Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΕΡΕΚΟΣ
Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες που ο κάθε «σωστός» αλλά και σώφρων σύζυγος θα πρέπει πάντα να θυμάται! Πρώτη και καλύτερη είναι η ημερομηνία της επετείου του γάμου τους. Ύστερα, στις 14 Φεβρουαρίου, είναι η ημέρα των ερωτευμένων και η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου! Αν θυμηθεί και την ημερομηνία γνωριμίας τους, εεε τότε του αξίζουν πολλά πολλά μπράβο! Δεν είναι να παίζει κανείς μ’ αυτά…! Αυτές τις ημερομηνίες να τις θυμάστε κύριοι οπωσδήποτε! Ανελλιπώς! Η «από ’κεί πλευρά» τις περιμένει και γι’ αυτό και τις …συντηρεί!
Είναι βλέπετε ημερομηνίες που (πέραν της συναισθηματικής τους αξίας) «συνηθίζεται»(!) το να κάνουν δώρα οι άντρες στις αγαπημένες τους! Τώρα… γιατί ΜΟΝΟΝ ΕΜΕΙΣ πρέπει να το θυμόμαστε κι εκείνες να κάνουν συνήθως το «κορόϊδο» (ή το πολύ πολύ να τη βγάζουν με καμιά μακαρονάδα με «μπόλικο κιμά λόγω της ημέρας»…) αυτό είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία. Και υπάρχει και συνέχεια!… Στις 3 Μαρτίου είναι η ημέρα της γιαγιάς. Στις 8 Μαρτίου η ημέρα της γυναίκας και την δεύτερη Κυριακή του Μάη η γιορτή της μητέρας, χώρια τα γενέθλια και η ονομαστική τους εορτή βέβαια. Πέντε γιορτές για τη γυναίκα. Χαλάλι της! Φημολογείται ότι υπάρχει και …γιορτή του πατέρα βέβαια, αλλά μάλλον θα πρόκειται για διαδόσεις. Εκτός αν είναι …στις 31 Φεβρουαρίου οπότε, με το δίκιο τους, μας ξεχνάνε!
Όλες οι επέτειοι για τη γυναίκα λοιπόν! Για το φουκαρά τον άντρα ούτε λέξη! Αυτός δεν υπάρχει; Δεν προσφέρει τίποτα; Κι όταν χοροπηδάτε πάνω στο κρεβάτι κυρίες μου, σαν να χορεύετε τσάρλεστον και ωρύεστε: «Περικληηή… τρέξεεε! Κατσαρίδααα…!» Κι επιτίθεται ακάθεκτος ο ηρωικός Περικλής κατά του εχθρού με την παντόφλα στο χέρι, και παραπατάει ο άμοιρος στο χαλί, και τρώει τη βουτιά σπάζοντας και το βάζο (που σας χάρισε στο γάμο σας η θεία η Ελπινίκη μεν) αλλά και σκοτώνοντας το αιμοβόρο τέρας (δε)… τότε; Ούτε τότε υπάρχει;(!) Κι όταν πρέπει ν’ ανεβούν τα χαλιά στο πατάρι; Κι όταν έχουν παράξενο χρώμα τα «κακάκια» του παιδιού και πρέπει να τα πάει κάποιος στο γιατρό; Ποιος τρέχει; Ποιος προτάσσει τα στήθη του, εκτός από το καθημερινό του μεροκάματο στη δουλειά, και «καθαρίζει» για όλα;
Αυτά σκεφτόμουν προχτές που είχα ρεπό, κι αποφάσισα ν’ αντιδράσω. Να δείξω ότι κι εμείς οι άντρες αξίζουμε εκτίμησης για την προσφορά μας! Φώναξα τον γυναικείο πληθυσμό της οικογένειας. Πήρα το πιο σοβαρό μου ύφος και τους είπα: «Πάρτε το αυτοκίνητο και πηγαίνετε όπου θέλετε. Σήμερα θ’ αναλάβω εγώ όλες τις δουλειές του σπιτιού!» Κοιτάχτηκαν ξαφνιασμένες. Κάτι είπαν ψιθυριστά και χαμογελαστά μεταξύ τους, ντύθηκαν, πήραν στο χέρι τις τσάντες τους, κι αναχώρησαν προς άγνωστη κατεύθυνση.
«Πολύ καλά λοιπόν! Πάμε μια βόλτα, αφού έτσι το θες… Θα γυρίσουμε αργά το μεσημέρι… και θά ’μαστε πεινασμένες!…»
Η πόρτα έκλεισε πίσω τους. Πηγαίνω κι εγώ στον καθρέφτη και με κοιτάζω. Τα χάλια μου έχω… «Θαρσείν χρεί Χρήστο!» λέω στον εαυτό μου. «Έκανες τη βλακεία και τους το ανακοίνωσες; Καλά να πάθεις! Προχώρα τώρα!…»
Ανασκουμπώνομαι λοιπόν, φοράω μια ποδιά της κουζίνας, κι αρχίζω απ’ τον νεροχύτη. Τρία πιάτα, δυό φλυτζάνια και κάτι κουταλάκια. Πφφ! Σιγά τα λάχανα! Το ηλιόθερμο στην ταράτσα νά ’ναι καλά, ζεστό νερό έχω όσο θες! Βάζω στο σφουγγαράκι δύο καλές σταγόνες υγρό απορρυπαντικό, από αυτό που κάνει τα πιάτα να τρίζουν όπως λέει κι η διαφήμιση, και ξεκινάω προσπαθώντας να πιάσω το πρώτο πιάτο.
Εκείνο όμως έχει αντίρρηση, μου γλιστράει και πέφτει στο δάπεδο, χωρίς να σπάσει ευτυχώς! Σκύβω να το σηκώσω, μου ξαναγλιστράει, γέρνει λίγο στο πλάι, χτυπάει στο πόδι μιας καρέκλας, «κόβει τιμόνι» δεξιά και τραβάει για …την εξώπορτα! Πίσω του να το κυνηγάω εγώ αλλά, εκείνην ακριβώς τη στιγμή, χτυπάει το κουδούνι ο ταχυδρόμος! Του ανοίγω με το ένα χέρι και κάνω μια τελευταία απόπειρα να τσακώσω το πιάτο με τ’ άλλο! Πού όμως αυτό!… Φεύγει απ’ το χέρι μου και τραβάει για το ασανσέρ…!
Μου αφήνει το γράμμα ο ταχυδρόμος, με κοιτάει, κουνάει το κεφάλι του με σημασία και φεύγει. Προχωράω εγώ προς τον «εχθρό» και …τόμπολα! Ακούω «μπαμ» την πόρτα να χτυπάει πίσω μου κι αυτό που σωστά μαντέψατε έχει μόλις συμβεί! Έχω κλειστεί απ’ έξω! Χωρίς κλειδιά!… Με τις σαπουνάδες να τρέχουν απ’ τα χέρια μου, με τη στραβοβαλμένη μου ποδιά, και με το (σχεδόν σαν να με έβλεπα) πιο θλιβερό και απογοητευμένο ύφος της ζωής μου! Κάθομαι κάτω ταπεινωμένος και ηττημένος, αν είναι δυνατόν, από ένα μισοσαπουνισμένο πιάτο! Ακουμπάω με την πλάτη στον τοίχο και, καθώς το κοιτάζω εκεί δίπλα στο ασανσέρ, γέρνω το κεφάλι και όπως είμαι ζαλισμένος κι αποκαμωμένος με ψιλοπαίρνει ο ύπνος. Και βλέπω σε όνειρο το πιάτο να κινείται κατά πάνω μου, ν’ ακολουθούν πίσω του κατά κύματα οι σαπουνάδες σαν τσουνάμι και μια γυναικεία φωνή να μου φωνάζει (σαν τη Σαπφώ Νοταρά): «Ανίκανεεε! Σόδομα και Γόμορα τά ’κανες στην κουζίνα μου, για να πλύνεις τρία πιάτα όλα κι όλα… αχαΐρευτε!»
Κι εκεί συνέρχομαι. Συνειδητοποιώ το χάλι μου και το μόνο που μου έρχεται στη σκέψη είναι η απορία: Μήπως ήταν πολύ δυο μεγάλες σταγόνες απορρυπαντικό για τρία πιάτα;
Κι όσο για το φαγητό, που σίγουρα με περιέργεια περιμένουν να δουν τι τους έφτιαξα οι «τουρίστριες» του σπιτιού όταν θα γυρίσουν, ας είναι καλά τα «ετοιματζίδικα φαγάδικα» της γειτονιάς! «Δυο πίτσες απ’ όλα στον κυρ Χρήστο και στα σβέλτα παιδιά!» πήρα με το κινητό και είπα στον φίλο μου τον Νίκο, και καθάρισα! Yπάρχουν πάντα και τα ντελιβεράδικα, και νηστικές δεν θα τις αφήσω σήμερα …τις κοκόνες μου!
Αλλού όμως είναι το πρόβλημα!…
Το ρεζιλίκι που θα υποστώ όταν θα γυρίσουν και θα με βρουν οι κυρίες μου σ’ αυτό το χάλι, περιμένοντάς τες καθιστός στα σκαλάκια για να μου ανοίξουν την πόρτα και να ξαναμπώ στο σπίτι…
Υ.Γ.: Για να λέμε πάντως και του στραβού το δίκιο, κάαατι κάνουν τελικά και οι γυναίκες στο σπίτι. Κάτι κάνουν, και όχι μόνο στον νεροχύτη…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
