Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
Έχουν γίνει τόσο πολύ «της μόδας» οι ληστείες ώστε να αισθανόμαστε άβολα, σαν κάτι να μας λείπει, αν περάσει μια μέρα χωρίς ν’ αναγγελθεί και κάποια καινούργια! Παλαιότερα, όταν γινόταν ληστεία, χάλαγε ο κόσμος! Ήταν γεγονός που ξάφνιαζε την κοινή γνώμη και γινόταν πρώτη είδηση στις εφημερίδες και τα ραδιόφωνα. Μόνον που τότε υπήρχαν κλέφτες, πορτοφολάδες, ή διαρρήκτες, ακόμη και με ρομαντική φαντασία και διάθεση, όπως ο διαρρήκτης που είχε τρελάνει πολίτες και Αστυνομία με το να αφήνει πάντα στα σπίτια που έκλεβε μια ανθοδέσμη!
Στην εποχή μας οι ληστείες έχουν γίνει υπόθεση ρουτίνας και περνάνε στα ψιλά των εφημερίδων. Η κοινή γνώμη, από περιέργεια και μόνο, ρίχνει μια φευγαλέα ματιά στο ποσόν της «μπάζας» και αν οι ληστές ήταν ο κοντός με τον ψηλό ή ο ξανθός με τον φαλακρό. Αν μίλαγαν ελληνικά ή ξένα, και αν εξαφανίστηκαν με «μηχανή» ή με τα πόδια.
Και τούτο διότι συμβαίνουν και τέτοια! Να γίνεται δηλαδή ληστεία από πεζούς ληστές και να εξαφανίζονται σα να τους κατάπιε η γη! Ακόμη και κουτσός έκανε ληστεία σε Τράπεζα στο Κολωνάκι της Αθήνας πριν χρόνια και κατάφερε να διαφύγει ΠΕΖΟΣ(!) χωρίς να συλληφθεί από τους αστυνομικούς και τους «ζητάδες», που χτένιζαν την περιοχή.
Ανθεί λοιπόν το χωρίς κεφάλαια και έξοδα «προσοδοφόρο επάγγελμα» του κλέφτη-ληστή και, όπως συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα, έτσι και οι ληστείες εξελίσσονται. Ο σημερινός ληστής ή διαρρήκτης δεν περιορίζεται σε μια πρόχειρη μάσκα, μ’ ένα αντικλείδι ή κατσαβίδι, όπως «οι συνάδελφοί του» της παλιάς εποχής. Κουκούλα μαύρη, κράνος, ένας συνεργάτης με μια μηχανή «τούρμπο» μεγάλου κυβισμού χωρίς αριθμό να περιμένει απ’ έξω και φυσικά μπόλικο θράσος.
Μπουκάρει μ’ ένα καλάσνικοφ στο χέρι μέρα-μεσημέρι, σε Τράπεζα, βενζινάδικο ή πρακτορείο ΠΡΟ-ΠΟ, μια βροντερή κραυγή «πέστε όλοι κάτω» και μετά πηγαίνει στον «τυχερό της ημέρας», τον ιδιοκτήτη ή τον ταμία και συνεχίζει: «εσύ ρίξε το παραδάκι στη σακούλα στα σβέλτα, για να μην αντικρίσεις σε λίγο τα ραδίκια από την κάτω μεριά». Τόσο απλά και στα γρήγορα η δουλειά και, αν μπορεί ο άλλος, ας πει όχι…
Άλλοι, που αποτελούν και την συχνότερη και μεγαλύτερη απειλή, σκαρφαλώνουν σαν αίλουροι από τις υδρορροές ή τις τέντες σε σπίτια ηλικιωμένων κατά κανόνα, τους οποίους ξυλοκοπούν αγρίως μέχρι και θανάτου ή τους βασανίζουν καίγοντάς τους με ηλεκτρικά σίδερα για ν’ αποκαλύψουν πού έχουν κρυμμένες τις οικονομίες τους.
Μετά από αυτούς έρχονται οι πιο πρακτικοί και πιο προνοητικοί, οι οποίοι κόβουν τα καλώδια τού συναγερμού τού σπιτιού σου, σου ρίχνουν σπρέι υπνωτικό κάτω από την πόρτα, και μπαίνουν ύστερα ανενόχλητοι σαν κύριοι στο σπίτι σου την ώρα που εσύ μακαρίως κοιμάσαι! Το «γδύνουν» κανονικά πετώντας τα υπάρχοντά σου σε σωρό όπου νά ‘ναι, παίρνουν και τα κλειδιά του αυτοκινήτου σου για την μεταφορά των κλοπιμαίων κι όταν ξυπνάς και βλέπεις το σπίτι σου «καλοκαιρινό» τραβάς τα μαλλιά σου, (αν έχεις…), προσπαθώντας να καταλάβεις αν αυτό που βλέπεις είναι κακό όνειρο ή πραγματικότητα.
Μετά τους «ψιλικατζήδες», σειρά έχουν οι σοβαροί του επαγγέλματος, οι υψηλότερου επιπέδου και θράσους κλέφτες, που δρουν συνήθως νύχτα με μια κλεμμένη μπουλντόζα ή εκσκαφέα, που με μια κίνηση αστραπής ξηλώνουν «στο πι και φι» μηχανήματα αυτόματης ανάληψης χρημάτων από κάποια τράπεζα. Τα παίρνουν μαζί τους και, αφού εγκαταλείψουν ή κάψουν το θηριώδες μέσον κατεδάφισης που χρησιμοποίησαν «για να μην αφήσουν πίσω τους ίχνη» (όπως φρόντισαν επιμελώς, ανοήτως και με κάθε λεπτομέρεια να τους διδάξουν οι Διωκτικές Αρχές, από κάποιο παλαιότερο ανάλογο συμβάν), μετράνε μετά με την ησυχία τους σε κάποιο κρησφύγετο τη λεία τους, για να …κάνουν ταμείο, και να γίνει και η σχετική μοιρασιά…!
Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί. Τόσο γνώριμη πια και τόσο συνηθισμένη που δεν αποκλείει στο προσεχές μέλλον να διαβάζουμε στις εφημερίδες, δίπλα στα εφημερεύοντα νοσοκομεία και φαρμακεία μέχρι και αναγγελίες των ληστειών της επόμενης μέρας όπως: «Αύριο στην περιοχή (τάδε), κατά τις 10 η ώρα θα γίνουν δύο ληστείες σε τράπεζες και μία στο πολυκατάστημα της περιοχής» Νοικοκυρεμένα πράγματα! Όσο κι αν φαίνεται τρελό, εκεί φτάσαμε. Αφού στο Σικάγο όταν, πού και πού, γίνεται κάποια ληστεία, οι εφημερίδες τους γράφουν, «Αμάν πιά… Ελλάδα γίναμε!…» Λίγο το έχετε να μας θαυμάζει ολόκληρο Σικάγο και ν’ αναγνωρίζει ότι του πήραμε τα «σκήπτρα της κλεψιάς», και μάλιστα δικαίως, όταν:
– Στο δρόμο, μας αρπάζουν το τσαντάκι.
– Στο λεωφορείο, μας βουτάνε το πορτοφόλι.
– Στην αγορά, μας κλέβουνε στο ζύγι.
– Στο εμπόριο, μας πασάρουν εμπορεύματα «μαϊμούδες» για γνήσια.
– Στα καύσιμα, στα ποτά, στο λάδι βασιλεύει η νοθεία.
– Στα «χαρτιά» υπάρχουν οι χαρτοκλέφτες.
– Στα βουνά οι ζωοκλέφτες.
– Στο σπίτι μας από κάτω, κλέβουν το αυτοκίνητό μας.
Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος, όπως γράφει και ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Έχουμε γεμίσει κλέφτες και το χειρότερα είναι ότι δεν μπορούμε να επικαλεστούμε «ξένον δάκτυλο» και τούτο διότι η κλεψιά είναι… 100% ελληνικής καταγωγής, με πρώτον διδάξαντα τον δικό μας «ολύμπιο θεό» ΕΡΜΗ! Γεννήθηκε από τον Δία και τη Μαία στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας και τον ανέθρεψαν οι νύμφες, διότι η Ήρα, που ανέλαβε να τον μεγαλώσει, έμαθε την ώρα που τον θήλαζε ότι είναι προϊόν «τσιλημπουρδήματος» του Δία με κάποιαν άλλη θεά (καλό «καμάκι» κι αυτός… αρχιθεός πράμα…) και τον πέταξε μακρυά της. Χύθηκε μάλιστα και το γάλα της, κι έτσι μας προέκυψε κι ο Γαλαξίας… όπως ισχυρίζεται η Μυθολογία μας!
Εσείς φίλοι αναγνώστες τον ξέρετε τον Ερμή ίσως σαν θεό του εμπορίου, των οδοιπόρων, σαν προστάτη των ποιμνίων και των ποιμένων, ή και σαν αγγελιαφόρο των θεών και συνοδό των ψυχών στον Άδη. Θα έχετε πιθανότατα ακούσει και ότι οδήγησε κάποτε στον Πάρι (τον πρίγκιπα της Τροίας) κατ’ εντολή του Δία τις τρεις θεές Ήρα, Αθηνά και Αφροδίτη, για να αποφασίσει εκείνος σαν κριτής ποια είν’ η ομορφότερη και να της δώσει ένα χρυσό μήλο (το είχε φέρει η θεά της διχόνοιας Έριδα), λέγοντας: «Τη καλλίστη»! Ένα μήλο βραβείο-καλλιστείων, για το οποίο τα τρία «κορίτσια» διαφώνησαν για το ποια το άξιζε, μαλλιοτραβήχτηκαν κι έγιναν ρεζίλι των σκυλιών (κοτζάμ θεές!) Κι έτσι έμεινε και σ’ εμάς από τότε η έκφραση «Το μήλον της έριδος»! Παρεμπιπτόντως… το μήλο δόθηκε στην Αφροδίτη…!
Άντε νά ’χετε μάθει ότι έφερε και τον Πρίαμο στη σκηνή του Αχιλλέα για να παραλάβει το σώμα του νεκρού Έκτορα. Αυτά ξέρετε; Βαθιά νυχτωμένοι είσαστε…!
Να σας θυμίσω λοιπόν εγώ τι κουμάσι ήταν ο «κύριος» Ερμής!
Μωρό, κατέβηκε από την κούνια του, έβαλε τα σανδάλια του ανάποδα για να μπερδέψει τα ίχνη του, πήγε στην Πιερία του Ολύμπου και έκλεψε 50 βόδια του Απόλλωνα, κοιμίζοντας φύλακες και σκυλιά.
Έσφαξε δυο βόδια και, με τ’ έντερά τους και το καβούκι μιας χελώνας, έφτιαξε την πρώτη λύρα, την οποία χάρισε στον Απόλλωνα μαζί με μια φλογέρα (σύριγγα) για να του πάρει τη ράβδο με την οποία οδηγούσε τα βόδια.
Νίκησε σε αγώνα, με δόλο τον Έρωτα, τον γιό της Αφροδίτης, κι όταν η Αφροδίτη τον αγκάλιασε για να τον συγχαρεί, της έκλεψε τη ζώνη (τον κεστό). Στη συνέχεια, έκλεψε το ξίφος του Άρη, την τσιμπίδα του Ηφαίστου, την τρίαινα του Ποσειδώνα, τα τόξα του Απόλλωνα και το σκήπτρο του Δία. Είχε υπ’ όψη του να πάρει και τον κεραυνό του Δία, αλλά δεν τον πήρε γιατί φοβήθηκε μην καεί.
Αυτός ήταν ο λεβέντης ο προ-προπάππος μας ο Ερμής, που μας κληροδότησε το μικρόβιο της κλεψιάς. Αλλά, και για την τάση μας προς τις διαπλοκές με κομπίνες, μίζες κ.λπ. θα σας έχω σε επόμενο κείμενο όχι απλές ενδείξεις αλλά «δεμένες» και αξιόπιστες ιστορικά αποδείξεις, οι οποίες αποδεικνύουν ότι και σ’ αυτές είμαστε οι πρώτοι διδάξαντες, κι έτσι εξηγείται και η ροπή μας προς αυτές λόγω του …DΝA μας!
Αναμείνατε λοιπόν, και σας βεβαιώνω ότι δεν θα χάσετε!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
