Συνήθεια ολέθρια

Αισθήματα και πάθη είναι οι αληθείς ταγοί των Εθνών. Οι ψυχολογικές συνθήκες, φέρουν τις σκέψεις και δοξασίες απ’ τις οποίες προκύπτει η διαγωγή και ο χαρακτήρας. Οι οικονομικές ρυθμίζουν τις υλικές ανάγκες και συνθήκες ζωής. Η εξέλιξη είναι κατάκτηση γιατί όλων, οι ζωές, έχουν ανάγκη υπερβάσεων. Δυσμενής κατάσταση δημιουργείται όταν οι πολίτες (εκλογείς) αμελούν να εκλέγουν αρίστους πολίτες (πολιτικούς) για την διαχείριση των ‘κοινών’ συμφερόντων. Το πάθημα, απ’ την κρίση χρέους, είναι εύγλωττο!! Επίκαιρη και η επισήμανση: Είναι καταπληκτικός αυτός ο μικρός λαός (οι Έλληνες) που εργάζεται και πετυχαίνει παντού, εκτός από την πατρίδα του (Έντμοντ Λμπού 1867)

– Τι είναι εκείνο -το δηλητηριώδες- που κάνει τον Έλληνα κακό, για τον τόπο του και συνακόλουθα για τον εαυτό του; (δημιουργό δυσεπίλυτων χρεών – ερίδων)

– Προσφεύγοντας στην Αρχαιοελληνική γραμματεία: ο Όμηρος, στην Ιλιάδα του, θα μιλούσε για την άτη (σύγχυση φρενών) και την μήνιν (οργή) και ο Σόλων για την αϊδρείη (έλλειψη συνέσεως και σωφροσύνης). Ο Ηράκλειτος είχε την διαύγεια να επισημάνει ότι, αν τα πάντα ρεί και τα πάντα γίνονται «κατ’ έριν και χρεών».

Ο κάθε άνθρωπος δεν θέλει μόνο να ζεί αλλά και να διακριθεί απ’ τους ομοίους του, υπάρχει έμφυτη -η φορά- προς τον ελάσσονα μόχθο, το μείζον κέρδος και προς το IMPERIUM. Ανθρωπάρια χολερικά, κίβδηλοι και παράσιτοι εξακολουθούν να περιμένουν την ζωή από τους άλλους, είναι το σαράκι που τρώει τα θεμέλια της Ελλάδος.

Όχι, δεν είναι όλοι οι Έλληνες μικρόψυχοι (ετερόβιοι ή φθονεροί), υφίστανται όμως τα πλήγματα απ’ την εξάπλωση των φθονερών (κυριαρχεί το ασήμαντο όπως το κακό νόμισμα διώχνει το καλό). Τούτα, άλλωστε, επικυρώνονται κι απ’ τις γνωμικές ρήσεις κορυφαίων σατιριστών μας: Του Εμμ. Ροϊδη ‘έκαστος τόπος έχει την πληγή του, η Ελλάς τους Έλληνες’. Του Γ. Σουρή ‘Εχθρούς δεν έχεις άλλους από τους Έλληνάς σου’.

Συνεχίζοντας το νήμα της συζήτησης μας, ενενηκονταετής ο Ισοκράτης έγραφε προς τον Βασιλιά Φίλιππο «Τελικά, η Ελλάς θα χαθεί απ’ τα αλήτικα στοιχεία, τους συκοφάντες και τους δημαγωγούς»;

Ο Φίλιππος, βαθύς εκτιμητής των επιβλαβών ροπών της ελληνικής ευφυΐας -προδήλως- εγνώριζε καλύτερον παντός Έλληνος πού έπρεπε να τείνει η αληθής παιδεία. Αυτά δεν ήθελε να τα ‘γνωρίσει’ ο ρήτωρ των Αθηνών Δημοσθένης, ο οποίος, σε κάποια στροφή των λόγων του, προς τους συμπατριώτες του είπε: «Ω θεοί, βλέπετε, από ποίαν νόσον πάσχει η πόλις μας, οι Αθηναίοι δηλαδή προτιμούν ν’ ακούουν τους ρήτορας να λέγουν μύθους και όχι να συμβουλεύουν τα συμφέροντα εις την πόλιν.

Νυν σαν Χώρα που γοητεύτηκε, απότομα, απ’ το θέαμα της κατάπτωσής της -στην οικονομική σκηνή υπό το βάρος του δημοσίου υπερδανεισμού- παρά να είχε αποφύγει αυτόν και υπό την σκιά τόσων αντίξοων συνθηκών, όλοι κάνουν ό,τι χειρότερο μπορούν.

– Πόσες φορές εσάς, εξ ιδίων πράξεων χαμένους, η δόξα των προγόνων σας να σας περισώσει; (Αππιανός – Ρωμαϊκά). Είναι λόγια που δεν έχουν χάσει την επικαιρότητα τους!! Δεν χρειαζόταν Πυθία να μας πεί: πως «το δίς εξαμαρτείν…» είναι άσοφο. Απ’ τις εκλογές του ’86 ήταν γνωστό πόσα χρωστάει ένα νεογέννητο παιδί στους ξένους δανειστές μας.

«Μα σαν μελόγλυκο καρπό λωτού κάποιος γευόταν, μηνύματα δεν άκουγε…» (Ομήρου Οδύσσεια).

Οι πολιτικοί μας ταγοί, γιατί δεν έκαναν αρκετά για να προληφθούν αθλιότητες; (κερδίσαμε πολέμους, να χάνουμε τις νίκες;). Ρώτα, μάθε, αυτο-επιβεβαίωσε, ευρηματικέ μου αναγνώστη. Ξανασκέψου! Δεν υπάρχει κανένας παγκόσμιος προστάτης που θα σε ξελασπώσει. Κάθε κοινωνική αλλαγή συντελείται πρώτα σε ατομικό επίπεδο. Δείξε το ενεργά!

Απ’ την αρχαία Αθήνα προέρχεται η λέξη ιδιωτεία, εκφράζει: την κοινωνική αποστασιοποίηση, τον ωχαδερφισμό και την γενικευμένη αδιαφορία. Αυτά δηλαδή που προέχει τώρα να υπερβούμε, θα διευκόλυνε… για να βλαστήσει σφριγηλή / ευημερούσα κοινωνία.

Σ’ όποιον, αλήθεια, θέλει ν’ ανεβεί, κι άλογα του δίνει ο θεός (Α. Σικελιανός).

Η κοσμοαντίληψη σου τί λέγει, να παρακαμφθεί μια τέτοια ευκαιρία;