ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ
Την Κυριακή 15/5/2016 μέλη και φίλοι τη Ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας ανέβηκαν στην κορυφή «Τσονάρικο», (ή Μπάντε Ούρσα – Ισάδι αρκούδας).
Ανήκει στην Νότια Πίνδο και είναι μια από τις πολλές κορυφές μιας οροσειράς που ξεκινάει πάνω από την Πολυθέα και συνεχίζει ανατολικά πάνω από την Κρανιά, με ψηλότερη κορυφή τον «Μεγάλο Πύργο» 1938 μέτρα υψομ. που ενώνει τα βουνά Μυρμήγκι και Πλάκα. Αλλά και από εκεί, κάνοντας ημικύκλιο, συνεχίζει με τις κορυφές Χαλικόβουνο ή Μπούτζα (υψ. 2135 μ.) και καταλήγει στην Κάλτσα (2062 μέτρα), η οποία χωρίζεται με το πέρασμα-διάσελο Γκολέμι από την Τριγγία (υψ. 2204 μέτρα).
Η συγκέντρωση έγινε στην κεντρική πλατεία (υψ. 1150 μέτρα) της Κρανιάς –στο Μεσοχώρι– όπως γράφουν οι πινακίδες που έβαλε ο πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού. Στο χωμάτινο μέρος της μεγάλης πλατείας –όπου υπάρχει και η παιδική χαρά– ανάμεσα στα άκοπα χορτάρια υπήρχαν πολλά αγριολούλουδα. «Πρώτη φορά βλέπω πλατεία με γκαζόν και λουλούδια», είπε κάποιος.
Εκεί, μετά από διαβούλευση και δημοκρατικές διαδικασίες, αποφασίστηκε η ανάβαση να γίνει νότια του χωριού από το συντομότερο δρόμο γιατί σήμανση δεν υπάρχει. Περνώντας και από τα τελευταία σπίτια του χωριού, μπήκαμε αμέσως σε πυκνό δάσος ελάτων –ένα από τα καλύτερα του Ασπροποτάμου και της χώρας μας– και βγήκαμε από αυτό όταν φθάσαμε στην κορυφή.
Αφήνοντας αριστερά το μέσα σε δάσος κατασκευασμένο στα 1200 μέτρα γήπεδο ποδοσφαίρου της Κρανιάς και περνώντας το δασικό δρόμο, πήραμε την ανηφόρα που έχει αρκετή κλίση ακολουθώντας πότε μονοπάτι, πότε τρακτερόδρομο που ανοίχτηκε για τη μεταφορά ξυλείας και πότε ψάχνοντας το καλύτερο πέρασμα με οδηγό τον Κώστα Ψαρρή.
Στο ανέβασμα, εκτός από την Ο.Λ.Κ., συμμετείχε ο Σ.Π.ΟΡ. Τρικάλων, καθώς και ο ορειβατικός σύλλογος από τον Βελβεντό Κοζάνης. Πόσοι ήμασταν δεν γνωρίζω. Γέμισαν οι πλαγιές με ανθρώπους από διαφορετικά μέρη: Οι δύο άλλοι σύλλογοι θα συνέχιζαν λίγο δεξιά προς την κορυφή Καπ Γκρας (κεφάλι χοντρό) που ανήκει στον Πολυθέα.
Ο καιρός ήταν καλός για πεζοπορία και ηλιόλουστος, αν και μέσα από τα βαθύσκιωτα έλατα δύσκολα περνούσαν οι ακτίνες του ήλιου. Μετά από δύο ώρες περίπου τα πανύψηλα έλατα άρχισαν να αραιώνουν. Αυξάνονταν όμως τα πανέμορφα ανοιξιάτικα αγριολούλουδα. Ειδικά οι μοβ και κίτρινες σε απόχρωση ορχιδέες έστηναν χορό: Κάποιος βοσκός έκανε τη μέση ενός ελάτου καθιστικό και υπνοδωμάτιο μαζί! Ανέβαινε εκεί με ξύλινη σκάλα. Ο Θανάσης έκανε μια… αναπαράσταση!
Επειδή άρχισε να φυσάει λίγο κρύο αεράκι, πιάσαμε ένα απάγκειο, απάνεμο σημείο, όπου καθίσαμε να ξεκουραστούμε, να φάμε κάτι και να απολαύσουμε τις ομορφιές της Δημιουργίας του Θεού. Κάποιοι (και κάποιες) ήθελαν να κάτσουν μόνιμα εκεί!
Θα το ξαναγράψω: Στο βουνό πάμε να απολαύσουμε, να θαυμάσουμε την πανέμορφη φύση. Στο βουνό πάμε να ξεσκάσουμε και όχι να… σκάσουμε!
Κάτω είδαμε και μέρος της Κρανιάς. Αυτή η τοποθεσία έχει ιστορική σημασία για τους Κρανιώτες. Σ’ αυτήν κρύφτηκαν οι Κρανιώτες –μεταξύ αυτών και οι γονείς μου με τα δύο μεγαλύτερα από τα αδέρφια μου– όταν οι Γερμανοί κατακτητές –οι φίλοι μας!– έκαψαν όλο το χωριό τον Οκτώβριο του 1943…
Στην ανάβαση ήμασταν 23 άτομα, αλλά στην κατάβαση γίναμε 24, γιατί προστέθηκε και ο Κρανιώτης Θοδωρής Κλιάφας. Η κατάβαση έγινε από άλλη, ανατολικότερη διαδρομή. Περάσαμε και από το χωράφι Μποσδίκου, όπου προπολεμικά έσπερναν πατάτες. Σε μια πεσμένη από τα χιόνια καλύβα σταθήκαμε να μαζέψουμε χόρτα, λάπατα, τσουκνίδια αλλά και τις νοστιμότατες νάνες. Τα μαχαίρια… πήραν φωτιά!
Στη μία μετά το μεσημέρι φθάσαμε στην Κρανιά. Οι περισσότεροι κάθισαν στο κατάστημα Ψαρρή να πάρουν πίσω τις θερμίδες που έχασαν.
Πάντα ψηλά!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
