Γιατί;

“Ό,τι φοβήθηκα μου έλαχε, ό,τι έτρεμα με βρήκε, ούτε γαλήνη, ούτε ησυχία, ούτε ανάπαυση πέτυχα” (Γκαίτε).
Λένε πως ο θάνατος δεν εξηγεί τίποτα. Από την άλλη πλευρά, όμως, μεγαλώνει τον κατάλογο των Ερωτήσεων.

Ηλία Γιαννακόπουλου
Φιλολόγου

Και δεν είναι μόνον τα πολλά “Γιατί” και τα “Πώς” που ζητούν μία απάντηση. Το θέμα είναι ποιος θα απαντήσει-εξηγήσει. Οι χαμένοι δεν μπορούν, οι ζωντανοί θα βρουν ή θα δεχτούν ως “αλήθεια” εκείνη την απάντηση που δικαιώνει τις δικές τους απόψεις για την “Τυχαιότητα” της ανθρώπινης ζωής .

Αν στα πολλά “Γιατί” απαντήσουν οι θεσμικοί, όλοι θα πουν πως πάμε για ένα άλλο κουκούλωμα. Αν απαντήσουν οι ειδικοί, τότε κάποιοι θα πουν πως κι αυτοί το σύστημα υπηρετούν. Αν απαντήσουν οι εργοδότες, ποιος θα τους πιστέψει;

Σε αυτές τις περιπτώσεις που η θλίψη και ο πόνος ξεχειλίζουν, ανθοφορούν οι συνωμοσιολογούντες και οι κατήγοροι του “συστήματος” και του σκληρού “καπιταλισμού”….

Παράγωγο αποτέλεσμα των παραπάνω η πόλωση και ο ερμηνευτικός μανιχαϊσμός.

Εν τω μεταξύ στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης οι γνώμες διχάζονται για τα αίτια της τραγωδίας, και ως είθισται “εν Ελλάδι”, οι λεκτικές φιλονικίες και οι πολιτικοί αντιπερισπασμού καλά κρατούν. Φαίνεται πως ακόμη στη χώρα που ανήγαγε το διάλογο σε εργαλείο επικοινωνίας και ανίχνευσης της αλήθειας δεν μάθαμε να “συν-διαλεγόμαστε”.

Σε τηλεοπτική συζήτηση μεταξύ βουλευτών μέχρι και για τα θύματα του Κομμουνισμού έγινε αναφορά, ως εάν η συζήτηση είχε για θέμα την αξιολόγηση των οικονομικών συστημάτων.

Άλλοι θρηνούν τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν κι άλλοι δακρύζουν για το ισχυρό πλήγμα που δέχτηκε η “Επιχειρηματικότητα”.

Κι αν κάποιος κάνει το λάθος και εκφράσει μία συμπάθεια για το εργοστάσιο που κάηκε και για την υγιή επιχειρηματικότητα θα πρέπει να απολογηθεί πως δεν είναι με το “Κεφάλαιο”.

Αυτή είναι η Ελλάδα μας.

Πέντε Έλληνες, Έξι αρχηγοί, έξι γνώμες, έξι θέσεις, έξι Αλήθειες…

Φαίνεται πως είχε δίκαιο ο Επίκτητος όταν έλεγε πως : ” Ταράττει τους ανθρώπους ου τα πράγματα αλλά τα περί των πραγμάτων δόγματα”. Η αποθέωση του Υποκειμενισμού που τον αναγάγουμε σε απόλυτη “Αλήθεια”, την δική μας εντύπωση- αλήθεια.

Στο μεταξύ τα παιδιά πέντε Τρικαλινών οικογενειών δεν θα μπορούν στο εξής να φωνάζουν “Μάνα”, την πιο γλυκιά και πιο ιερή λέξη.

Τώρα αν για την θεραπεία του πόνου και τη μείωση της θλίψης καταλληλότερoς κρίνεται ο Επίκουρος (Φιλοσοφικός λόγος) ή ο Μαρξ (καταγγελτικός λόγος), ποιος μπορεί να γνωρίζει και να συμβουλεύσει το βέλτιστον;

Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα πως σε αυτές τις στιγμές είναι προτιμότερος ο “Παρηγορητικός Λόγος” από τον “Πολιτικό Λόγο” που επιμένει να μας υπενθυμίζει πως τα εργατικά ατυχήματα πληθαίνουν στη χώρα μας;

Και επειδή η ζωή είναι το διαχρονικό μας “Ζητητέον” ας την προσέχουμε και ας περιορίσουμε στο ελάχιστο τη μοίρα και την τύχη να ρυθμίζει τα όριά της.

Ας μην επιτρέψουμε η νυχτερινή βάρδια εργασίας να είναι ή να γίνεται μία “βάρδια αθανάτου”.

Ευχόμαστε και γρηγορούμε η βάρδια εργασίας της 26^ης Ιανουαρίου 2026 στη “ΒΙΟΛΑΝΤΑ” να είναι και η τελευταία “βάρδια θανάτου” και ο δρόμος που χάθηκαν οι 7 οπαδοί του ΠΑΟΚ να είναι ο τελευταίος “Δρόμος Θανάτου”.

Κι αυτό γιατί η μικρή Ελλάς έχει ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε τους ανθρώπους της.

Κι ενώ γραφόταν η τελευταία ευχή του κειμένου στην TV έπαιζε το video με το θάνατο 7 οπαδών του ΠΑΟΚ στην Ρουμανία…

Αχ!!! Ελλάδα μου καημένη / ποια κατάρα σε βαραίνει!!!

&. Υστερόγραφο: Αν στοιχειοθετηθούν τα ευρήματα περί διαρροής του προπανίου ημέρες πριν το δυστύχημα και της ασυγχώρητης αμέλειας των υπευθύνων, τότε κινδυνεύει η Ελλάδα να μετατραπεί σε ένα απέραντο και διαρκές ανακριτικό γραφείο και σε ένα διαρκές δικαστήριο αναζητώντας την κάθαρση (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ…). Κι όλα αυτά την ώρα που η χώρα μας θα έπρεπε να σχεδιάζει με σοβαρότητα και προγραμματισμό τα επόμενα βήματά της σε έναν χαώδη και χαοτικό κόσμο.

Το να τιμάς τους νεκρούς σου με κηδείες και μνημόσυνα συνιστά δείγμα πολιτισμού και σεβασμού προς αυτούς. Ωστόσο μία κοινωνία κι ένα κράτος δεν αξιολογείται θετικά μόνον από τα μνημόσυνα και τις κηδείες προς τους νεκρούς του αλλά από τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει το υπέρτατο ανθρώπινο αγαθό, τη Ζωή.

Σε όλα τα παραπάνω μπορεί να προστεθεί κι ένα ερώτημα για το ρόλο της τεχνολογίας στην πρόληψη τέτοιων τραγικών δυστυχημάτων. Μπορεί η Τεχνολογία να είναι “Ουδέτερη” (αν είναι), αλλά αυτό δεν μικραίνει και τις ευθύνες του χρήστη, του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.