Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολιτική, αντί να εμπνέει, προκαλεί απογοήτευση, όπου οι πολίτες δεν προσδοκούν πια, αλλά υπομένουν. Παρακολουθώ με θλίψη – αλλά και με πείσμα- τη διάλυση κάθε έννοιας προοδευτικής ενότητας ,τον κατακερματισμό του δημοκρατικού χώρου σε μικροκλίκες φιλοδοξίας και ιδιοτέλειας.
Και αναρωτιέμαι:
Πότε ακριβώς σταματήσαμε να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αύριο και αρκεστήκαμε στη διαχείριση της παρακμής;
Αγαπητοί μου,
Αυτό το κείμενο δεν γράφεται από πικρία, ούτε από κομματικό καθήκον.
Γράφεται από την ανάγκη να τεθεί ένας προβληματισμός – αλλά κυρίως μια πρόταση.
Μια πρόταση που θα βασίζεται στην πίστη πως η αλλαγή είναι ακόμη εφικτή.
Αρκεί να το θελήσουμε πραγματικά.
Είναι πλέον πασιφανές:
Ο προοδευτικός δημοκρατικός χώρος της χώρας δεν χρειάζεται απλώς ένα « λίφτιγκ». Χρειάζεται βαθιά ανασύνθεση.
Μια ειλικρινή επανεκκίνηση, βασισμένη όχι σε συνθήματα, αλλά σε αξίες. Όχι σε εφήμερες συνκολλήσεις, αλλά σε κοινή κοσμοθεωρία και πολιτικό ήθος.
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια παρατεταμένη κρίση αντιπροσώπευσης.
Η αντιπολίτευση ως σύνολο , μοιάζει ανίκανη να αρθρώσει έναν πειστικό ,σύγχρονο πολιτικό λόγο.
Τα γεγονότα – οι υποκλοπές, ία Τέμπη , το Μάτι – δεν είναι απλώς τραγωδίες.
Είναι εκκωφαντικά καμπανάκια που αποκαλύπτουν τη βαθιά σήφη ενός κράτους που αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό.
Κι όμως δεν φταίει μόνο το « βαθύ κράτος», φταίμε κι εμείς. Οι πολίτες. Που συχνά ψηφίζουμε γύρω από τα συμφέροντα, αναπαράγοντας έναν φαύλο κύκλο συνενοχής.
Ένα κράτος δεν μπορεί να πάει μακριά αν οι πολίτες του λειτουργούν σαν « κατσαπλιάδες».
Γι’ αυτό και είναι πλέον επιτακτικό να συγκροτηθεί ένας σύγχρονος, ευρύς και δημοκρατικός πόλος διακυβέρνησης.
Ένας συνασπισμός πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων , με σαφές προγραμματικό πλαίσιο και έναν κοινώς αποδεκτό υποψήφιο Πρωθυπουργό.
Όχι με λογικές συμβιβασμού, αλλά με κοινή αντίληψη της ιστορικής αποστολής.
Δεν χρειαζόμαστε άλλε γενικόλογες συζητήσεις γύρω από τη λάμπα. Χρειαζόμαστε ξεκάθαρες πρωτοβουλίες, με στοχευμένες θέσεις και τολμηρές τομές, στη δημόσια διοίκηση, στην Παιδεία, στη Δικαιοσύνη, στη Διαχείριση του Περιβάλλοντος.
Με λόγο που δεν χαϊδεύει αυτιά ,αλλά εμπνέει, που δεν φοβάται τις ρήξεις, γιατί γνωρίζει ότι δίχως αυτές δεν υπάρχει διέξοδος.
Η σημερινή κατάσταση – κοινωνικός διχασμός, διαχρονική διαφθορά, ένα πελατειακό σύστημα που αναπαράγεται κάτω από διαφορετικές πολιτικές ταμπέλες, διαρκείς πτωχεύσεις- δεν είναι πια ανεκτή.
Δεν αρκεί η διαχείριση της μιζέριας.
Ήρθε η ώρα για πολιτική ενσυναίσθηση, θεσμική ανασύνταξη και ηθικό αναστοχασμό.
Η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου δεν είναι απλώς μια πολιτική αναγκαιότητα . Είναι ηθικό καθήκον απέναντι στις επόμενες γενιές.
Όσοι πιστεύουμε ακόμη στη δύναμη της Δημοκρατίας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και της Συλλογικής Ευθύνης, οφείλουμε να βγούμε μπροστά .
Με καθαρές κουβέντες. Με σεμνότητα. Και – πάνω απ’όλα – με όραμα.
Ας σταματήσουμε , επιτέλους να αναζητούμε τον επόμενο «σωτήρα».
Το μέλλον θα ανήκει όχι στον έναν ,αλλά στους πολλούς που θα τολμήσουν μαζί!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΚΟΣ
Προερχόμενος από τον Χώρο της Δημοκρατικής Παράταξης
Για ένα νέο ξεκίνημα με αξίες, όραμα και συλλογικότητα
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
