Η χθεσινή τραγωδία στο εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα», με τον φρικτό θάνατο πέντε γυναικών εργαζόμενων τις πρώτες πρωϊνές ώρες, είναι ένα γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το πώς αντιλαμβανόμαστε θεσμικά την αξία της ανθρώπινης ζωής στον χώρο εργασίας.
Η δημόσια συζήτηση συνήθως σπεύδει να αναζητήσει «αίτια» και «ευθύνες». Όμως πριν από αυτά, οφείλουμε να αναρωτηθούμε για κάτι βαθύτερο:
Ποια είναι η πραγματική προτεραιότητα της πολιτείας όταν πρόκειται για την ασφάλεια στην εργασία; Είναι η ουσιαστική πρόληψη ή η τυπική συμμόρφωση; Είναι ο έλεγχος στην πράξη ή η κάλυψη στα χαρτιά;
Αγαπητοί μου,
Οι θεσμοί κρίνονται όχι από τις ανακοινώσεις τους μετά την τραγωδία, αλλά από το αν την είχαν προλάβει.
Από το αν οι μηχανισμοί ελέγχου λειτουργούν με επάρκεια ή με ανοχή. Από το αν η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως υποχρέωση ουσίας ή ως εμπόδιο στην παραγωγικότητα.
Σε μια ευνομούμενη κοινωνία η προστασία της ζωής δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η μνήμη των πέντε γυναικών που χάθηκαν χθες δεν απαιτεί μόνο σεβασμό. Απαιτεί θεσμική αυτοκριτική και κυρίως αλλαγή πρακτικών.
Γιατί όταν η κοινωνία συνηθίζει να μετρά νεκρούς, τότε η επόμενη τραγωδία δεν είναι θέμα «αν» , αλλά «πότε».
Γράφει ο Κώστας Πρεβέντης,
Ειδικός Συνεργάτης Δημάρχου Μετεώρων
π. Εκπ/κός
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
