Το σύνθημα «Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται (Μπ. Μπρεχτ) – Με το ΚΚΕ μπροστά για τον Σοσιαλισμό!», ακούστηκε πολύ και στα Τρίκαλα, στις δυο των εκδηλώσεων του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή».
Πλήθος κόσμου κάθε ηλικίας, νεολαία, οικογένειες εργαζομένων με τα παιδιά τους, έδωσαν το «παρών» στο προσκλητήριο συμπόρευσης και αγώνα με το ΚΚΕ, στη μεγάλη πολιτική – πολιτιστική γιορτή της Νεολαίας του, της ΚΝΕ στην «κόκκινη πολιτεία», που με μεράκι και πολλή δουλειά έστησαν τα μέλη και φίλοι της ΚΝΕ και του ΚΚΕ στο Μύλο Ματσόπουλου.
Μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον των επισκεπτών για τα Στέκια και όλους τους θεματικούς χώρους, ανάμεσα στους οποίους ξεχώρισε η κεντρική έκθεση με θέμα «80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ! Στιγμές από τη δράση του στη Θεσσαλία». Η έκθεση, που ήταν αφιερωμένη στην κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στη χώρα μας, έδωσε την ευκαιρία στους νέους και τους εργαζομένους που περιηγήθηκαν σε αυτήν να έρθουν σε επαφή με την ιστορία του εργατικού κινήματος και της επαναστατικής του πρωτοπορίας, του ΚΚΕ, να γνωρίσουν τον ηρωισμό των αλύγιστων της ταξικής πάλης, που καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 διάλεξαν το δρόμο της σύγκρουσης με την αστική τάξη και τους μηχανισμούς της, να αφομοιώσουν πλούσια συμπεράσματα για το σήμερα, στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξαν οι επισκέπτες και στο χώρο που υπήρχε για το μνημείο που επιδιώκει να στήσει η ΚΟ Τρικάλων στα Νταμάρια, όπου εκτελέστηκαν εκατοντάδες αγωνιστές την περίοδο 1943-1949.
Πόλος έλξης έγινε ξανά η έκθεση βιβλίου της «Σύγχρονης Εποχής», ενώ αντίστοιχα, τους μικρούς φίλους του Φεστιβάλ κέρδισαν ο Παιδότοπος και το Στέκι του «κόκκινου Αερόστατου».
Πλήθος κόσμου, τραγούδησε μαζί με τη Ρίτα Αντωνοπούλου και τους Ρεβάνς τα αξεπέραστα τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου, που συνεχίζουν να συντροφεύουν το λαό, κρατώντας “ανοιχτό το παράθυρο στο όνειρο, όσο κι αν απ έξω υπάρχει σκοτάδι” και προσμένοντας “τους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθουν”.Τραγούδησαν για όλους τους ανθρώπους που τους “μποδίζουν να βαδίσουν, που τους αλυσοδένουνε”.
Την πρώτη βραδιά έκλεισαν οι «Γκιντίκι», που με παραδοσιακά μουσικά όργανα και τραγούδι ταξίδεψαν με παραδοσιακή μουσική, το κοινό σε ένα απολαυστικό γλέντι.
Τη δεύτερη μέρα το πρόγραμμα ξεκίνησε με μουσικό αφιέρωμα «Σαν χτυπάει ο λαός μας, σειέται γη, στεριά» για τα 80 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ, σε επιμέλεια Παναγιώτη Μαγκλάρα. Τα τιμημένα τραγούδια του αγώνα του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ αντήχησαν δυνατά στο Μύλο Ματσοπουλου, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης στους επισκέπτες του Φεστιβάλ.
Αμέσως μετά την ομιλία ο Εισβολέας με τη μπάντα του, ξεσήκωσε με αγαπημένα χιπ χοπ κομμάτια το κοινό.
Παράλληλα το πρόγραμμα περιελάμβανε επίδειξη ελληρωμαϊκής πάλης από τον Βασίλη Μότσιο, πρωταθλητή Ελλάδας και προπονητή. Αντίστοιχα, οι μικροί φίλοι του «κόκκινου Αερόστατου» συμμετείχαν στο εργαστήρι κόμικ με τον σκιτσογράφο Θανάση Καραμπάλιο, ενώ στον παιδότοπο παρουσιάστηκε κουκλοθέατρο.
Η πολιτική διάσταση του Φεστιβάλ:
Δυναμώνουμε τον δρόμο της ανατροπής, κόντρα στο σύστημα του κέρδους που τσακίζει τις ζωές
Το ενδιαφέρον των επισκεπτών, ιδιαίτερα των εργαζομένων και συνδικαλιστών από πρωτοβάθμια σωματεία των Τρικάλων, κέντρισε η συζήτηση με θέμα «Δυναμώνουμε τον δρόμο της ανατροπής, κόντρα στο σύστημα του κέρδους που τσακίζει τις ζωές μας. Το παράδειγμα της “Βιολάντα”», με την Εύη Γεωργιάδου, μέλος του Τμήματος Περιβάλλοντος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Άλλωστε ο εργαζόμενος λαός των Τρικάλων όχι μόνο δεν έχει ξεχάσει ότι ο ένοχος για το έγκλημα με τις 5 νεκρές στο μπισκοτάδικο «Βιολάντα» ήταν το κυνήγι του κέρδους από την εργοδοσία αλλά και από την πρώτη στιγμή, με οργανωτή το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων και άλλα σωματεία όπως το κλαδικό Συνδικάτο Γάλακτος -Τροφίμων -Ποτών, προχώρησε σε μια σειρά από μαζικές κινητοποιήσεις για να γυρίζουν οι εργαζόμενοι ασφαλείς και ζωντανοί από το μεροκάματο, να μην υπάρξει καμία «χαραμάδα» σε προσπάθεια κουκουλώματος του εγκλήματος.
Μεταξύ άλλων η Εύη Γεωργιάδου, τόνισε τα εξής: «Τα εργοδοτικά – κρατικάεγκλήματα στη Βιολάντα, στον Ασπρόπυργο και αλλού ανέδειξαν ότι όσο συνεχίζουμε να βαδίζουμε στο σημερινόκαπιταλιστικόδρόμοανάπτυξης οι ζωές μας και το περιβάλλον θα συνεχίσουν να θυσιάζονται για τα κέρδη των ομίλων.
Κάθε βδομάδα έχουμε κατά μέσο όρο 4 ή 5 νεκρούς εργαζόμενους από εργατικό ατύχημα, ενώ χιλιάδες είναι οι σακατεμένοι κάθε χρόνο.
Η κυβέρνηση αντί να απολογηθεί για την κατάσταση που επικρατεί, καυχιέται για τη «χαμηλή» τάχα θέση της χώρας μας σε σύγκριση με τις υπόλοιπες της ΕΕ ως προς τον αριθμό των εργατικών ατυχημάτων. Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική.
Δεκαπλάσιοι τουλάχιστον, δηλ. 40 με 50 είναι οι θάνατοι εργαζομένων από επαγγελματική ασθένεια κάθε βδομάδα (π.χ. από καρκίνο, καρδιοπάθειες), χιλιάδες εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν αλλά και τα προβλήματα υγείας λόγω του επαγγελματικού κινδύνου (αναπνευστικές παθήσεις, δερματοπάθειες, μυοσκελετικά, παθήσεις νευρικού, αναπαραγωγικού, ψυχικές παθήσεις κ.ά.).
Στη χώρα μας, στις επίσημες καταγραφές εμφανίζονται «μηδέν» επαγγελματικές ασθένειες — όχι φυσικά επειδή έχουν προληφθεί, αλλά επειδή δεν καταγράφονται καθόλου. Αποκρύπτονται και στις επίσημες στατιστικές εμφανίζονται ως «κοινή νόσος».(….)Μια σημαντικήπλευρά είναι, επίσης, ότι οι πολλές ώρες εργασίας, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, οδηγούν σε αυξημένους θανάτους και άλλα ατυχήματα και ασθένειες.
Σε πρόσφατη μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας αναφέρεται ότι «οι πολλές ώρες εργασίας (>55 ώρες την εβδομάδα) συνέβαλαν σε χιλιάδες θανάτους από εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιοπάθειες, αναφέροντας μια αύξηση 35% σε σχέση με εργασία 35-40 ωρών την εβδομάδα».
(….) Η Βιολάντα, ο Ασπρόπυργος, οι δασικές πυρκαγιές που φτάνουν μέσα στον αστικό ιστό και τις βιομηχανικές περιοχές, αναδεικνύουν τον κίνδυνο ενός βιομηχανικού ατυχήματος μεγάλης έκτασης (ΒΑΜΕ) (πυρκαγιές, εκρήξεις, διαρροή τοξικών ουσιών ή συνδυασμό αυτών), με πολλούς νεκρούς, τραυματίες και προβλήματα υγείας — άμεσα και μακροπρόθεσμα. Ο κίνδυνος ΒΑΜΕ είναι υπαρκτός σε πολλές περιοχές της χώρας, όπου υπάρχουν εγκαταστάσεις με μεγάλες ποσότητες επικίνδυνων ουσιών — εύφλεκτων, εκρηκτικών και τοξικών, όπου έχουμε ανεξέλεγκτη συμβίωση βιομηχανίας και κατοικίας.
Ας σκεφτούμε πόσο αυξημένος είναι ο κίνδυνος πρόκλησης ΒΑΜΕ που θα ξεκινήσει από έναν σεισμό ή μια πλημμύρα ή μια δασική πυρκαγιά.Ας σκεφτούμε πόσο αυξημένος είναι ο κίνδυνος ΒΑΜΕ από μια επιθετική ενέργεια σε περίπτωση κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Ας σκεφτούμε πόσο αυξημένος είναι ο κίνδυνος BAME, όταν δεν υπάρχει κατάλληλος σχεδιασμός αντιμετώπισης και προστασίας του πληθυσμού.
(….) Η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας δίνει τη δυνατότητα να προληφθεί ο επαγγελματικός κίνδυνος, να προληφθούν τα ΒΑΜΕ. Όμως οι εργοδότες ακυρώνουν αυτή τη δυνατότητα, με κριτήριο την κερδοφορία τους.
Τι εννοούμε μέτρα που θα μπορούσαν να ληφθούν; Εννοούμε, για παράδειγμα μέτρα πυροπροστασίας και προστασίας από εκρήξεις σε χώρους με εύφλεκτα υλικά. Μέτρα πρόληψης, όπως αυτά που δεν είχαν ληφθεί και έγινε το έγκλημα στη Βιολάντα και στον Ασπρόπυργο (π.χ. που και πως θα είναι οι εγκαταστάσεις υγραερίου, να υπάρχει αντιδιαβρωτικήπροστασία, προληπτική συντήρηση και έλεγχος, να υπάρχουν συστήματα ανίχνευσης αερίου, να υπάρχουν και να λειτουργούν τα συστήματα ασφαλείας, όπως οι βάνες διακοπής τροφοδοσίας αερίου, να υπάρχουν κατάλληλα συστήματα πυρόσβεσης, να γίνεται έλεγχος πηγών ανάφλεξης, να έχουν οι εργαζόμενοι κατάλληλη εκπαίδευση και ετοιμότητα). Μέτρα όπως αυτά που δεν είχαν ληφθεί σε επιχειρήσεις που λαμπαδιάζουν, είτε είναι επιχειρήσεις ανακύκλωσης, είτεάλλες.
(…) Σήμερα, ακόμη και αυτά που προβλέπει η νομοθεσία, δεν εφαρμόζονται ουσιαστικά. Κάθε εργοδότης καθορίζει αν και τι μέτρα θα πάρει με κριτήριο την κερδοφορία του. Υπάρχουν και κενά στη νομοθεσία που συμβάλλουν στο να μην εφαρμόζεται.
Το ίδιο ισχύει και για την πρόληψη ΒΑΜΕ, αλλά και για την ετοιμότητα αντιμετώπισης ΒΑΜΕ, καθώς και φυσικών καταστροφών (δασικές πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί). Στην καλύτερη περίπτωση, τα όποια σχέδια πολιτικής προστασίας για φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές μας παρουσιάζουν, είναι σχέδια στα χαρτιά. (….)
Το αστικό κράτος θωρακίζει την κερδοφορία του κεφαλαίου μέσα από τη νομοθεσία, την ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων, την απουσία ουσιαστικού κρατικού ελέγχου. Ο αριθμός των Επιθεωρητών Υγείας και Ασφάλειας, Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, του προσωπικού της Πυροσβεστικής, των τεχνικών και άλλων εμπλεκόμενων υπηρεσιών σε δήμους και περιφέρειες κ.ο.κ., είναι ελάχιστος σε σχέση με τις ανάγκες για προληπτικό, ουσιαστικό έλεγχο. Δεν υπάρχει στις σχετικές υπηρεσίες ο αναγκαίος εξοπλισμός και υποδομές (π.χ. για μετρήσεις βλαπτικών παραγόντων).
Πέραν της υποστελέχωσης, το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο επιτρέπει και τυπικά να μη γίνονται ουσιαστικοί έλεγχοι. Τα προγράμματα ελέγχων καταρτίζονται με βάση μια αυθαίρετη «κατάταξη επικινδυνότητας» και ομολογείται ότι για πλήθος δραστηριοτήτων («χαμηλής» επικινδυνότητας) δεν γίνεται έλεγχος, ενώ για άλλες μπορεί να γίνει μόνο δειγματοληπτικός ή υπάρχει δυνατότητα να γίνει τα επόμενα χρόνια, αφού πρώτα ξεκινήσει μια δραστηριότητα να λειτουργεί. Στην πραγματικότητα, με το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, ο «ελεγχόμενος» (η επιχείρηση), είναι ταυτόχρονα ο ίδιος και «ελεγκτής» του εαυτού του. (….)
Οι αντιπολιτευτικές κορώνες του Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, της Πλεύσης, δεν μπορούν εύκολα να ξεγελάσουν τους εργαζόμενους γιατί υπάρχει πλέον πλούσια πείρα από την εφαρμογή της αντεργατικής πολιτικής. Όλα τα κόμματα του συστήματος και οι εκπρόσωποί τους έχουν κυβερνήσεις και αποδέχονται το ευρωενωσιακό πλαίσιο, έχουν νομοθετήσει και εφαρμόσει τους αντιλαϊκούς νόμους. Όλοι αυτοί προωθούν τη στρατηγική της ΕΕ για την ΥΑΕ που καθορίζεται με το κριτήριο του κόστους–οφέλους για τους ομίλους. Όλες οι κυβερνήσεις ευθύνονται για την πολιτική των «ματωμένων πλεονασμάτων» της ΕΕ, όπου την ίδια στιγμή που δαπανώνται δισεκατομμύρια για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και για την επιδότηση επιχειρηματικών ομίλων, περικόπτονται κρατικές δαπάνες για την πρόληψη, τη στελέχωση κρατικών υπηρεσιών ελέγχου, την Υγεία κ.λπ.
(…) Τόσες κυβερνήσεις πέρασαν και η κατάσταση παραμένει η ίδια. Γιατί το σημερινό κράτος υπηρετεί τα συμφέροντα των ομίλων, υπηρετεί έναν δρόμο ανάπτυξης που καθορίζεται με γνώμονα το κέρδος. Χρειαζόμαστε ένα άλλο κράτος, που θα σχεδιάζει την παραγωγή και τις χρήσεις γης με κριτήριο την κάλυψη του συνόλου των αναγκών της κοινωνίας και όχι το κέρδος.
Στο έδαφος του σοσιαλισμού, η εργατική δύναμη, το περιβάλλον, η υγεία, παύουν να αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα, όπως συμβαίνει σήμερα. Σε αυτό το έδαφος μπορεί να εξασφαλιστούν ασφαλείς συνθήκες εργασίας, προστασία της υγείας των εργαζομένων και του λαού, ισόρροπη παρέμβαση του ανθρώπου στη φύση και προστασία του περιβάλλοντος. Μπορεί να εξασφαλιστεί η ικανοποίηση του συνόλου των κοινωνικών αναγκών.
Για να ανοίξει ο δρόμος για αυτή την ελπιδοφόρα προοπτική, οι δυνάμεις του ΚΚΕ είμαστε καθημερινά, μαχητικά μπροστά σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε περιοχή για την οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης, για την κατάργηση του αντιλαϊκού νομοθετικού πλαισίου όλων των κυβερνήσεων και της ΕΕ, για άμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων βιομηχανιών και δραστηριοτήτων από τον αστικό ιστό, για εφαρμογή όλων των μέτρων προστασίας της υγείας και ασφάλειας εργαζομένων και κατοίκων και προστασίας του περιβάλλοντος από φυσικούς και τεχνολογικούς κινδύνους, με ουσιαστικό κρατικό έλεγχο της εργοδοτικής και κρατικής ευθύνης.”
Αν δεν ανατρέψουμε το σύστημα της εκμετάλλευσης θα μετράμε ατυχήματα και νεκρούς
Στη συζήτηση που ακολούθησε απαντήθηκαν ερωτήματα σχετικά με το ρόλο του κινήματος, το πως επιδρά η πολεμική οικονομία στη ζωή των εργαζομένων κ.α.
Παρέμβαση έκανε ο Δημήτρης Αρμάγος, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων και στέλεχος του ΚΚΕ, ο οποίος μεταξύ άλλων σημείωσε τα εξής: «Αν δεν ανατρέψουμε αυτό το σύστημα το εκμεταλλευτικό που λέγεται καπιταλισμός θα συνεχίσουμε να μετράμε ατυχήματα και νεκρούς. Μόνο σε μία οικονομία και μία κοινωνία που θα βρίσκονται στο επίκεντρο οι λαϊκές ανάγκες, θα υπάρχουν συνθήκες δουλειάς με ανθρώπινα ωράρια, μέτρα ασφαλείας, θα γυρίζουν οι εργαζόμενοι ασφαλείς και ζωντανοί από το μεροκάματο».
Έχουμε, τη δύναμη να σκεφτούμε, να οργανωθούμε, να παλέψουμε, να βγούμε απ’ αυτό το βάλτο του σημερινού συστήματος που σαπίζει
Υπάρχει άλλο σχέδιο για τον λαό: Με το ΚΚΕ πιο δυνατό, στον δρόμο της ανατροπής!
Στην πολιτική ομιλία από τον Αλέξη Ζορμπά, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ , κατά την κορύφωση των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ , αναδείχθηκε ότι ο λαός δεν είναι μοιραίο να συνεχίζει να κάνει θυσίες δίχως τέλος για τα κέρδη και τους πολέμους, να ζει μέσα στο σημερινό βάλτο της εκμετάλλευσης και της αδικίας. Αντίθετα υπογράμμισε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος για τον λαό: Ο δρόμος της ανατροπής του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης, με τον λαό πραγματικά στην εξουσία, ιδιοκτήτη στον πλούτο που ο ίδιος παράγει.
Ενδεικτικά σημείωσε τα εξής: «Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε ότι δεν πρέπει να αποδεχτούμε να συνεχίσουμε να αγωνιούμε πώς θα βγει ο μήνας με την ακρίβεια και τι θα μας ξημερώσει με τον πόλεμο, ούτε να δουλεύουμε 12ωρα ή να είμαστε άνεργοι. Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε ότι δεν μπορεί να αποδεχόμαστε ως κανονικότητα το να μην ξέρουμε αν θα γυρίσουμε σπίτι από τη δουλειά, όπως έγινε εδώ στα Τρίκαλα με το έγκλημα στη Βιολάντα, αλλά και στον Ασπρόπυργο, στην Κόρινθο, σε δεκάδες γιαπιά και οικοδομές. Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε, ότι δεν μπορεί να ανεχόμαστε ως κανονικότητα, το ξεκλήρισμα των αγροτών και κτηνοτρόφων. Όλοι μπορούμε να σκεφτούμε, ότι δεν μπορεί να είναι κανονικότητα, να μην υπάρχουν μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας και θωράκισης.
Έχουμε, τη δύναμη να σκεφτούμε, να οργανωθούμε, να παλέψουμε, να βγούμε απ’ αυτό τον βάλτο του σημερινού συστήματος που σαπίζει. Αυτή τη δύναμη φωτίζει και ενισχύει το ΚΚΕ. Απέναντι στα κόμματα του συστήματος, στέκει όρθιο το ΚΚΕ και αναδεικνύει τη μόνη πραγματική διέξοδο για τη λαϊκή ευημερία, την πάλη για τον σοσιαλισμό. Με τον λαό, την εργατική τάξη να κρατά στα χέρια της τα κλειδιά της οικονομίας και το τιμόνι της εξουσίας»!
Η κανονικότητα του καπιταλισμού οδηγεί τον κόσμο στις φλόγες του ιμπεριαλιστικού πολέμου
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου, την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σε όλα τα επίπεδα, την κλιμάκωση των πολεμικών μετώπων και την τάση που ενισχύεται αυτά να ενωθούν. Αλλά και στο βάθεμα της εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο και στα βρώμικα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, με στόχο της αναβάθμιση της αστικής τάξης στην περιοχή ώστε να υπηρετηθούν οι «εθνικοί» στόχοι για τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο. Υπογράμμισε ακόμα ότι σε αυτούς τους στόχους υπάρχει συναίνεση από όλα τα αστικά κόμματα.
Μεταξύ άλλων επισήμανε ότι: «Η “μεγάλη εικόνα” της περιόδου που ζούμε περιλαμβάνει τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα που κλιμακώνεται, οδηγώντας σε νέους πολέμους, ακόμα και μια γενικευμένη πολεμική αναμέτρηση, τους ανταγωνισμούς που δυναμώνουν εντός και των δήθεν “ακλόνητων” συμμαχιών των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αντιθέσεις ανεπίστρεπτες, με τον καπιταλισμό να έχει περάσει προ πολλού σε “πολεμική φάση”, με την πολεμική προπαρασκευή και αναμέτρηση να αγκαλιάζει όλα τα πεδία, την οικονομία, τις ενεργειακές και άλλες υποδομές, τους κρατικούς μηχανισμούς, την έρευνα. Σε όλη την ΕΕ ο εξοπλιστικός πυρετός και η πολεμική προετοιμασία ανεβαίνουν. Τεράστια κονδύλια διοχετεύονται στην πολεμική οικονομία και στην καλλιέργεια “κουλτούρας φέρετρων”. Η κανονική λειτουργία του συστήματος του κέρδους, της εκμετάλλευσης είναι που οδηγεί στην ένταση των ανταγωνισμών για μοιρασιά των κερδών, των ζωνών επιρροής, των ενεργειακών και άλλων πόρων, των εμπορικών και μεταφορικών δρόμων κ.α. (…)
Μέσα σ’ αυτό το εφιαλτικό σκηνικό η ελληνική άρχουσα τάξη παίζει με τη φωτιά, παίζει με τις ζωές μας για να βελτιώσει τα κέρδη και τη θέση της στην ευρύτερη περιοχή. Τόσο η σημερινή όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, έχουν μετατρέψει τη χώρα μας σε ορμητήριο των ιμπεριαλιστικών πολέμων από τη Σούδα ως την Αλεξανδρούπολη. Ενώ εμπλέκεται σε μία σειρά στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων: Στη Σαουδική Αραβία, στην Ερυθρά θάλασσα, στη Λιβύη, τον Λίβανο κ.α. Ενώ βαθιά είναι η εμπλοκή και της περιοχή μας της Θεσσαλίας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο: Από την 110 Π/Μ και την ΝΑΤΟϊκή μονάδα Drones που σταθμεύει εκεί, το Ευρωστρατηγείο που διευθύνει την επιχείρηση aspides στην Ερυθρά θάλασσα, εκεί που κλιμακώνεται η σύγκρουση ανάμεσα στους Χούθι και τη Σαουδική Αραβία, μέχρι το στρατόπεδο Γεωργούλα, το hub πολεμικής βιομηχανίας στον Βόλο (στο οποίο πέφτουν παχυλές κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις), το μνημόνιο συνεργασίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας με την ΕΑΒ (Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία) για την παραγωγή πολεμικών drones. Υπό αυτό το πρίσμα εξετάζουμε τη λεγόμενη στρατηγική σχέση με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ που αναβαθμίζεται με την τελευταία συμφωνία για τη λεγόμενη “Ασπίδα του Αχιλλέα”, συμφωνία κόστους 3 δισ. ευρώ. Όλες αυτές οι εξελίξεις όλο και περισσότερο καθιστούν τη χώρα μας,”θύτη” απέναντι σε άλλους λαούς, στο πλευρό του ΝΑΤΟ – ΕΕ και ΗΠΑ. Καθιστούν παράλληλα, τον λαό μας και την περιοχή της Θεσσαλίας, πιθανό “θύμα” αφού μπορεί να μετατραπεί σε στόχο αντιποίνων! (…)
Η εμπλοκή της χώρας στα μεγάλα πολεμικά μέτωπα σε Ουκρανία και Μ. Ανατολή υπηρετεί στρατηγικές επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης και των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό είναι σημείο σύγκλισης όλων των αστικών πολιτικών δυνάμεων σοσιαλδημοκρατικών, φιλελεύθερων, δεξιών, κεντροαριστερών, εθνικιστών, λαϊκιστών, γιατί καθορίζεται από τα ταξικά συμφέροντα της τάξης την οποία υπηρετούν».
ΚΚΕ Κ.Ο. ΤΡΙΚΑΛΩΝ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
