Γράφει ο ΣΑΜΙ – ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΙΜΑΟΥΙ, Παιδίατρος
Άλλοι πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, άλλοι όχι. Άλλοι Τον επικαλούνται με δέος κι άλλοι -επιδεικτικά- Τον αγνοούν. Όμως, (κατά τη γνώμη μου) ακόμα και ο πλέον άπιστος άνθρωπος πάνω στη γη, έχει στο βάθος της ψυχής του μία… λεπτή κλωστή που τον ενώνει με τον Θεό. Από την κλωστή αυτή πιάνεται ο Πανάγαθος Θεός, για να τραβήξει –κάποια στιγμή– αυτόν τον άνθρωπο κοντά Του, για να τον ευλογήσει και να τον πάρει στην αγκαλιά Του.
Ο Θεός ποτέ δεν εγκαταλείπει το πλάσμα Του, τον άνθρωπο. Τον περιμένει τον άπιστο μέχρι το τελευταίο λεπτό της εδώ ζωής του, τον περιμένει ν’ αλλάξει γνώμη (να μετανοήσει) και να πάει κοντά Του (βλ. Χαρίλαο Φλωράκη*). Και μάλιστα, προκειμένου να το πετύχει ο Θεός αυτό, δηλαδή την επιστροφή του ασώτου υιού στον πατέρα του, επιστρατεύει τα πιο απίθανα τεχνάσματα: Από τις οδυνηρές δοκιμασίες μέχρι τα ευχάριστα εκθαμβωτικά θαύματα. Και αν τελικά ο άνθρωπος αυτός επιμένει στην απιστία του και πεθάνει αρνούμενος τον Θεό, τότε εκείνος που θα στεναχωρηθεί πρώτος θα είναι ο Θεός.
Ο Θεός όμως δεν θα οδηγήσει ποτέ κανέναν άνθρωπο στην πίστη με το ζόρι, αλλά αφήνει πάντα τον άνθρωπο να αποφασίσει αν θέλει ή όχι. Διότι ο άνθρωπος έχει από τον Θεό το «αυτεξούσιο», δηλαδή έχει το ελεύθερο να αποφασίσει πάντα ο ίδιος γι’ αυτό που θέλει, χωρίς τον παραμικρό εξαναγκασμό. Γι’ αυτό άλλωστε ο άνθρωπος –στην Ημέρα της Κρίσης– δικαίως δίνει λόγο στον Θεό για τις πράξεις του εδώ σ’ αυτή τη ζωή. Ακριβώς επειδή είναι καθαρά δικές του και τις έκανε αποκλειστικά με δική του θέληση και με δική του απόφαση.
Όπως γνωρίζουμε όλοι οι πιστοί, ο μεγαλύτερος εχθρός του Ανθρώπου είναι φυσικά ο διάβολος, που είναι γνωστός και με πολλά άλλα ονόματα, όπως: Σατανάς, εωσφόρος, πονηρός, όφις, πειρασμός και άλλα.
Ο διάβολος πολεμά τον άνθρωπο και τον απομακρύνει από τον Θεό μ’ αυτά που ονομάζω… ΤΑ ΔΥΟ «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ»: Το πρώτο είναι το «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ» και το άλλο είναι το «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΒΟΛΟΣ».
Το πρώτο «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ», όπου ο διάβολος προσπαθεί να μας πείσει για την μη-ύπαρξη του Θεού, έχει σκοπό να κόψει τις γέφυρες του Ανθρώπου με τον Θεό του, έτσι ώστε να μην αναζητήσει τη βοήθειά Του (την ώρα της σατανικής επίθεσης) την οποία βοήθεια ασφαλώς και θα είχε.
Και το δεύτερο «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ», όπου ο διάβολος προσπαθεί να μας πείσει ότι ο ίδιος είναι τάχα ανύπαρκτος, σκοπό έχει να αφήνει τον διάβολο ελεύθερο να μας πολεμήσει όπως θέλει χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρι, έτσι ώστε να είναι ελεύθερος να σου κάνει και να σε κάνει ό,τι θέλει.
Το πρώτο βήμα λοιπόν που θα μας οδηγήσει στην πίστη είναι το να πειστούμε (με το δικό μας μυαλό κι όχι από παράδοση ή από συνήθεια) ότι ο Θεός όντως υπάρχει, και σε δεύτερη φάση να έχουμε τη βεβαιότητα ότι υπάρχει όντως και ο διάβολος.
Αυτοί είναι οι δύο άξονες που αποτελούν την αρχική βάση πάνω στην οποία χτίζουμε την κατά Θεόν ζωή μας. Με τι υλικά θα τη χτίσουμε; Βεβαίως με τη μελέτη του Ευαγγελίου και των πατερικών βιβλίων, με την προσευχή, με τη νηστεία, με την αγρυπνία, με την ελεημοσύνη, με την συμμετοχή στις Θείες Λειτουργίες και στις άλλες λατρευτικές εκδηλώσεις, με την εξομολόγηση, με τη Θεία κοινωνία και με χίλια άλλα καθημερινά πράγματα που εύκολα θα τα εντοπίσουμε και θα τα πράξουμε, αφού θα έχουμε μέσα μας την ευλογία του Θεού και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος.
Πολλοί δυστυχώς δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του διαβόλου και των δαιμόνων του. Και μόλις αρχίζεις να μιλάς γι’ αυτά, σε κοιτάνε με απορία σκεπτόμενοι ότι αρχίζεις και χάνεις τη σοβαρότητά σου. Κι αν ξεκινήσεις μετά να μιλάς για δαιμονισμένους και για εξορκισμούς, τότε είναι που θα σου… κρεμάσουν κουδούνια!
Αυτή η κατάσταση όμως –προσέξτε!– δεν είναι καθόλου τυχαία. Διότι είναι γνωστό (σε μας που πιστεύουμε) ότι το μεγαλύτερο «κόλπο» του διαβόλου είναι το να μας κάνει να πιστέψουμε… πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! Κι αν κρίνουμε από τη στάση των πολλών άπιστων, μάλλον ο εωσφόρος τά ‘χει καταφέρει θαυμάσια.
Κι όμως, ο διάβολος υπάρχει! Και –με μία στρατιά από δαίμονες (ταγκαλάκια, όπως έλεγε ο Παΐσιος)– επηρεάζει αρνητικά τον Άνθρωπο και τον παρενοχλεί, σπρώχνοντάς τον προς την αμαρτία, προς τον γκρεμό, με άκρως πονηρό τρόπο και με τελικό σκοπό να τον απομακρύνει από την «επιρροή» του Θεού και να τον έχει κάτω από τη δική του επιρροή.
Ο Θεός βέβαια επιτρέπει στον διάβολο να κάνει το δικό του έργο, σπρώχνοντας τον Άνθρωπο προς το κακό, κι από την άλλη πλευρά όμως βρίσκει τρόπο να δυναμώσει τον Άνθρωπο, για να μπορέσει, ΑΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΕΙ, να αντισταθεί στους δύσκολους πειρασμούς του διαβόλου και να βγει νικητής, ακόμα πιο δυνατός και ακόμα πιο κοντά στον Θεό.
Έτσι λοιπόν, όταν ο Θεός κρίνει ότι κάποια συμφορά (δοκιμασία) που θα αντιμετωπίσει κάποιος άπιστος ή ολιγόπιστος ή ακόμα παραστρατημένος πιστός, μπορεί να τον οδηγήσει στην πίστη (κι άρα στη σωτηρία της ψυχής του), τότε ο Θεός, που είναι αγάπη, και αδυνατεί να προκαλέσει ο ίδιος συμφορές και δοκιμασίες, επιτρέπει στον διάβολο να τις προκαλέσει εκείνος, προκαλώντας στον Άνθρωπο βαριές ζημιές και μεγάλες στενοχώριες.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά ο Θεός θα βρει τον τρόπο να διορθώσει την κατάσταση, να αποκαταστήσει τις ζημιές, και να διώξει τις στενοχώριες, και μάλιστα με τέτοιον τρόπο (με θαύμα για παράδειγμα) που να καταλάβει ο άνθρωπος, ακόμα κι αν είναι άπιστος, ότι η λύση του προβλήματος ήταν έργο του Θεού. Έτσι λοιπόν μετανιώνει για την προηγούμενη απιστία του, έρχεται κοντά στον Θεό και σώζει την ψυχή του.
Αυτό το νόημα έχει η προσευχή μας, όταν λέμε «Δόξα σοι ο Θεός και για τα καλά που μας χαρίζει και για τα κακά που επιτρέπει να μας συμβαίνουν». Δηλαδή, τα καλά είναι έργο του Θεού και τα κακά είναι έργο του διαβόλου που όμως τα επιτρέπει ο Θεός για το καλό μας. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να γογγύζουμε (ή ακόμα χειρότερα να βλασφημήσουμε!) όταν περνάμε σοβαρές δοκιμασίες. Αντιθέτως, πρέπει να Τον δοξάζουμε και για τις δοκιμασίες και για τις ταλαιπωρίες που σε κάθε περίπτωση ο Θεός τις επιτρέπει για το καλό μας. Έτσι ώστε, αν είμαστε άπιστοι ή ολιγόπιστοι, οι δοκιμασίες θα μας κάνουν να πιστέψουμε και να σωθούμε.
Αν είμαστε πιστοί οι δοκιμασίες θα μας κάνουν να εξοφλήσουμε κάποιες από τις αμαρτίες μας. Και αν είμαστε Άγιοι… «μας ταμιεύουν κάποια πνευματικά φράγκα στο ταμείου τ’ ουρανού», όπως έλεγε ο Γέροντας Άγιος Παΐσιος, ο οποίος ζήτησε ο ίδιος από τον Θεό να του δώσει τη δοκιμασία του καρκίνου (σαν άσκηση). Και μέσα στους φριχτούς πόνους, καμάρωνε για την αρρώστια του αυτή και δόξαζε τον Θεό.
Τέλος, για να είμαστε απολύτως δίκαιοι, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι δεν ευθύνεται ο διάβολος για όλα τα κακά που συμβαίνουν, διότι πολλά από τα κακά αυτά είναι έργο του Ανθρώπου, τα οποία κακά διαπράττει ο Άνθρωπος εκμεταλλευόμενος το «αυτεξούσιο» που του χάρισε ο Θεός. Ένα χαριτωμένο ανέκδοτο πάνω σ’ αυτό είναι το εξής:
«Ήταν, λέει, ένας καλόγερος υποτακτικός, ο οποίος ήθελε μέσα στη νηστεία της Σαρακοστής να φάει ένα αυγό, κρυφά φυσικά από τον Γέροντά του.
Το σκέφτηκε λοιπόν, μπήκε μέσα στο κελί του, πήρε ένα μεγάλο σιδερένιο κλειδί από τα παλιά, που η άκρη του είχε τη μορφή ενός μεγάλου δαχτυλιδιού. Στερέωσε λοιπόν το αυγό πάνω σ’ αυτή την άκρη του κλειδιού, και κάτω από το αυγό έβαλε ένα αναμμένο κερί, έτσι ώστε να ψήσει το αυγό με την φλόγα του κεριού. Μπαίνει ξαφνικά μέσα ο Γέροντάς του, και βλέποντας το σκηνικό φωνάζει έκπληκτος:
– «Επ! Τι κάνεις εκεί, ευλογημένε;!».
Ο υποτακτικός φοβισμένος και θέλοντας να δικαιολογηθεί είπε:
–«Συγχώρησέ με, Γέροντα. Ο διάβολος μ’ έβαλε να το κάνω».
Τότε πετάγεται στην άκρη του κελιού ο διάβολος και, απευθυνόμενος στον Γέροντα, φωνάζει:
– «Μην τον πιστεύεις, μπούρδες λέει. Εγώ αυτό το τέχνασμα με το κλειδί πρώτη φορά το βλέπω».
* Ο πασίγνωστος σκληρός άθεος Χαρίλαος Φλωράκης, στην τελευταία φάση της εδώ ζωής του πρόλαβε μετανόησε και εξομολογήθηκε (στον ιερομόναχο π. Αθανάσιο Σιμωνοπετρίτη). Και στη διαθήκη του ζήτησε γραπτώς να του κάνουν χριστιανική κηδεία (όχι πολιτική) και να ενταφιαστεί χριστιανικά (στο χωριό του στην Καρδίτσα). Άσχετα αν αυτό δεν έγινε επειδή δεν το ήθελε το κόμμα.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
