Υπάρχουν άνθρωποι, που ξεκινώντας για το αιώνιο ταξίδι, αφήνουν πίσω τους φως. Η Νικολέτα Λυτάρη – Κατσικά ήταν μία τέτοια ύπαρξη, μια σπουδαία γυναίκα, μια παρουσία που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στο διάβα της.
Το πέρασμά της από τη ζωή άγγιξε βαθιά όσους είχαμε την τύχη και την τιμή να τη γνωρίσουμε, διότι με την καλοσύνη, τη δύναμη και τη διακριτική της παρουσία έκανε τον κόσμο γύρω της καλύτερο και ομορφότερο.
Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε λοιπόν σήμερα μια γυναίκα που υπήρξε στήριγμα, έμπνευση και παράδειγμα ήθους για όλους μας. Η εκδημία της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και μια κληρονομιά αγάπης, προσφοράς και αξιοπρέπειας που θα συνεχίσει να φωτίζει τις ζωές μας.
Υπήρξε μια αξιόλογη εκπαιδευτικός, μια δασκάλα με ψυχή, που υπηρέτησε με πάθος το λειτούργημά της, που δίδαξε γενιές μαθητών όχι μόνο γράμματα, αλλά κυρίως ήθος, ευγένεια και σεβασμό.
Ως δασκάλα, δεν περιορίστηκε μόνο στη γνώση. Η αγκαλιά της ήταν πάντα ένα καταφύγιο για τους μαθητές της, ένας χώρος όπου τα παιδιά ένιωθαν ασφάλεια, αποδοχή και ενθάρρυνση. Δίδαξε αμέτρητες γενιές όχι μόνο να διαβάζουν και να γράφουν, αλλά να σέβονται, να προσπαθούν και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι.
Η ευγένεια της φωνής της και η ζεστασιά του βλέμματός της σημάδεψαν τους μαθητές, τους συναδέλφους και τους γονείς.
Ακόμη και μετά τη συνταξιοδότησή της δεν σταμάτησε να είναι ένα ενεργό μέλος της τοπικής μας κοινωνίας, συνέχισε να προσφέρει ακάματα μέσα από το φιλανθρωπικό της έργο, και η προσφορά έγινε για εκείνη τρόπος ζωής.
Είχε την μοναδική ικανότητα να βλέπει την ανάγκη, χωρίς να την εκθέτει, να προσφέρει, χωρίς να περιμένει αναγνώριση, να στηρίζει με αθόρυβη δύναμη.
Με την πολύχρονη παρουσία της -επί 33 ολόκληρα χρόνια – ως πρόεδρος του Φιλανθρωπικού Σωματείου «ΦΙΛΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» της πόλης μας–, στάθηκε δίπλα σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη με ευγένεια και βαθιά ανθρωπιά. Έδειξε έμπρακτα τι σημαίνει να δίνεις, χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα, να στηρίζεις τον συνάνθρωπο με διακριτικότητα, κατανόηση και καλοσύνη.
Το έργο της, ανθρωπιστικό και κοινωνικό, δεν ήταν απλώς μια δράση, ήταν τρόπος ζωής. Κάθε της πράξη, μικρή ή μεγάλη, έδειχνε την πίστη της στην αξία της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης επαφής. Άφησε πίσω της μια παρακαταθήκη που θα παραμείνει ζωντανή μέσα από το παράδειγμά της, μέσα από τις ζωές που άγγιξε και τις ψυχές που στήριξε.
Κυρίως όμως, το μεγαλύτερο έργο της ζωής της ήταν η σπουδαία οικογένεια, η οποία δημιούργησε και άφησε πίσω της. Τα παιδιά της, η Χριστίνα και ο Νίκος, και τα εγγόνια της ο Σωτήρης, ο Γρηγόρης, η Νικολέτα και η Σμαράγδα, αποτελούν τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη της. Πρόκειται για ανθρώπους που συνεχίζουν τις αξίες, τα ιδανικά της, την αγάπη και την ανθρωπιά και κυρίως το ήθος που η ίδια δίδαξε με κάθε της πράξη. Η καλοσύνη, η ευαισθησία και η δύναμή της αποτελούν βαριά κληρονομιά για την οικογένειά της.
Δίπλα της, σε όλη αυτή τη μακρά πορεία, πάντα συνοδοιπόρος σε κάθε βήμα της ζωής, ο σύζυγός της —συνταξιούχος εκπαιδευτικός και γνωστός λογοτέχνης, Γρηγόρης Κατσικάς-Σταγέας— μοιράστηκε μαζί της μια πορεία γεμάτη αγάπη, δημιουργία και αλληλεγγύη.
Για όλους εμάς στην οικογένειά μας αλλά και την οικογένεια της Εφημερίδας «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ» η απώλειά της είναι βαθιά. Τη γνωρίσαμε μαζί με τον στενό και αγαπητό συνεργάτη μας και σύζυγό της, Γρηγόρη Κατσικά-Σταγέα, ως μια προσωπικότητα που ενέπνεε σεβασμό με την πραότητά της και τη θαυμάζαμε για την εσωτερική της δύναμη.
Μας χάριζε πάντοτε έναν καλό λόγο, ένα χαμόγελο, μια συμβουλή γεμάτη σοφία. Ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσες να στηριχτείς πάνω του, μια γυναίκα που νοιαζόταν αληθινά, που άκουγε με την καρδιά και βοηθούσε με γενναιοδωρία. Η παρουσία της έφερνε γαλήνη, ασφάλεια, και μας έδινε την αίσθηση ότι «όλα θα πάνε καλά».
Της λέμε το τελευταίο αντίο και προσευχόμαστε η μνήμη της να είναι αιώνια και το πέρασμά της να συνεχίσει να μας καθοδηγεί. Θα τη θυμόμαστε με αγάπη, σεβασμό και βαθιά ευγνωμοσύνη για όσα πρόσφερε στην παιδεία, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στην πόλη της Καλαμπάκας, που τόσο αγάπησε, στους ανθρώπους γύρω της, στους αναξιοπαθούντες αλλά και σε όλους εμάς.
Ας αναπαυθεί εν ειρήνη η ψυχή της, τυλιγμένη στη ζεστασιά της αγάπης που τόσο απλόχερα χάρισε στη ζωή της!
Το έργο της υπήρξε φάρος ελπίδας, και η προσφορά της θα μείνει ζωντανή στις καρδιές όλων μας. Ήταν ένας άνθρωπος με ψυχή φωτισμένη, που μετέτρεπε το καθήκον σε προσφορά και την καθημερινότητα σε πράξη αγάπης.
Αιωνία της η μνήμη!
ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΛΑΣ & ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΕΡΑΜΑ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΚΟΛΑΣ & ΈΦΗ ΔΟΥΛΗ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
