Επιμέλεια Νικολάου Κατοίκου
Με την ονομασία Ιουλιανά ή Αποστασία του 1965 είναι γνωστή η αποσκίρτηση μεγάλης ομάδας Βουλευτών από το Κόμμα τής Ένωσης Κέντρου την 15η Ιουλίου και η ανατροπή τής Κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου, έπειτα από τη σύγκρουσή του με τον τότε νεαρό Βασιλέα Κωνσταντίνο Β΄. Μετά την «Ιουλιανή Εκτροπή» ακολούθησε περίοδος τριών Κυβερνήσεων της Αποστασίας μέσα σε 158 μήνες (Αθανασιάδη-Νόβα, Τσιριμώκου, Στ. Στεφανόπουλου) ως τον Δεκέμβριο του 1966, καθώς και της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Παρασκευοπούλου για διενέργεια εθνικών εκλογών (Μάιος 1967), που όμως δεν έγιναν, διότι την 21 Απριλίου 1967 επεβλήθη η Δικτατορία τών Συνταγματαρχών, που είχαν εκμεταλλευτεί την ανώμαλη πολιτική κατάσταση αυτής της περιόδου.
Τον Γενάρη του 1967 ο Μάριος Πλωρίτης (Δημοσιολόγος, θεατρικός κριτικός, πολιτικός αρθρογράφος και σπουδαίος συγγραφέας) εξέδωσε στο «Θεμέλιο» το βιβλίο του «Προσωπεία» (σελ. 1-171), όπου στηλιτεύει την πολιτική υποκρισία, που ξεκίνησε από τη δημιουργία τού Νέου ελληνικού Κράτους (1830) και συνεχιζόταν διαχρονικά μέχρι τότε (και δυστυχώς μέχρι σήμερα).
Από το βιβλίο αυτό παραθέτω ένα μεγάλο απόσπασμα του κεφαλαίου «Επιτάφιος» (σελ. 163-171). αναφέρεται στα «Ιουλιανά», που προκάλεσαν ζημίες πολιτικές, οικονομικές, συνταγματικές, διοικητικές, διπλωματικές, με μεγαλύτερη ζημιά εκείνη που μπορεί να χαρακτη-ριστεί ως η καταρράκωση του πολιτικού και του δημοσίου ήθους. Όντως, η Εθνική Κρίση του 1965 προσέφερε κατά τον Πλωρίτη στον Ελληνικό Λαό «το πιο ολέθριο ‘σχολείο’ πολιτικής ανηθικότητας. Ως ιστορικό κέρδος από την «Ιουλιανή Εκτροπή» θεωρεί ο Πλωρίτης την «πολιτική και ηθική συνειδητοποίηση του λαού μας», με την οποία αγωνίστηκε αυτός για την ανατροπή τής Χούντας (1967-1974)».
Ν.Κ.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΛΩΡΙΤΗ
Εκείνο που δύσκολα θεραπεύτεται, και γι’ αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο έγκλημα της Ιουλιανής Εκτροπής, είναι η ΚΑΤΑΡΡΑΚΩΣΗ του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ και του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΗΘΟΥΣ. Γιατί οι δεκαεφτά μήνες τής Εθνικής Κρίσης πρόσφεραν στον Ελληνικό Λαό το πιο ολέθριο «σχολείο» πολιτικής ανηθικότητας.
Ο απλός πολίτης έβλεπε κάθε μέρα τους υψηλότατα ισταμένους άρχοντές του να συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον σε ψεύδος, απάτη, αγυρτεία, αναισχυντία.
Έβλεπε καταγγελίες για αντεθνικές σκευωρίες, που αποδείχνονταν ταχύτατα γελοίος μύθος, και έβλεπε τους θεματοφύλακες των «ιερών» του να χαλκεύουν αυτοί μύθους και σκευωρίες. Έβλεπε τους «ταγούς» του να απεμπολούν τον αυτοσεβασμό και τον άλλοτε εαυτό τους, για να αποσπά-σουν, συρόμενοι στα γόνατα, τα αργύρια μιας σκιώδους «εξουσίας». Έβλεπε τους πολιτικούς «εκπροσώπους» του να εξωνούνται σαν αγοραία γύναια και να κορδακίζονται πάνω στο άρμα τής Αρχής, σαν οργιαστές τών Ελευσινίων, αδιαπέραστοι από τους προπηλακισμούς και τους «γεφυρισμούς» τών περιεστώτων. Έβλεπε να καταργείται κάθε έννοια συνέπειας, εντιμότητας, ευθιξίας, και να θριαμβεύουν η αναξιοπρέπεια, η δουλοφροσύνη, ο κυνισμός, ο ηθικός μηδενισμός. Έβλεπε Υπουργούς να ομολογούν ότι συνέργησαν (εκ του πονηρού ή εξ ευηθείας) σε κολοσσιαία σκάνδαλα, να διακηρύσσουν ότι «μικροσυμβιβασμοί δια μικρο-συμφέροντα» υπαγορεύουν στην «Κυβέρνηση» τις σκανδαλώδεις ενέργειές της – και να μένουν όλοι αδιατάρακτοι στους θώκους τους. Έβλεπε «γενναίους άνδρες» να θεωρούν «ζήτημα τιμής» την παράδοση της χώρας στις αρπαγές τής ιθαγενούς ή αλλοδαπής οι-κονομικής ολιγαρχίας – και να λησμονούν μεμιάς την «τιμή» τους, μόλις ναυαγούσαν τα εθνοσωτήρια σχέδιά τους. Έβλεπε να εξαπολύονται εναντίον τού Έθνους όλοι οι βρυκόλακες του μίσους, του διχασμού, του σκότους, και να πληρώνεται η δήθεν «ευταξία» και «άμυνα κατά των εθνικών κινδύνων» με έναν νεκρό, τέσσερις εκατοντάδες τραυματίες και αναρίθμητες καταδίκες.
Έβλεπε την Παιδεία και τη Δικαιοσύνη, το Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας να διασύρονται και να προπηλακίζονται από την προσπάθεια των εθναμυντόρων να τα μεταβάλουν σε όργανα του πολιτικού μακιαβελισμού τους και των σκοτεινών τους σχεδίων…
Δεκαεφτά ολόκληρους μήνες ο Ελληνικός Λαός παρακολουθούσε αυτή τη διαφθορά και τον εξευτελισμό της πολιτικής και των πολιτικών του. Και δεν είναι διόλου αβάσιμη η υπόθεση πως αυτός ακριβώς ο εξευτελισμός και η διαφθορά ήταν ο απώτερος στόχος ε-κείνων που προκάλεσαν την Ιουλιανή κρίση: πολιτική ζωή κονιορτοποιημένη, πολιτικοί ανυπόληπτοι και εξανδραποδισμένοι αποτελούν το λαμπρότερο «άλλοθι» για την ουσιαστική κατάλυση της ελεύθερης πολιτικής ζωής τού τόπου και την εύβατη γέφυρα για την απερίσπαστη άσκηση της εξουσίας από τους εραστές τής ανεξέλεγκτης «δύναμης».
Και το ακόμη χειρότερο: Δεκαεφτά ολόκληρους μήνες ο Ελληνικός Λαός περνούσε από καθημερινή «πλύση ανηθικότητας». Δεκαεφτά μήνες, οι «εν τέλει» [οι άνθρωποι της εξουσίας] τον δίδασκαν πως η εξαχρείωση και η «άνευ ορίου σκοπιμότης» είναι το πιο σί-γουρο μέσο επιτυχίας και αναρρίχησης. Δεκαεφτά μήνες, ολόκληρη η εθνική ζωή δηλητηριαζόταν από τους ιούς τού πιο απροσχημάτιστου πολιτικού αρριβισμού. Και δεν είναι διόλου αβάσιμη η υπόθεση πως αυτή ακριβώς η ηθική διάβρωση του λαού αποτελούσε τον δεύτερο στόχο εκείνων που προκάλεσαν την Ιουλιανή κρίση: λαός ηθικά εξουθενωμένος, κι επομένως πολιτικά ανυπεράσπιστος, αποτελεί την πιο πειθήνια αγέλη, που προσφέρει αδιαμαρτύρητα τον τράχηλό της στις ορέξεις τών πανούργων απομυζητών της.
Αυτή ήταν και είναι η μεγάλη προδοσία των Ιουλιανών. Όχι προδοσία απέναντι σε ένα κόμμα, σε μια παράταξη, σε μιάν ιδεολογία έστω. Αλλά προδοσία απέναντι στην ηθική, δηλαδή απέναντι στην ίδια την υπόσταση ενός ολόκληρου έθνους […]. Αν τα διδάγματα του ανηθικισμού είχαν καρποφορήσει, αν ο βάκιλλος της αναισχυντίας είχε μολύνει τον εθνικό οργανισμό, οι ζοφερότερες προβλέψεις για το μέλλον αυτού του τόπου θα ήταν δικαιολογημένες. Αλλά το μέγα ευτύχημα της Ιουλιανής κρίσης είναι πως ο Ελληνικός Λαός στη μεγάλη πλειοψηφία του, όχι μόνο δεν ενωτίσθηκε τα «εκ των άνω» πολιτικά και ηθικά διδάγματα, όχι μόνο δεν έπεσε στις καταχθόνιες παγίδες που του έστησαν, μα αντίθετα ορθώθηκε σύσσωμος εναντίον των υπονομευτών της πολιτικής του ελευθερίας και της ηθικής του ακεραιότητας. Απέναντι στην ηθική σήψη ύψωσε την ηθική υγεία του, απέναντι στη συμφεροντολογία την αυτοθυσία του, απέναντι στη συναλλαγή την αδιαλλαξία του, απέναντι στη δουλοφροσύνη τη μαχητικότητά του.
Αυτό είναι το ιστορικό κέρδος από την Ιουλιανή εκτροπή: η πολιτική και ηθική συνειδητοποίηση του λαού μας. Κι αυτό είναι το χάος που τον χωρίζει από τους εξωνημένους και τους εξωνητές. αυτός είναι ο μόνος «διχασμός», ο ηθικός διχασμός, ο εσαεί αγεφύρωτος.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
