Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Δεν ξέρω πώς αισθάνεστε φίλοι αναγνώστες, βλέποντας κάθε πρωί στο λεωφορείο, στον δρόμο, στον χώρο της δουλειάς σας τις φάτσες των νεοελλήνων, που αγουροξυπνημένοι ξεκινούν για τον επιούσιο. Εγώ, να σας πω την αλήθεια, το διασκεδάζω, διότι, αν το πάρουμε στα σοβαρά, το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση.
Οι περισσότεροι σε κοιτούν εχθρικά, λες και έχεις μαζί τους προηγούμενα και σέρνουν το ζωνάρι τους για καυγά. Αγγίζεις κάποιον στο κατάμεστο λεωφορείο και σε κεραυνοβολεί με ένα θυμωμένο βλέμμα, λες και καταπάτησες το οικόπεδό του. Στις δημόσιες υπηρεσίες είναι καθιερωμένη η αλαζονεία “της καρέκλας’’. Το αυστηρό βλέμμα με τον ενικό στα χείλη και ο αυταρχισμός της εξουσίας σε όλο του το μεγαλείο.
Το κακό είναι ότι αυτή η ”μουρτζουφλιά” και η ξινίλα έχουν επεκταθεί και στο προσωπικό μερικών καταστημάτων.
Δεν είμαστε οπαδοί της θεωρίας που λέει ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Δεν θέλουμε τον ή την υπάλληλο του καταστήματος υπηρέτη και δούλο μας, να στέκεται μπροστά μας σε στάση προσοχής. Αλλά, το να διαμαρτύρονται για κεσάτια και, την ίδια ώρα, να κοιτούν τον πελάτη σαν κουνούπι, πολύ πάει…
Μπαίνεις στο κατάστημα και σε πλησιάζουν μερικές πωλήτριες μ’ ένα πρόσωπο ανέκφραστο σαν μάσκα. Μακιγιάζ για φωτογράφιση σε εξώφυλλο. Βλέμμα ψυχρό και απόκοσμο. Το ένα φρύδι πάνω, τo άλλο κάτω και ύφος ‘‘πτώματος’’. Ένα μολύβι στο ένα χέρι να χτυπά ρυθμικά τα νύχια του άλλου και να σε ρωτάει άψυχα και βαριεστημένα τι θέεελετε;
Κάποτε πήγαινες στο καφενείο να πιείς ένα καφεδάκι, να πεις και μια κουβέντα με το πάντα πρόσχαρο γκαρσόνι που ήξερε τους τακτικούς πελάτες με το μικρό τους όνομα και έδινε φωναχτά την παραγγελία “Έναν πολλά βαρύ σκέτο και πηριποιμένον δια κυρ Χρήστον!” Τώρα, σού ‘ρχεται μ’ ένα βλέμμα γλαρό. Σκουπίζει το τραπέζι με την ποδιά του κοιτώντας αλλού και σου αμολάει ένα ξερό “ακούω”, που σημαίνει ‘‘λέγε τι θέλεις και στα γρήγορα!’’-
Χτυπά το τηλέφωνό του σπιτιού σου και να ο ‘‘πολλά βαρύς’’. Τι θα γίνει ρε παιδιά με κείνο το βυτίο; Θα έρθει καμιά φορά; Έχουμε πήξει στα σκ…
-Λάθος κάνετε κύριε (του λες). Δεν είμαστε γραφείο εκκενώσεως βόθρων εμείς…
-Και τι έγινε δηλαδής ρε φίλε; Σού ‘πεσε η μύτη; Εντάξει εμείς πήραμε λάθος τελέφωνο, εσύ, αφού δεν είσαι αυτό το, πώς τόπες των βόθρων, γιατί το σηκώνεις;
Και, μιας και μιλάμε για τηλέφωνα, γιατί άραγε υπάρχουν χιλιάδες με απόρρητο αριθμό; Εσύ, κύριε ανώνυμε, γνωρίζεις τον αριθμό του τηλεφώνου μου και επομένως ξέρεις ποιος είμαι, πού μένω και τι δουλειά κάνω, αφού όλα είναι καταχωρημένα στους τηλεφωνικούς καταλόγους. Εγώ γιατί να μην ξέρω ποιος είσαι και ποια σκοπιμότητα κρύβεται πίσω από την ανωνυμία σου; Γιατί να μην φανταστώ ότι ψάχνεις να δεις ποια σπίτια είναι ακατοίκητα για να μπουκάρεις και να τα γδύσεις;
Και ο ΟΤΕ ή όποιες άλλες εταιρείες παραχωρούν τηλεφωνικές γραμμές, γιατί παραχωρούν αυτήν την απαράδεκτη ανωνυμία, την οποία θα έπρεπε να παρέχουν μόνον σε κρατικές ή στρατιωτικές μονάδες για λόγους ασφαλείας των πολιτών και του κρατικού μηχανισμού;
Άσχετα με τα παραπάνω, στις ιστορίες της τρέλας ανήκουν η νέα μόδα του αποκεφαλισμού αγαλμάτων ηρώων και ευεργετών από κάποιους ανεγκέφαλους, όπως και η πρόκληση ζημιών σε σπάνια έργα τέχνης των μουσείων με οξέα, λάδια ή μπογιές.
Και τα ευτράπελα συνεχίζονται.
Νοικιάζεις θυρίδα σε Τράπεζα για να διαφυλάξεις τις οικονομίες σου και τυχόν τιμαλφή σου που κινδυνεύουν στο σπίτι σου από τους λωποδύτες και τελικά σου τα κλέβουν από τη θυρίδα κάποιοι αετονύχηδες με συνεργό μερικές φορές υπάλληλο της Τράπεζας που τους πασάρει το κλειδί, με το αζημίωτο βεβαίως-βεβαίως.
Ακόμη και στο Αστυνομικό Σώμα ανακαλύπτονται επίορκοι, οι οποίοι συμμετέχουν σε κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών, στην αγοραπωλησία όπλων ή σε απόδραση βαρυποινιτών.
Ας το πάρουμε απόφαση. Ζούμε σε έναν κόσμο που θυμίζει τρελάδικο. Ίσως γι’ αυτό και οι ταμπέλες των ψυχιατρείων να είναι απ΄ έξω. Και, αν νομίζετε ότι υπερβάλλω, πείτε μου σε ποια λογική κοινωνία θα βλέπατε νέα και ωραία γυναίκα να παντρεύεται δημόσια και με καμάρι, τον εαυτό της! Και όμως έγινε και αυτό!
-Αστυνομικό που καλείται να αντιμετωπίσει ένοπλη λησταρχίνα να πυροβολεί και να σκοτώνει μια αθώα γυναίκα διπλανού της διαμερίσματος και μπουλντόζα να κατεδαφίζει ξαφνικά το διπλανό κτήριο του κτηρίου που την έστειλαν να κατεδαφίσει.
-Καταναλωτές της ΔΕΗ να απειλούνται με διακοπή του ρεύματος για απλήρωτους, λογαριασμούς τους οποίους έχουν πληρώσει στα ΕΛΤΑ εμπρόθεσμα και τα ΕΛΤΑ “ξέχασαν” να τα καταθέσουν στο λογαριασμό της για να καλύψουν δικές τους υποχρεώσεις.
-Μεροκαματιάρηδες ή άνεργοι, που παίρνουν το προβλεπόμενο επίδομα επί χρόνια, να έχουν καταθέσεις εκατομμυρίων σε δικές μας και ξένες Τράπεζες!
Όλα δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά τελικά, και κάτι πρέπει να γίνει για όλα αυτά πριν τα πράγματα αγριέψουν περισσότερο και αρχίσουμε να δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο.
Κάτι τέτοια θα είχε στο μυαλό του και ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός όταν, το 1849, έγραψε σε ποίημά του: Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος!
Ναι, σωστά το καταλάβατε! Αυτόν τον τελευταίο στίχο δανειστήκαμε για τίτλο σήμερα.
Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η λέξη “κόσμος” σημαίνει και ‘‘στολίδι’’ (γι’ αυτό και λέμε: κόσμημα, διακόσμηση, διακοσμώ, κτλ). Αμέ!…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
