Πέρα από τη σύγχρονη πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται κυρίως από τις άσχημες ειδήσεις, τη θλίψη, τις συνωμοσίες και τις απειλές, υπάρχουν ευτυχώς και κάποιες πνευματικές οάσεις που γεννούν αισθήσεις, εικόνες, ελπίδες. Κι αυτό, διότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε πείσμα της ανασφάλειας των καιρών εξακολουθούν να σκέπτονται, να αισιοδοξούν και να μας παροτρύνουν σε ταξίδια του νου.
Ο συντοπίτης μας Θοδωρής Λιμήτσιος (κατάγεται από την Ανθούσα Ασπροποτάμου) λαχταρά να δημιουργήσει και ιδιαιτέρως να δημιουργήσει απερίσπαστος, με ζήλο και αφοσίωση. Τον ενδιαφέρει ο ίδιος ο λόγος που πρέπει να είναι καθημερινός, για να μπορεί έτσι να είναι και το νόημά του κατανοητό. Για εκείνον η διαδικασία παραγωγής είναι το σημαντικότερο κομμάτι σε ένα έργο, κι αυτό διότι κάθε λεπτό που περνά μαθαίνεις και κάτι ακόμη. Και όσο μαθαίνεις, δημιουργείς.
Διακρίνεται για την τελετουργία που δημιουργεί στα μυθιστορήματά του, και είναι αξιοθαύμαστο το πώς μπορεί να συνθέσει ένα χαρακτήρα μέσα από μια δραματική οικονομία.
Στους ρόλους του ως ηθοποιός είναι ο ορισμός της συμπυκνωμένης λιτότητας. Ως προσωπικότητα είναι άμεσος, ειλικρινής και αφήνει ελάχιστες χαραμάδες. Αξίζει να αφουγκραστείς τη σκέψη του, τις απόψεις του, τις ιδέες του. Κι αυτό, διότι είναι ένας άνθρωπος με αληθινές αξίες και εσωτερικές αρετές, και όπως ο ίδιος δηλώνει «θα είναι για πάντα παιδί»!
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
Κύριε Λιμήτσιε, πριν λίγο καιρό μάς χαρίσατε ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, με τίτλο «Μαρουσώ», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα». Από πού αντλήσατε την έμπνευσή σας για τη συναρπαστική ιστορία σας και πώς σκιαγραφήσατε τους ήρωές της;
Το πρώτο μου βιβλίο, το «Εγώ μεγάλωνα για σένα…», ήταν η πηγή έμπνευσης της Μαρουσώς. Η Μαρουσιάνα του βιβλίου αυτού παίζει καθοριστικό ρόλο στην πλοκή, αλλά ποτέ δεν μάθαμε περισσότερα για τη ζωή της. Όταν ολοκληρώθηκε το βιβλίο, αποφάσισα να γράψω την ιστορία της και το πώς έφτασε μέχρι εκεί. Η σκιαγράφηση της πρωταγωνίστριας ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα, διότι ήδη είχα γράψει γι’ αυτήν και δεν μπορούσα έτσι ξαφνικά να τα αναιρέσω. Οι υπόλοιποι ήρωες που βρέθηκαν στον δρόμο της γεννηθήκαν από την αρχή, οπότε μπορούσα εύκολα να τους εξελίξω.
Η ιστορία της «Μαρουσώς» ξεκιν το 1830 από τα βάθη της Ανατολίας… Πόσο δύσκολο ήταν να σταχυολογήσετε τις απαραίτητες πληροφορίες, για να συνδυάσετε γεγονότα, τόπους και μυθοπλασία στην ιστορία σας;
Πολύ δύσκολο, κυρία Δούλη, διότι δεν έχω εικόνες από αυτό τον τόπο. Όχι μόνο πώς ήταν παλιά, αλλά και πώς είναι τώρα. Σχεδίασα λοιπόν ένα ταξίδι στην Καππαδοκία και στην Κωνσταντινούπολη, για να γεμίσω με αυτές τις εικόνες που μου έλειπαν. Το lockdown δυστυχώς δεν με άφησε να το πραγματοποιήσω, κι έτσι αρκέστηκα σε βιβλία αλλά και ντοκιμαντέρ που αφορούσαν στην εποχή εκείνη. Δεν με βοήθησαν όσο θα περίμενα, αλλά με βοηθό την φαντασία κατάφερα να προχωρήσω.
Πόσο εύκολο ή επώδυνο είναι να συμπεριλάβει ένας συγγραφέας προσωπικά βιώματα σ’ ένα βιβλίο του και πόσο εφικτή είναι η αντικειμενική προσέγγισή τους συγγραφικά;
Τα προσωπικά βιώματα δεν είναι απαραίτητο πως θα ταιριάζουν πάντα στην ιστορία που έχει διαλέξει ο κάθε συγγραφέας να μεταφέρει στο χαρτί. Αν βέβαια ταιριάζουν, είναι εύκολο να τα συμπεριλάβεις. Η προσθήκη προσωπικών βιωμάτων στην ιστορία είναι για μένα κάτι σαν ψυχοθεραπεία. Και η αντικειμενική τους προσέγγιση, αφού αποφασίσεις να τα συμπεριλάβεις, πρέπει να είναι εφικτή.
Ο λόγος σας ρέει αβίαστα και παρασέρνει τον αναγνώστη να μπει γλυκά στην πλοκή της ιστορίας. Αποτελεί η «Μαρουσώ» μια κατάδυση σε χρόνους και εποχές ειλικρινών ανθρώπινων σχέσεων;
Η απλότητα του λόγου ήταν από την αρχή η προτεραιότητά μου. Ήθελα να είναι τόσο απλός και κατανοητός, για να μπορέσει να διαβαστεί το βιβλίο ακόμη κι απ’ τον παππού στο χωριό που δεν έχει την κατάλληλη μόρφωση. Και όσο πιο απλός είναι ο λόγος, τόσο πιο ευκολά και αβίαστα ρέει. Οι σχέσεις εκείνη την περίοδο νομίζω ήταν πιο απλές και πιο αληθινές, καθώς στηρίζονταν στην ειλικρίνεια. Οι οικογένειες βέβαια ήταν κατά κύριο λόγο πατριαρχικές με τον πατέρα να ασκεί την απόλυτη εξουσία, κάτι που δεν βοηθούσε και τόσο για να υπάρχει η ελευθερία που έχουμε σήμερα. Και μιλάω για όλων των ειδών τις σχέσεις. Πάντα όμως υπήρχαν οι επαναστάτες, που έβρισκαν τον τρόπο να ξεφεύγουν και να μπορούν να απολαμβάνουν την ελευθερία τους. Στις περισσότερες των περιπτώσεων όμως δεν υπήρχε αίσιο τέλος.
Πόση σημασία έχει για εσάς η διαδικασία παραγωγής ενός έργου και σε ποια σημεία εστιάζεται η αξία του;
Η διαδικασία παραγωγής είναι το σημαντικότερο κομμάτι σε ένα έργο, διότι κάθε λεπτό που περνά μαθαίνεις και κάτι ακόμη. Και όσο μαθαίνεις, δημιουργείς. Θεωρώ πως ένα έργο που δεν μπορούμε να το αποχωριστούμε ούτε στιγμή ακόμη και όταν έχει φτάσει στο τέλος του, που η κάθε του λέξη σε συνδυασμό με την εποχή που μας περιγράφει το κάνει να δείχνει τόσο αληθινό ακόμη κι αν είναι μυθοπλασία, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άρτιο.
Σας ενδιαφέρει η δομή του λόγου ή ο ίδιος ο λόγος και το νόημά του, κύριε Λιμήτσιε;
Με ενδιαφέρει ο ίδιος ο λόγος που πρέπει να είναι καθημερινός, για να μπορεί έτσι να είναι και το νόημά του κατανοητό.
Αποφοιτήσατε από τη δραματική σχολή «Αρχή», συμμετείχατε σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές στην Ελλάδα, δημιουργήσατε στη Βιέννη τον ελληνοαυστριακό θεατρικό θίασο «…προς τον ήλιο», στον οποίο μέχρι σήμερα είσαστε καλλιτεχνικός διευθυντής. Συνήθως οι περισσότεροι συγγραφείς είτε έχουν σπουδάσει κάποιο αντικείμενο, είτε ασκούν ως επάγγελμα κάτι εντελώς διαφορετικό από τη συγγραφική τους ιδιότητα. Θέλετε να μας μιλήσετε σχετικά μ’ αυτό και να μας πείτε πόσο αρμονικός είναι ο συνδυασμός όλων αυτών για εσάς και κατά πόσο αλληλοεπηρεάζονται οι επιμέρους ιδιότητές σας;
Ως ηθοποιός στην Ελλάδα ήμουν από τους τυχερούς, διότι πάντα είχα δουλειά και δεν χρειάστηκε να το συνδυάσω με κάτι άλλο, όπως κάνουν οι περισσότεροι συνάδελφοι. Με την εγκατάστασή μου στη Βιέννη έγινε ακριβώς το αντίθετο. Αναγκάστηκα και αναγκάζομαι ακόμη να κάνω κάτι άλλο, για να μπορέσω να ζήσω μέχρι να καταφέρω να χτίσω αυτό που ονειρεύτηκα: μια μόνιμη ελληνική θεατρική στέγη στη Βιέννη. Η πορεία μου μέχρι τώρα, όσο εύκολη και αν δείχνει, τόσο δύσκολη ήταν, και ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια που μπήκε στη ζωή μου και η συγγραφή. Αναγκάστηκα, για να μπορέσω να τα καταφέρω, να θυσιάσω ακόμη και την προσωπική μου ζωή.
Είχατε κάποιους «ενδοιασμούς», όταν αποφασίσατε να δώσετε το πρώτο σας μυθιστόρημα «Εγώ μεγάλωνα για σένα…» προς έκδοση; Αγωνιούσατε ως προς την αποδοχή που θα τύχαινε από το αναγνωστικό κοινό;
Δεν είχα ενδοιασμούς γιατί ήμουνα σίγουρος πως αφού αρέσει σ’ εμένα που είμαι από τους πιο σκληρούς κριτές του εαυτού μου θα αρέσει και σε κάποιους άλλους. Το δύσκολο δεν είναι τόσο να εκδοθεί όσο το να αρέσει κι αυτό είναι που σε κρατάει σε μια συνεχή αγωνία. Ακόμα και τώρα μετά από δυο χρόνια κυκλοφορίας του πρώτου μου βιβλίου κάθε φορά που κάποιος μαθαίνω πως το διαβάζει με τρώει το άγχος μέχρι να ακούσω την κριτική του.
Γεννηθήκατε στα όμορφα Τρίκαλα πριν από σαράντα πέντε χρόνια. Τι νοσταλγείτε από τα παιδικά σας χρόνια στα Τρίκαλα και τι σημαίνουν για εσάς;
Τα γέλια παρέα με τους φίλους μου… τα παιγνίδια στις αλάνες… την ξεγνοιασιά… την ελευθερία. Χαίρομαι πολύ που μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη και ειδικά την δεκαετία ’70 –’80. Η επαφή μου από μικρό παιδί με το ορεινό χωριό μου, την Ανθούσα, με έκανε να γνωρίσω την ομορφιά της φύσης και να καταλάβω από μικρός ότι τα απλά πράγματα έχουν τη μεγαλύτερη αξία.
Θεωρείτε πώς η σύγχρονη πραγματικότητα μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για έναν συγγραφέα και, ειδικότερα, οι τόσο δύσκολες καταστάσεις που βιώνουμε τελευταία ή μήπως το ζητούμενο από τους αναγνώστες είναι ακριβώς η «φυγή» από αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα;
Κατά τη γνώμη μου όχι, κυρία Δούλη. Για μένα πηγή έμπνευσης είναι κάτι το άγνωστό, κάτι που ακόμη δεν έχω ζήσει και θα χρειαστεί να ψάξω πολύ για να το γνωρίσω. Και μόλις τα καταφέρω, θα αρχίσω μέσα εκεί να δημιουργώ. Το ταξίδι μας στο παρόν το ζούμε καθημερινά. Αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το ταξίδι στο άγνωστο.
Ποιον τίτλο θα βάζατε στο βιβλίο της ζωής σας, κύριε Λιμήτσιε;
Για πάντα παιδί!
ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Θεόδωρος Λιμήτσιος γεννήθηκε στα Τρίκαλα Θεσσαλίας το 1976. Το 1999 αποφοίτησε από τη δραματική σχολή «Αρχή». Από το 1999 μέχρι το 2011 συμμετείχε σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές στην Ελλάδα.
Το 2011 μετακόμισε στη Βιέννη, όπου συνεργάστηκε με το voiceactors.at (G.Licandro). Την ίδια χρονιά δημιούργησε στη Βιέννη τον Ελληνοαυστριακό θεατρικό θίασο «…προς τον ήλιο», όπου διατηρεί μέχρι σήμερα τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή.
Το «Μαρουσώ» είναι το δεύτερό του μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα».
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 23 Δεκεμβρίου 2021.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
