Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΑΝΟΥΛΗΣ
Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει ποτέ όταν μαθαίνουμε κάτι, μετά το ακούμε πολύ σύντομα να χρησιμοποιείται. Και αυτό όχι από τύχη, αλλά επειδή πάντα υπήρχε γύρω σας, χωρίς όμως να το προσέχουμε. Το περιβάλλον γύρω μας είναι γεμάτο από πληθώρα ερεθισμάτων από τα οποία προσέχουμε όσα κατανοούμε. Ακόμα όμως και κάτι μικρό και καινούριο να προλάβει να υποπέσει στην αντίληψή μας στη σωστή χρονική στιγμή, καταφέρνει να κάνει τη διαφορά.
Το «ο παράδεισος είναι εδώ στη γη» όσοι αρχίζουν να το συνειδητοποιούν κάνουν τη διαφορά. Οι περισσότεροι από μας εστιάζουμε στο θάνατο και όχι σε όλα αυτά που αφήνουμε να πεθάνουν μέσα μας όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «απλώς υπάρχω» και το «ζω πραγματικά». Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην απλή επιβίωση και την ουσιαστική, πλήρη ζωή. Το λυπηρό είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν βλέπουν πια τα ανθρώπινα δώρα που κρύβονται μέσα τους κι έχουν παραδοθεί στη συνήθεια να παρακολουθούν παθητικά τηλεόραση.
Ορισμένοι ταγοί της εκκλησίας μας στέλνουν με μεγάλη δόση δεσποτισμού προς το διάβολο, ζορίζονται όμως όταν γυρίζουμε με προϋπηρεσία. Το άτομο που αγαπάει ολοκληρωτικά τη ζωή έλκεται από τη διαδικασία της ζωής και της ανάπτυξης σε όλες τις σφαίρες. Προτιμά να φτιάχνει από το να συντηρεί. Έχει τη δυνατότητα να θαυμάζει και προτιμά να βλέπει κάτι καινούργιο από την ασφάλεια του να βρίσκει επιβεβαίωση στο παλιό.
Η προσέγγισή του στη ζωή είναι λειτουργική και όχι μηχανική. Βλέπει το σύνολο και όχι μόνο το μέρος, τις δομές αντί για τα αθροίσματα. Επιθυμεί να διπλασιάσει και να επηρεάσει μέσω της αγάπης, της λογικής και του παραδείγματός του. Όχι δια της βίας, τεμαχίζοντας πράγματα ή μέσω του γραφειοκρατικού τρόπου διοίκησης των ανθρώπων σαν να ήταν πράγματα.
Απολαμβάνει τη ζωή και όλες τις εκδηλώσεις της και όχι μόνο τις συγκινήσεις. Καλό ό,τι υπηρετεί τη ζωή, κακό ό,τι υπηρετεί το θάνατο. Η χαρά αρετή, η θλίψη αμαρτία. Στόχος του ανθρώπου στη ζωή είναι να έλκεται από ό,τι είναι ζωντανό και να διαχωρίζει τον εαυτό του απ’ ό,τι είναι νεκρό και μηχανικό.
Αν ρίξουμε μία ματιά στους καιρούς που η ανθρωπότητα κατάφερε κάποια μεγάλα εξελικτικά άλματα θα δούμε πως όλοι τους ήταν καιροί που την απειλούσαν με πιθανό αφανισμό. Όταν όλα πάνε καλά, δεν υπάρχει φυσικά καμία ανάγκη για αλλαγή. Μόνο μπροστά στην άμεση απειλή αφανισμού της η ανθρωπότητα καταφέρνει να υπερβεί τον προηγούμενο εαυτό της και σε μία τέτοια απειλή βρισκόμαστε ξανά μπροστά σήμερα.
Η ιουδαιοχριστιανική μυθολογία δεν είναι απελευθερωτική, αλλά εξιλεωτική. Απ’ ό,τι τουλάχιστον ξέρω, είναι η μοναδική μυθολογία που παρουσιάζει τους ανθρώπους της να εξορίζονται από τον παράδεισο και να υποχρεώνονται να αποκτήσουν το δικαίωμα επιστροφής τους μόνο μέσα από μετάνοιες, ταπεινώσεις και βάσανα.
Η Οικολογία που εμείς την ανακαλύψαμε μόνο πολύ απελπιστικά πρόσφατα, έρχεται από μόνη της και απόλυτα φυσικά στους Έλληνες γιατί ποτέ τους δεν εκδιώχθηκαν έξω από αυτό που τελικά είναι ο Παράδεισος. Δεν είναι κάτι που πρέπει να κοπιάσεις για να το βρεις, κάτι που πρέπει να το πράξεις. Είναι κάτι που το ζεις. Είναι το ελληνικό ιδανικό του “να βαδίζεις με ομορφιά” επάνω στη Γη. Και δυστυχώς η ομορφιά θα σώσει μόνο αυτούς που μπορούν να τη δουν.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
