Είναι η μοίρα του πνευματικού ηγέτη; Στην αρχή να καλωσορίζεται, να του στρώνουν δάφνες και στη συνέχεια να τον σταυρώνουν; Με λόγια, πράξεις, συμπεριφορές; Ίσως είναι η μοίρα του καλού ανθρώπου.
Ίσως είναι καλύτερα να γράφεις όταν η ανάγνωση του βιβλίου προχωράει, όταν εξοικειώνεσαι με τους πρωταγωνιστές του, όταν έχεις ξεφυλλίσει και αποκομίσει μία κάποια εμπειρία από το ανάγνωσμα. Πλατείας το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν…
Τί ζήτησε ο άνθρωπος; Αυτό που η πόλη θα έπρεπε να του προσφέρει από την αρχή. Χωρίς να προλάβει να το ζητήσει ο ίδιος. Καινούργια γραφεία. Όλοι γνωρίζουν πως αυτή τη στιγμή τα γραφεία της Μητρόπολης Σταγών και Μετεώρων, δεν αντανακλούν το μέγεθος της ιστορίας που αναδύεται εδώ και πολλούς αιώνες. Μιλούμε για τα Μετέωρα, ας πράξουμε όμως και τα δέοντα. Και δεν είναι Επισκοπείο. Ο άνθρωπος έχει Επισκοπείο. Δεν καληνυχτίζει τον κόσμο από κάποιο σοκάκι τα βράδια, μετά την προσευχή του στον κήπο της δικής του Γεσθημανής.
Έχετε δει, άραγε, γραφεία άλλων Μητροπόλεων; Τα κτίρια, στα οποία στεγάζονται; Τις υποδομές που φιλοξενούν; Αλλάζουν οι καιροί. Δεν μπορούμε να πατάμε στο 2025 και τα γραφεία να θυμίζουν γραφείο υπηρεσίες της δεκαετίες του ’80. Απ’ ό,τι βλέπουμε κι εμείς. Πολλές Μητροπόλεις δέχονται Μητροπολίτες, group (να το και το αγγλικό), πολίτες, πτωχούς, πλούσιος, γνωστούς, αγνώστους, παιδιά, σωματεία, συλλόγους, οργανώσεις, σε χώρους σύγχρονους, με πραγματικά καλές υποδομές, τόσο σε κτιριακό, όσο και σε τεχνολογικό επίπεδο.
Βέβαια, είναι αλήθεια, όσοι αντιδρούν στα νέα γραφεία στην πλατεία, δεν αντιδρούν γιατί δεν τα θέλουν καθόλου, αλλά γιατί θα κλείσουν έναν χώρο ανεκμετάλλευτο, που δεν αξιοποιείται. Είναι μία άποψη κι αυτό. Να θες κάτι ως άβατο, αλλά να μην γνωρίζεις γιατί το θες. Είναι σαν να κοιτάς το «Μάθημα ανατομίας» του Ρέμπραντ και να μην κατανοούν τι του κάνουν οι άνθρωποι. Έτσι, ίσως, μοιάζει η κατάσταση. Όλοι πάνω από τον Επίσκοπο, άλλοι από ενδιαφέρον, άλλοι από αγνωσία, άλλη από ανθρώπινη αδυναμία.
Δεν γνωρίζω. Αν γνώριζα, δεν θα σημείωνα. Σημειώνω για να γνωρίζω. Και ίσως συμφωνήσω. Και ίσως αμφισβητήσω. Ελπίζω να γνωρίζω όμως σε τι εναντιώνομαι ή τι υποστηρίζω. Εύχομαι πάντως να μην καταστώ φωνή που θα φωνάζει για να ακούσει και πάλι την ηχώ. Αν εγκατασταθούν στην πλατεία τα γραφεία, τι χάνουμε; Τί κερδίζουμε; Χαρτί, μολύβι και σημειώσεις. Ένας χώρος ανεκμετάλλευτος, μία άσφαλτος, ούτε καν χώρος με λίγο πράσινο για να αποτελέσει περιβαλλοντική ελπίδα πως κάτι θα γίνει. Τί κερδίζουμε; Ένα κτίριο, προσεγμένο στην αρχιτεκτονική που ο χώρος προστάζει, καλαίσθητο, με μία επιβλητικότητα που δεν θα προκαλείται από το μέγεθος του, αλλά από την ποιότητα του. Και το έμψυχο υλικό του. Και όσα κομίζει ως ποιμαντικές ανάγκες και προκλήσεις.
‘’Πρέπει να μείνει όπως είναι. Το Επισκοπείο να γίνει αλλού’’. Έξω από την πόλη; Πάνω από την πόλη; Κάτω από την πόλη; Στο ποτάμι, τώρα που δεν έχει και νερό και κατά τον Νοέμβριο να βάλουμε ροδάκια να το μετακινήσουμε ξανά προς τα πάνω; Κολλημένοι στο γράμμα του νόμου. Και οι εντός και οι εκτός και οι εντός εκτός κι επί ταυτά της Εκκλησίας. Και οι εκτός και οι εντός..κόντρα στον Μητροπολίτη τους. Αυτό είναι το έγκλημα εντός κι εκτός του χώρου της Εκκλησίας. Η φαρισαϊκή προσκόλληση στο γράμμα του νόμου. Το πνεύμα πάει περίπατο. Το πνεύμα να μην σβηστεί.
Ο σεβασμός στον Δεσπότη δεν θα φανεί από την διαφορετική άποψη. Αυτή θεμιτή είναι. Θα φανεί από την προαίρεση του καθενός, όπως εκείνος τοποθετείται. Ο Δεσπότης αυτά τα χρόνια μην ξεχνάμε πως έχει στοιχεία πάνω του, τα οποία προκαλούν ενδιαφέρουσα αίσθηση. Με ένα έργο που δεν χρειάζεται να φωνάξει.
Είναι κρίμα να εναντιωνόμαστε χωρίς πραγματικό λόγο. Να φερθούμε με αρχοντιά. Με έναν καλό λόγο. Με ένα χαμόγελο. Για να χαρεί και ο άγιος Βησσαρίων επιτέλους, χωρίς να κουνά το κεφάλι, αλλά με βλέμμα αγιότητας. Δηλαδή, αγάπης, πίστης κι ελπίδας.
Γιώργος Α. Παπαευθυμίου
Τρίκαλα
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
