Του ΘΩΜΑ Χ. Ε. ΓΚΙΑΤΑ *
Το τελευταίο κρούσμα ασκήσεως συλλογικής, επαναλαμβανόμενης, συστηματικής, στοχευμένης βίας (bullying) και σωματικού βιασμού με μεταλλικό εργαλείο, από τρεις μαθητές δημοτικού σε κάποιον συμμαθητή τους, τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα και επανέφερε στη συλλογική μνήμη, τα παλαιότερα παρόμοια και ανάλογα περιστατικά.
Ενα απ’ αυτά ήταν η δολοφονία κάποιου μαθητή από συμμαθητή του, ο οποίος δεχόταν πειράγματα για το σωματικό του βάρος και τη γενική του εικόνα. Παλαιότερα συγκλονιστικά περιστατικά, η περίπτωση του Άλεξ στη Βέροια και του Γιακουμάκη στα Γιάννενα, τα οποία άφησαν πληγωμένη την κοινή γνώμη, επειδή δεν τιμωρήθηκαν οι ένοχοι και δεν αποδόθηκε η λυτρωτική για τους συγγενείς δικαιοσύνη.
Τα παιδιά εγκολπώνονται τη βία από την εμβρυική ακόμη περίοδο, όταν στη σχετική ασφάλεια που απολαμβάνουν στον αμνιακό σάκο στην κοιλιά της μάνας τους, γίνονται κοινωνοί της όποιας βίας, σωματικής ή ψυχικής, γίνεται αποδέκτης αυτή.
Στη συνέχεια, τα παιδιά εγκολπώνονται τη βία στη βρεφική περίοδο, ως άμεση και έμμεση βία κάθε μορφής απ’ το περιβάλλον, την οποία μεταλλάσσουν, σωματοποιούν και γιγαντώνουν τα ίδια, ως εκδήλωση του αισθήματος της αυτοπροστασίας- αυτοσυντηρήσεως.
Αυτό το ενστιγματισμένο αίσθημα εδραιώνεται κυριαρχικά, όταν στις απαιτήσεις των παιδιών δεν τίθενται όρια και τους παρέχονται όλα αφειδώς και αδιακρίτως. Τότε το αρχέτυπο-αρχέγονο ένστικτο μετατρέπεται σε εγωιστική προβολή και αποζητάει την διαρκή ικανοποίηση, με όλο και αυξανόμενες, ακόρεστες επιθυμίες.
Η παιδική ψυχή δεν είναι ούτε «tabula rasa» (άγραφος πίνακας), αλλά ούτε έστω και στοιχειωδώς διαμορφωμένη. Η ψυχοσωματική υπόσταση και ύπαρξη του καθενός παιδιού, θεμελιώνεται πάνω στις κληρονομικές καταβολές, τα τάλαντά του και τις επίκτητες δεξιότητες – ικανότητες, με κατάλληλη όμως παιδαγωγική επέμβαση και καθοδήγηση. Αυτή θα οδηγήσει την ψυχή στην πραγμάτωση, στην τελειοποίηση και στην εύρεση του σκοπού της, μέσω της αγωγής παντοιοτρόπως.
Δεχόμαστε ότι κάθε ψυχή, από την ώρα που εμψυχούται το έμβρυο στη μήτρα της μάνας του, μετά την πρώτη κυτταρική διαίρεση, είναι καταρχήν καλή κι αγαθή, ενστιγματισμένη εκ Θεού με έμφυτη συνείδηση, όμως αν δεν υπάρξει η κατάλληλη παιδεία και αγωγή, η ψυχοσωματική ύπαρξη που λέγεται άνθρωπος, σε συντριπτικό ποσοστό θα ξεφύγει του προορισμού της και θα μεταβληθεί σε αδίστακτο, αμετανόητο θηρίο χωρίς έλεος και συνειδησιακό έλεγχο.
Είναι παρατηρημένο από όλους τους δασκάλους και παιδαγωγούς, ότι αν δεν υπάρξει παρέμβαση μέσω της παιδείας και τη αγωγής, τα παιδιά δεν γνωρίζουν έλεος. Μετατρέπονται σε σκληρούς κριτές, ανηλεείς προσωπικότητες και αδίστακτους εκτελεστές, διότι ακριβώς, ο άνθρωπος διαπλάσσεται ως προϊόν παιδείας και εναρέτου αγωγής.
Αυτό εξάλλου ήταν και το παιδαγωγικό πρότυπο των αρχαίων Ελλήνων, των οποίων την αναζήτηση της αρετής γνωρίζοντας ο Ιησούς Χριστός, είπε το περίφημο: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου», διότι οι αρχαίοι ‘Ελληνες είχαν παιδεία αρετής και αγωγή εξανθρωπισμού πριν από τον Χριστό.
Κατόπιν όλων αυτών μπορεί να παρατεθεί ο τελειότερος ίσως ορισμός της παιδείας, ότι η παιδεία αποτελεί την πραγμάτωση της ανωτέρας φύσεως του ανθρώπου. Μπορεί επίσης προς επίρρωση των ανωτέρω να παρατεθεί και η φράση του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου ότι «Νους απομακρυνόμενος από τον Θεό, δαιμονιώδης ή θηριώδης γίνεται».
Όλοι οι δάσκαλοι, έχουν να αναφέρουν παραδείγματα νεοφερμένων μαθητών στις τάξεις διαφορετικής ίσως εθνικής, κοινωνικής και γλωσσικής προέλευσης, πάνω στους οποίους ασκήθηκε άμεση και έμμεση βία διαφόρων μορφών.
Τα παιδιά λοιπόν δεν έχουν έλεος, όταν δεν έχει αλλοιωθεί η ψυχούλα τους από την ένθεη παιδεία και αγωγή. Η αγάπη αλλά και ο λόγος προέρχονται “εκ του περισσεύματος της καρδίας “, και για να τα προσφέρει κανείς πρέπει να τα έχει δεχτεί πλουσιοπάροχα.
Ενθεη παιδεία και αγωγή σημαίνει ότι, πρέπει να έχει μέσα της Χριστό! Η κλασσική επιταγή- παρακίνηση του Χριστού. “Αφέτε τα παιδία ελθείν προς Με”, δεν ίσχυε μόνο για την εποχή και την περίπτωση στην οποία εκφωνήθηκε. Αυτό το πρόσταγμα – πρόταγμα, είναι πανανθρώπινο, διαχρονικό, με ισχύ εις τους αιώνας των αιώνων.
Η παιδική ψυχή κατά τους Πατέρες, αναζητάει με εναγώνια σπουδή, μέχρις απελπισίας τον Θεό. ‘Οταν δεν καταφέρει να τον προσεγγίσει, όταν εμποδιστεί και της αφαιρεθεί αυτή η δυνατότητα, τότε αναζητά υποκατάστατα. ‘Ετσι ο νέος, η νέα, ο άνθρωπος θα οδηγηθούν σε τεχνητούς θεούς, είδωλα, εικονικές πραγματικότητες, πλασματικές καταστάσεις.
Αλοίμονο σε όποιους παρέμβουν στην ευθεία και άμεση σχέση παιδιών και Θεού, είτε είναι δάσκαλοι με την ευρεία έννοια, είτε γονείς, είτε άλλοι παρεμβάλλοντες και παρεμβαλλόμενοι στην πορεία αγωγής και ψυχοσωματικής ανάπτυξης του παιδιού.
Οι δάσκαλοι ειδικά, οι οποίοι ορκίστηκαν να εφαρμόζουν το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, αλλά και να διδάσκουν τα εντελλόμενα από την πολιτεία μαθήματα, είναι υποχρεωμένοι να τα διδάσκουν όλα κατά τον ορθό τρόπο και με τη σωστή πληροφόρηση. Δεν έχουν το δικαίωμα να μη διδάσκουν το μάθημα των Θρησκευτικών, υπεκφεύγοντας ή διδάσκοντας άλλα μαθήματα, με τη δικαιολογία ότι δεν τους φτάνουν οι ώρες!
Οι δάσκαλοι δεν έχουν επίσης το δικαίωμα να παραποιούν το περιεχόμενο του μαθήματος με προσωπικές δοξασίες και να το δηλητηριάζουν με τις αμφιβολίες τους, οι οποίες είναι καθαρά προσωπική τους υπόθεση, όπως και τα υπαρξιακά τους αδιέξοδα. Πληρώνονται από τον κορβανά του ελληνικού λαού, ο οποίος στερείται μύρια όσα και είναι υποχρεωμένοι να τηρούν τα προσχήματα, τον τύπο αλλά και την ουσία. Δικαίωμά τους στο σπίτι τους, να μην έχουν εικόνες, καντήλια και θυμιατά ή να μην ασχολούνται με θέματα πίστεως. Όχι όμως να κατεβάζουν, και μάλιστα εν αγνοία διευθυντών και συμβούλων, τις εικόνες, από τους τοίχους των τάξεων στους οποίους τις βρήκαν κρεμασμένες. Οι εικόνες εκφράζουν την ορθόδοξη πίστη του ελληνικού λαού σε συντριπτικό ποσοστό, οι γονείς επιθυμούν να υπάρχουν στην τάξη, αποτελούν εποπτικό υλικό του Σχολείου και έχουν αναρτηθεί με εντολή παλιών εγκυκλίων ή έστω λόγω εθιμικού Δικαίου. Αποτελεί λοιπόν ασέβεια προς τον Θεό αλλά και την επιθυμία των πολλών, καθώς και συμπλεγματική, αυταρχική και φασιστική υπό την ευρεία έννοια πράξη, προϊόν εωσφορικού εγωισμού και ένδειξη ανυπακοής προς το Σύνταγμα και τους κανόνες της πολιτείας, η οποιαδήποτε αποκαθήλωση των εικόνων. Η περίοδος της Εικονομαχίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί και τελεσίδικα!
Είναι γελοίες και αστείες οι δικαιολογίες, ότι δήθεν πλήττονται τα αισθήματα έστω κι ενός ετερόθρησκου παιδιού. Μας βρήκαν και δεν τους βρήκαμε, και όλοι οι νεοεπήλυδες έποικοι, ψευτοπρόσφυγες της Ελλάδας, αν δεν είναι πράγματι πρόσφυγες ή μετανάστες λόγω πραγματικών συνθηκών, οφείλουν να σέβονται αυτά που βρήκαν στην Ελλάδα. ‘Αριστη απάντηση επί του προκειμένου, έχει δώσει στο παρελθόν η αυστραλιανή Πρωθυπουργός.
‘Οταν μεγαλώσει το παιδί πραγματικά ελεύθερο, μόνος ή μόνη θα επιλέξει ποια του αρμόζουν, του ταιριάζουν και τον συνέχουν απ’ όσα έμαθε, και θα διαλέξει μόνο του το δρόμο. ‘Ετσι πράττουν οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι, οι οποίοι δεν καπελώνουν τα παιδιά τους με τις προσωπικές τους πλάνες και τα υπαρξιακά αδιέξοδα των ιδεολογημάτων τους.
Να γίνει συνείδηση ότι “Μακριά από τον Χριστό όλα επιτρέπονται” και ότι χωρίς Χριστού παιδεία και αγωγή, θα πολλαπλασιάζονται συνεχώς οι περιπτώσεις υπερκινητικών και νευρικών παιδιών, παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες και προβλήματα προσαρμογής, καθώς και παιδιών, στην ακραία περίπτωση με εγκληματικά ένστικτα.
Πώς δημιουργούνται και τροφοδοτούνται αυτά τα εγκληματικά ένστικτα; Ας ανατρέξουμε στις αμέτρητες ώρες, κατά τις οποίες τα παιδιά μας εκτίθενται χωρίς να μπορούν να εκφέρουν κρίση, στις ύπουλες σκηνές βίας της τηλεόρασης, ακόμα και στα δήθεν παιδικά θεάματα, καθώς και στις ανυπολόγιστες ώρες κατά τις οποίες εκτίθενται αναπόδραστα στη βίαιη εξουσία που τους ασκείται από το διαδίκτυο και τους υπολογιστές.
* Ο Θωμάς Γκιάτας είναι Δάσκαλος.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
