Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Είναι η βραδιά με το μεγαλύτερο ολόγιομο φεγγάρι των τελευταίων 70 περίπου χρόνων. Η προηγούμενη εμφάνιση «υπερσελήνης» ήταν το 1948 και η επόμενη θα είναι το 2034. Κι εγώ είμαι καθισμένος σε μια αναπαυτική πολυθρόνα στη βεράντα μου, και απολαμβάνω το θέαμα. Απόλυτη ησυχία γύρω μου και η σκέψη μου αρχίζει την περιοδεία της (πού αλλού;) στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Στα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στην πλάτη του άμοιρου λαού μας, που δέχεται κάθε μέρα καταιγισμό μόνον από αρνητικά για τη ζωή του νέα μέτρα, χωρίς ελπίδα για «φως στο τούνελ».
Ένα φως, που θα μπορούσε να φέρει ίσως κάποια μηνύματα αισιοδοξίας, και την ελπίδα για λύσεις. Κι εγώ, μισοκλείνω τα μάτια μου στο σεληνόφως που με τυφλώνει, και ονειροπολώ. Το μόνο πράγμα που είναι άλλωστε «τσάμπα» και χωρίς ΦΠΑ (προς το παρόν τουλάχιστον), είναι το ονειροπόλημα. Και, στο ονειροπόλημά μου αυτό, σκέφτομαι:
-Αν υλοποιούσαν οι πολιτικοί μας τις προεκλογικές τους υποσχέσεις και δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για εκατοντάδες χιλιάδες νέων θέσεων εργασίας ώστε να μειωθεί ο τεράστιος αριθμός, βραχνάς, των ανέργων.
-Αν γινόταν πράξη όσα εξαγγέλλουν κάθε φορά για το Σύστημα Υγείας ώστε να εξαφανιστούν τα ράντζα και τα «φακελάκια».
-Αν η εξυγίανση της Δημόσιας Διοίκησης δεν ήταν μόνιμο προεκλογικό πυροτέχνημα, αλλά γινόταν πραγματικότητα ώστε να βουλώσουν οι μαύρες τρύπες της ρουσφετολογίας και της «αρπαχτής» στα Δημόσια Ταμεία.
-Αν η φοροδιαφυγή είχε χτυπηθεί εκεί που οργιάζει, για να είναι δυνατή η μείωση της φορολογίας των ασθενέστερων τάξεων, που έχουν γονατίσει.
-Αν η μεταρρύθμιση στην Παιδεία δεν γινόταν «τραγέλαφος» με πάγια τακτική κάθε Υπουργού της το να μεταρρυθμίζει τις μεταρρυθμίσεις του προκατόχου του.(!)
-Αν υπήρχε μια λαϊκή αντίδραση στις μεθοδεύσεις «αιρετικών» Υπουργών της Κυβέρνησης και στις προσπάθειές τους να αλλάξουν ή και να καταργήσουν θρησκευτικές από χιλιετιών παραδόσεις και δοξασίες, στις οποίες παραμένει πιστή η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Αν κάτι ορθωνόταν και τους εμπόδιζε να ξεκινήσουν τις αλλαγές σκόπιμα από τα σχολεία, ώστε …να μεταφερθούν και να καθιερωθούν και στις επόμενες γενεές. Αν ανατρεπόταν «εν τω γεννάσθαι» τα σκοτεινά σχέδιά τους, στα οποία δεν αναφέρθηκαν ως κόμμα καθόλου προεκλογικά, ως όφειλαν, για να γνωρίζει ο λαός ποιους αλλά και τι ψηφίζει. Αν σ’ αυτές τους τις δόλιες μεθοδεύσεις -σκέπτομαι- απαντούσε ο απογοητευμένος και οργισμένος λαός με ειρηνικές μεν αλλά και ογκώδεις κινητοποιήσεις, στις οποίες να πρωτοστατεί η θρησκευτική και πνευματική μας ηγεσία.
-Αν το πρόγραμμα προστασίας των δασών, δεν έμενε στα χαρτιά (προμήθεια επαρκούς αριθμού πυροσβεστικών αεροπλάνων, διάνοιξη οδών προσπέλασης στα δάση, δημιουργία ειδικού σώματος φύλαξής τους κατά τους θερινούς μήνες) για να πάψουμε να θρηνούμε χιλιάδες καμένων στρεμμάτων κάθε χρόνο, περιουσιών ή ακόμη και ανθρώπων.
Για όλα αυτά τα φλέγοντα ζητήματα, πάγια τακτική ΟΛΩΝ των κομμάτων ανέκαθεν ήταν να «παραμυθιάζουν» τον λαό προεκλογικά με τα «ΘΑ» τους.
Μία από τα ίδια, ή και ακόμη χειρότερα, έπραξαν και οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ, της πρώτης για την Ελλάδα αριστερής Κυβέρνησης οι οποίοι, προκειμένου να κερδίσουν την ψήφο του λαού, υποσχέθηκαν στους πάντες τα πάντα.
Εκτός από τους παλληκαρισμούς για σχίσιμο του Μνημονίου και διώξιμο της τρόικας, πολλά μας υποσχέθηκαν! Μίλησαν για καθιέρωση βασικού μισθού στα 751 ευρώ, για επαναφορά της 13ης σύνταξης «δώρου» στους συνταξιούχους. Υποσχέθηκαν αφορολόγητο στις 12.000 ευρώ, προστασία της πρώτης κατοικίας, τόνωση της αγοράς με ξένες επενδύσεις, με επενδυτές-φαντάσματα που, αντί εκείνοι να έρχονται, μας έκαναν μάρτυρες του κλεισίματος και της φυγής δικών μας επιχειρήσεων -κατά χιλιάδες- προς γειτονικές μας χώρες! Με όσα φυσικά αυτό συνεπάγεται για τη δική μας αγορά που μαραζώνει, αλλά και με την δραματική εκτόξευση της ανεργίας σε πρωτοφανή ύψη! Με κατρακύλα των δημόσιων εσόδων και των ασφαλιστικών εισφορών, που έχει φέρει τα Ασφαλιστικά Ταμεία σε πλήρη αδυναμία πληρωμής των συντάξεων και κάλυψης της υγειονομικής περίθαλψης των ασφαλισμένων τους.
Αυτά γυρόφερνα στο νου μου, για τα ατέλειωτα όσο και απατηλά «ΘΑ» των πολιτικών μας, όταν ήρθε στη μνήμη μου από το παρελθόν ένα ποίημα του αξέχαστου φίλου Χρήστου Πύρπασου. Ενός σπουδαίου σατυρικού ποιητή και παρουσιαστή-κονφερανσιέ, που είχε γράψει πριν χρόνια ένα χαριτωμένο ποίημα με τίτλο «ΘΑ». Σας το παραθέτω φίλοι αναγνώστες, σαν «αποζημίωση» για τη μελαγχολική διάθεση που σας δημιούργησα με τα παραπάνω…
Ο πλήρης τίτλος του ποιήματος ήταν:
«Μα θα’ ρθω κάποια μέρα…»
“Και τηλεφώνησα να ‘ρθεί μια φίλη αγαπημένη, συνάδελφος ποιήτρια.
Μ’ απάντησε θλιμμένη, να μη θαρρείς πως σε ξεχνώ και πως σε κάνω πέρα. Είμαι λιγάκι άρρωστη, μα θα ‘ρθω κάποια μέρα!
Πέρασαν μήνες και άλλοι τρεις, τη φίλη μου την έχασα. Της τηλεφώνησα ξανά, μην πει ότι την ξέχασα. Πήγα ταξίδι μου ‘πε αυτή, ν’ αλλάξω τον αέρα κι είπε το ίδιο το ρεφρέν, μα θα ‘ρθω κάποια μέρα!
Πέρασαν τα Χριστούγεννα, Άγιος Βασίλης πέρασε και μου ’στειλε λίγα γλυκά. Από μακριά με κέρασε! Μα πάλι με θυμήθηκε την Καθαρή Δευτέρα! Μου ‘πε Καλή Σαρακοστή. Και … θα ‘ρθω κάποια μέρα! Φαίνεται πως τελειώσανε τα τόσα μου τα βάσανα! Την είδα κι αναστήθηκα! Την είδα και ανάσανα! Είχε καθίσει τρυφερά, μ’ αγάπη στο πλευρό μου!
Ήρθε επί τέλους μια φορά! Μα ήρθε …ΣΤ’ ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΥ!”
Κάπως έτσι μάλλον θα δούμε κι εμείς να υλοποιούνται τα «ΘΑ» των πολιτικών μας. Κάπως έτσι… Στο όνειρό μας…!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
