Του ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ
Προχθές 28-5-2017 η Ορειβατική Λέσχη Καλαμπάκας πραγματοποίησε μια προγραμματισμένη από πέρυσι Πεζοπορία – Ορειβασία σε περιοχές της Κόνιτσας Ιωαννίνων. Ήταν καθαρά μια προσκυνηματική πεζοπορία στην Παναγία Στομίου και μια επίσκεψη στην Παναγία Μολυβδοσκέπαστη.
Το πρωί της Κυριακής ξεκινήσαμε 19 άτομα από Καλαμπάκα με το μικρό λεωφορείο του Νεκτάριου Τσιάτσιου και οδηγό τον ίδιο, για Κόνιτσα Ιωαννίνων. Μετά από 2,5 περίπου ώρες και αφού κάναμε μια μικρή στάση για καφέ στα Γιάννινα, φθάσαμε στην Κόνιτσα. Η Κόνιτσα είναι πρωτεύουσα της περιοχής, και βρίσκεται βορειοδυτικά του Ζαγορίου (Ζαγοροχώρια).
Στο μεγάλο πέτρινο γεφύρι, κάτω από το οποίο περνάει ο ποταμός Αώος και είναι πανομοιότυπο με αυτό της Πύλης Τρικάλων, αφήσαμε το λεωφορείο, διότι δρόμος προς την Ιερά Μονή Στομίου δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας υποτυπώδης χωματόδρομος, που το καλοκαίρι, όταν πέφτει η στάθμη του ποταμού, μπορεί να περάσουν αγροτικά αυτοκίνητα – όχι 4×4 αλλά 4×14! Σε κάποια σημεία ο χωματόδρομος είναι αρκετά στενός και δεν χωράει αυτοκίνητο.
Αφού πήραμε επ’ ώμων τα σακίδια και οπλιστήκαμε με αρκετό θάρρος και δύναμη, αρχίσαμε την πεζοπορία, ακολουθώντας ανατολική πορεία, αντίθετη με τον ρουν του Αώου, αλλά παράλληλη με αυτόν, προς το φαράγγι – χαράδρα που φέρει το όνομά του. Τα νερά του ποταμού δεν ήταν καθαρά, λόγω των βροχοπτώσεων, και σε πολλά σημεία κυλούσαν αρκετά ήρεμα.
Στην αρχή ο χωματόδρομος είναι φαρδύς και βατός. Μετά από 400-500 μέτρα φθάσαμε σε ένα σημείο, όπου υπήρχε μια ξύλινη πινακίδα που έδειχνε δεξιά και έγραφε: «παλιό μονοπάτι προς Ιερά Μονή». Αποφασίσαμε, μετά από διαβούλευση με δημοκρατικές διαδικασίες -είναι αλήθεια-, να αφήσουμε τον χωματόδρομο και να ακολουθήσουμε το ανηφορικό μονοπάτι. Το μονοπάτι αυτό ακολουθούσε και ο Άγιος Παΐσιος.
Είναι ένα μονοπάτι με καλή σήμανση, όχι στενό, σχεδόν εύκολο για τις προδιαγραφές μας, μέσα σε μια πανέμορφη περιοχή, γεμάτη από φυλλοβόλα δέντρα. Το μειονέκτημά του είναι ότι σε κάποια σημεία έχει ανεβάσματα και κατεβάσματα για την αποφυγή κάθετων κλίσεων του εδάφους. Από κάποιο σημείο είδαμε μακριά, στη μέση του πουθενά, το Μοναστήρι.
Πολλοί «φυτολόγοι» της συντροφιάς ανέλυαν τα φυτά που υπήρχαν στο δάσος. Το αρωματικό φασκόμηλο, ανθισμένο, υπερτερούσε. Μετά από αρκετή ώρα το μονοπάτι τελειώνει και ενώνεται με τον χωματόδρομο, που στο μέρος εκείνο είναι ανηφορικός. Από εκεί το Μοναστήρι απέχει μισή ώρα περίπου. Τόσο μας είπαν και κάποιοι επισκέπτες που κατέβαιναν.
Το Μοναστήρι, που είναι αφιερωμένο στο Γενέθλιον της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) είναι κτισμένο σε υψόμετρο 710 περίπου μέτρων στην κορυφή μιας πλαγιάς και έχει εξωτερική περίφραξη με σίτα. Μια βρύση έξω από την είσοδο μας ξεδίψασε, έστω κι αν είχε λίγο νερό. Αρκετό νερό είχε η βρύση που υπάρχει εσωτερικά στο προαύλιο της Μονής. Νότια της Μονής οι κορυφές της Β. Πίνδου Αστράκα (2.432 μέτρα) και Γκαμήλα (Τύμφη) 2.497 μέτρα είχαν χιόνια.
Μη φανταστείτε τίποτα πολυτελή πράγματα. Εξωτερικά τα κτήρια της Μονής σχηματίζουν ένα σχήμα «L». Μπήκα τελευταίος στο προαύλιο, διότι έχω και την τρέλα της φωτογραφίας. Αριστερά υπήρχε λουκούμι για τους επισκέπτες, στο κέντρο η βρύση και δεξιά (πάντα μπαίνοντας) ο ναός.
Στην είσοδό του ναού, πάνω σε μια ασημένια λειψανοθήκη υπήρχαν 6 ιερά λείψανα Αγίων. Τη λειψανοθήκη κρατούσε ένας ξερακιανός καλοκάγαθος, σεβάσμιος, ογδοντάχρονος περίπου γέροντας με χαμηλωμένα μάτια και σκυφτό κεφάλι. Στεκόταν αμίλητος και ακίνητος. Στην αρχή έμεινα εμβρόντητος. Λέω μέσα μου: «Αυτός ο καλόγερος είναι ζωντανός, αληθινός ή κέρινο ομοίωμα;» Όταν ασπάστηκα τα ιερά λείψανα, ασπάστηκα και το χέρι του, και τότε κουνήθηκε!
Τον ρώτησα να μου πει ποιών Αγίων ήταν τα λείψανα και μου απάντησε με σιγανή, ψιθυριστή φωνή. Τον ξαναρώτησα αν μπορώ να τον φωτογραφίσω και μου είπε ναι. Αυτός ο μοναχός ήταν ο Ηγούμενος της Μονής πατέρας Κοσμάς (από τον Κοσμά τον Αιτωλό το όνομά του). Μας είπε να φάμε λουκούμι, να φτιάξουμε μόνοι μας καφέ και μας πρόσφερε 3 – 4 πρόσφορα να μοιραστούμε. Καφέ λόγω ελλείψεως χρόνου δεν ήπιαμε, αν και θα το θέλαμε πολύ.
Όταν στο τέλος του είπα ότι είμαστε από την Καλαμπάκα μου είπε: «Εσείς, εκεί δεν έχετε Δεσπότη, λες να γίνει Δεσπότης ο Νήφωνας;» Δεύτερη έκπληξη αυτή!
Μάλιστα, όταν έμαθε ότι ανεβήκαμε από το παλιό μονοπάτι ρώτησε: Όλο το παλιό;» Στην καταφατική απάντησή μας είπε: «Μπράβο σας, αντέχετε!» Στο τέλος, όταν τον χαιρέτησα, και του είπα ότι φοβόμαστε τον καιρό και θα φύγουμε μου είπε: «Αν σας πιάσει βροχή στο δρόμο, υπάρχουν σπηλιές. Μπείτε να προφυλαχτείτε μέχρι να περάσει η μπόρα».
Ενδιάμεσα, μας είπε δυο λόγια ο π. Παύλος, ο οποίος πέρασε για ένα μικρό χρονικό διάστημα από την Αγία Τριάδα Μετεώρων και γνώριζε τους: Χρυσόστομο, Δομέτιο, Μακάριο (Σπύρο, πλέον ως λαϊκός), Ιωάννη (Χρυσίνου). Μάλιστα, όταν του ζητήσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες στο ψηλότερο σημείο της Μονής, όπου υπάρχει ξύλινος Σταυρός φτιαγμένος από δύο κορμούς μικρών δέντρων, είπε χαμογελώντας: «Εδώ βγάλαμε μαζί με τον Κωστάκη». Εννοούσε τον Καραμανλή. Πώς πήγε εκεί; Μάλλον με ελικόπτερο.
Η Μονή Στομίου είναι του 16ου αιώνα. Από το 1958-1962 ήταν μοναχός εκεί και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο οποίος δούλεψε για την αναστήλωση της Μονής.
Στο βάθος της αυλής υπάρχει το κελλί του. Ένας μικρός χώρος με ένα στενό καναπεδάκι με μια κουρελού πάνω.
Πρόσφατα άρχισε να κτίζεται, τους καλοκαιρινούς μήνες, ένας μικρός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Παΐσιο.
Σημειώνεται ότι οι μοναχοί εκεί ζουν χωρίς βατό δρόμο και μετακινούνται με τα πόδια και χωρίς ρεύμα. Έχουν μια γεννήτρια, που κι αυτή δεν δουλεύει πάντα και χρειάζεται πετρέλαιο για καύσιμο.
Η επιστροφή έγινε από τον χωματόδρομο, δίπλα στο ποτάμι, που σε μερικά σημεία βγαίνει στον δρόμο, όταν πλημμυρίζει. Αρκετά δύσκολη είναι η κατάσταση, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες.
Η διαδρομή ήταν 13 χιλιόμετρα (7 η άνοδος, 6 η κάθοδος). Στην ανάβαση κάναμε 2 ώρες και 20 λεπτά και στην κατάβαση 1 ώρα και 30 λεπτά περίπου. Σε όλη τη διαδρομή ανεβήκαμε συνολικά 900 μέτρα και κατεβήκαμε 800. Χάσαμε 650 γραμ. ιδρώτα και κάψαμε 1200 περίπου θερμίδες. Γι’ αυτό, και σε κατάστημα στην περιοχή «Μπουραζάνι» φάγαμε, για να προσθέσουμε θερμίδες.
Η επόμενη επίσκεψη ήταν στη Μονή Μολυβδοσκέπαστης στα σύνορα με την Αλβανία. Στη Μονή υπάρχουν 3 μοναχοί. Όπως μας είπε ο π. Παΐσιος, η Μονή έγινε σε διάφορες χρονικές περιόδους με αρχή τον 7ο αιώνα.
Έχει τρεις τίτλους ευγενείας: 1) Μολυβδοσκέπαστη, 2) Βασιλική και 3) Σταυροπηγιακή. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου). Είναι ένα από τα παλαιότερα Μοναστήρια.
Πίσω από το ιερό υπάρχει ο τάφος του μακαριστού Μητροπολίτη Δρυινουπόλεως, Πωγωνιακής και Κονίτσης κυρού Σεβαστιανού, γνωστού για τους αγώνες του υπέρ των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Ζήτησε ο ίδιος να ταφεί εκεί (1994 σε ηλικία 72 ετών).
Ήταν μια ωραία προσκυνηματική πεζοπορία (η πρώτη) και επίσκεψη (η δεύτερη). Και άλλες φορές κατά τις αναβάσεις περνάμε από Μοναστήρια και ξωκκλήσια, αλλά πεζοπορία, εγώ τουλάχιστον, στα 30 περίπου χρόνια με την ΟΚΛ πρώτη φορά έκανα σε Μοναστήρι. Ευχαρίστως θα την ξαναέκανα. Κι ενώ το πρωί φύγαμε με συννεφιά από την Καλαμπάκα, στην Κόνιτσα είχε ήλιο! Βροχή συναντήσαμε στην επιστροφή μας στα Γιάννινα.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
