Του ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ
Σαράντα περίπου άτομα συγκεντρωθήκαμε χθες Κυριακή 9 Απριλίου 2017 στις 5 το απόγευμα στο ναό της Παναγίας Καλαμπάκας με σκοπό να κάνουμε μια χαλαρή πεζοπορία σε περιοχές των Μετεώρων. Τελικά μας βγήκε λίγο γοργή και χωρίς ενημέρωση για τις περιοχές από τις οποίες περνούσαμε. Θα προσπαθήσω να κάνω μια περιγραφή όλης της διαδρομής.
Ακολουθώντας το τελευταία φτιαγμένο τμήμα του «Πεζόδρομου Μετεώρων», πάντα κάτω από το μεγαλύτερο βράχο των Μετεώρων, την Αηά, περάσαμε τον Άγιο Αντώνιο και συνεχίσαμε στο άφτιαχτο μονοπάτι με τα άκοπα χορτάρια, σπάρτα και βάτα περνώντας πρώτα από τον Άγιο Βασίλειο, την «Αγλίστρα» της Αηάς και την «Αγλίστρα» του Μπάντοβα, που είναι και πιο γνωστή. Αφήνοντας δεξιά μας το βράχο του Μπάντοβα με τις πολλές τρύπες στο σώμα του, διανύσαμε το γραφικό και μοναδικής ομορφιάς παλιό καλτερίμι που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο βράχους. Αυτό το καλτερίμι, που κάποτε ένωνε την Καλαμπάκα με το Καστράκι, τώρα παραμένει στην αφάνεια γιατί καμιά Δημοτική Αρχή δε φρόντισε – δυστυχώς – να το αναδείξει!
Περνώντας το ρέμα του «Κλεφτογιώργη» και το πίσω μέρος καταστήματος – ταβέρνας, συναντήσαμε στη θέση «Σταυρός», υπάρχει Σταυρός πάνω σε βραχάκι, το δρόμο που πάει για το Καστράκι. Εμείς συνεχίσαμε στη δεξιά παράκαμψη και αφού δεξιά μας είδαμε τις Μονές του Αγίου Νικολάου Μπάντοβα και Αγίου Αντωνίου, φθάσαμε στο Μάρμαρο. Κάτω μας απλωνόταν το χωριό Καστράκι. Από το παλιό Καστράκι (Κούκος Μαχαλάς) κατεβήκαμε στην πλατεία του χωριού και στο παλιό Σχολείο – Γεωλογικό Μουσείο. Συνεχίσαμε έχοντας δεξιά μας το βράχο του Αγίου Πνεύματος και τον Άγιο Γεώργιο τον Μαντηλά (εξωκκλήσι και Μονή με τα κρεμασμένα μαντήλια, που μένουν εκεί για ένα χρόνο).
Φθάνοντας σε ένα οικίσκο, αφήσαμε το χωματόδρομο και ακολουθήσαμε δεξιά πορεία σε μονοπάτι παράλληλο με το ρέμα, ανάμεσα σε μεγάλα πλατάνια και άλλα είδη δέντρων. Ανηφορίζοντας αριστερά από τις «φυλακές των μοναχών», ακούσαμε να κτυπούν οι καμπάνες των Μοναστηριών και οι ήχοι αντηχούσαν στους μεγάλους βράχους.
Διανύαμε την περιοχή «παλιοκρανιές». Συνεχίζοντας, πάντα μέσα σε δάσος που κατά διαστήματα διέκοπτε κάποιο ξέφωτο, φθάσαμε στη μεγάλη στροφή που οδηγεί προς τη Μονή Αγίας Βαρβάρας (Ρουσάνου). Εκεί κάτσαμε για λίγο να ξεκουραστούμε. Στη συνέχεια ακολουθήσαμε το μονοπάτι, ήμασταν ήδη στην περιοχή «Καστανιές», που είναι λίγο ανηφορικό. Λίγο πριν την κορυφή είδαμε το μονοπάτι που αριστερά οδηγεί στην «Ψαρόπετρα». Μετά την ανηφόρα ακολουθεί κατηφόρα. Αυτό έγινε κι εκεί. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε. Δεξιά μας είχαμε το «Μόδι» και τον «Άλυσσο», αριστερά την Αγία Τριάδα και μπροστά μας τμήμα της Καλαμπάκας. Να αναφέρω πως αυτό το μονοπάτι ακολουθούσαν παλιά οι Καλαμπακιώτες για να πάνε στη Μονή Ρουσάννου. Μετά από λίγο φθάσαμε στο μονοπάτι που οδηγεί προς την Αγία Τριάδα. Επιστρέφοντας στην Παναγία ο Παπα-Λευτέρης κτυπούσε την καμπάνα καλώντας τους πιστούς στην ακολουθία του Νυμφίου. Είχαμε συμπληρώσει 2,5 ώρες.
Την πανέμορφη αυτή διαδρομή έκαναν ακόμη ομορφότερη οι αποχρώσεις του πράσινου χρώματος από τα φύλλα των δέντρων, καθώς και τα ανθισμένα δέντρα και αγιολούλουδα, τα δε πουλιά μας υποδέχονταν με τα γλυκά κελαηδήματά τους. Όμως, έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα. Δεν υπάρχει σηματοδότηση και υπάρχει κίνδυνος να χαθεί κάποιος, αν δεν γνωρίζει το μέρος. Δεν αφήνει, είπαν, η Αρχαιολογία, διότι είναι ιερός χώρος! Μη χειρότερα! Δεν ξέρω αν η ΟΛΚ είχε πάρει άδεια γι’ αυτήν την πεζοπορία από την Αρχαιολογία ή τον Πάπα της Ρώμης.
Πάντα Ψηλά!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
