπου τη σκόνη που αφήνει η καθημερινότητα. Η γραφή λοιπόν είναι σίγουρα μια διέξοδος, ένα όμορφο ταξίδι, μια δημιουργική απόδραση, αλλά κι ένας τρόπος σκέψης και προβληματισμού.
Με εσάς συνεχίζει τη λογοτεχνική της διαδρομή η στήλη «ΠΡΟΣΩΠΑ», της Εφημερίδας «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ», και μαζί σας κάνουμε την έναρξη της 14ης σεζόν. Τι θέλετε να ευχηθείτε στη στήλη μας αλλά και στους αναγνώστες μας, κύριε Ξενόφο;
Εύχομαι να ακολουθήσουν πολλές σεζόν ακόμη, ώστε να συνεχίσετε να προσφέρετε στους αναγνώστες σας και κυρίως στα νέα παιδιά την ευκαιρία να ανακαλύψουν νέους κόσμους και νέες διαδρομές σε έναν κόσμο που συνεχώς μεταλλάσσεται και αλλάζει.
*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ στις 31 Οκτωβρίου 2025.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
