“Θα έλεγε κανείς ότι ο πόνος δίνει σε ορισμένες ψυχές ένα είδος συνειδήσεως. Είναι όπως το λεμόνι στα στρείδια” (Paul-Jean Toulet)
Ηλία Γιαννακόπουλου
Φιλολόγου
Ένα χρόνιο πρόβλημα υγείας μου και εξαιτίας της αμέλειάς μου βρέθηκα ξαφνικά στου “Πόνου το κρεβάτι“. Το Νοσοκομείο που με φιλοξένησε ήταν το “Σισμανόγλειο” στο Μαρούσι.
Συνήθως όταν είμαστε ασθενείς και προστρέχουμε στο Νοσοκομείο για θεραπεία δεν κουβαλάμε μόνο την αυτονόητη αγωνία και φόβο για την υγεία μας, αλλά και τη γνωστή πάθηση όλων των Ελλήνων, την προκατάληψη και τη σχετική δυσπιστία που συνοδεύονται και από μια ηχηρή γκρίνια για τις παρεχόμενες υπηρεσίες από το Εθνικό μας Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ).
Την εθνική μας αυτή πάθηση(προκατάληψη, γκρίνια) δεν την επωάζει μόνο η εμπειρία μας από ανάλογες επισκέψεις και θεραπείες στα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα, αλλά και μία sui generis ιδεολογική απόρριψη με τον ανάλογο σε αυτές τις περιπτώσεις
καταγγελτικό λόγο για ό,τι δημόσιο υπάρχει στη χώρα μας.
Κι αν τύχει το νοσοκομείο που σου παρέχει τις υπηρεσίες του δεν είναι από τα γνωστά ή ανήκει στα Β’ κατηγορίας, τότε είναι που αναμετριέσαι με τις αντοχές σου να μην εκφράσεις τη δυσπιστία σου γι αυτό. Λέμε πως η προκατάληψη θολώνει το νου και εμποδίζει τη διαμόρφωση μιας καθαρής σκέψης και αμερόληπτης-αντικειμενικής κρίσης.
Ωστόσο, η επίσκεψή μου στο Σισμανόγλειο, αν και συνέπεσε με τις προμεσονύκτιες ώρες της εφημερίας του διέψευσε κάποιες προκαταλήψεις ή φοβίες για πλημμελή ή ελλιπή παροχή υπηρεσιών. Υπήρχε μια τάξη και σειρά των ασθενών με μικρό χρόνο παραμονής για εξέταση.
Η έκπληξή μου ήταν που τοποθετήθηκα σε μονόκλινο δωμάτιο με ό,τι θετικά αυτό συνεπάγεται για την παραμονή μου και νοσηλεία μου. Τα περισσότερα δωμάτια ήταν μονόκλινα, στοιχείο που σπανίζει, αφού τα ράντζα κυριαρχούν στους διαδρόμους των κρατικών νοσοκομείων ακόμη.
Βέβαια, οι κτιριακές υποδομές, λόγω παλαιότητας, είναι απογοητευτικές και σε παραπέμπουν στη 10ετία του 1950.
Οι χώροι αν και είναι ευρύχωροι(διάδρομοι, μπαλκόνια.. ) χάνουν κάτι από την άνεση λόγω της παλιάς τους κατασκευής.
Κι επειδή, προείπαμε πως ο πόνος διαμορφώνει συνειδήσεις προσέτρεξα στο διαδίκτυο για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ιστορία του νοσοκομείου. Εννοείται πως το όνομα από μόνο του αποτελούσε έναν κράχτη για τέτοιου είδους έρευνα.
Οποία, όμως, έκπληξη και συνάμα θαυμασμός-σεβασμός για τον χορηγό-δωρητή αυτού του Νοσοκομείου. Το όνομά του ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΟΥ, από πλούσια οικογένεια της Κωνσταντινούπολης.
Παραθέτω το σχετικό κείμενο από το διαδίκτυο για την ενημέρωση αλλά και για ένα άλλο προφανή λόγο. Την οφειλόμενη τιμή και σεβασμό στην οικογένεια Σισμανόγλου που διέθεσε το τεράστιο αυτό ποσόν των 200.000 λιρών για την ανέγερση του νοσοκομείου που φέρνει και το όνομά του.
“Το Σισμανόγλειο Νοσοκομείο θεμελιώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1936 με σκοπό τη θεραπεία της φυματίωσης, που διαδόθηκε με δεδομένες τις συνθήκες διαβίωσης του μεγάλου αριθμού των προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα με τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Ένα σημαντικό έργο, που πραγματοποιήθηκε μέσα από το όραμα των αδελφών Κωνσταντίνου και Αναστάσιου Σισμάνογλου, μία προσφορά (200.000 χρυσών λιρών) μιας μεγάλης οικογένειας, με πατέρα τον Ιωάννη Σισμάνογλου, σημαίνοντα έμπορο της Κωνσταντινούπολης. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κτίριο, το επίπεδο των ιατρικών υπηρεσιών, ο εξοπλισμός αλλά και οι συνθήκες περίθαλψης αυτής της δωρεάς ξεπερνούσαν κάθε πρότυπο της εποχής του, ακόμη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Κατά τη διάρκεια μάλιστα της Κατοχής, οι Γερμανοί που κατέλαβαν το Σισμανόγλειο εντυπωσιάσθηκαν τόσο, που κινηματογράφησαν το νοσοκομείο και έστειλαν τα φιλμ στη Γερμανία ως αξιοσημείωτο εύρημα.
Το εξαιρετικό αυτό κτίριο, με τους μεγάλους άνετους φωτεινούς διαδρόμους, σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Γιώργος Οικονομίδης και επέβλεψε ένας από τους παραγωγικότερους αρχιτέκτονες του μεσοπολεμικού μοντερνισμού, ο Παναής Μανουηλίδης”.
Αποτελεί χρέος προσωπικό όλων μας αλλά και της οργανωμένης Πολιτείας να προβάλει εμφαντικά το έργο -προσφορά των ανθρώπων αυτών. Και είναι πολλοί αυτοί που συνέδεσαν το όνομά τους με δωρεές που άλλαξαν τη μοίρα αυτής της χώρας με αντίτιμο ένα άγαλμα και πέραν αυτού ουδέν.
Οι εθνικοί ευεργέτες τύπου ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΟΥ θα πρέπει να τιμούνται κάθε χρόνο σε ειδική τελετή προς υπενθύμιση και παραδειγματισμό των σύγχρονων κροίσων της χώρας μας.
Αποτελεί εθνική προσβολή γι αυτούς τους ανθρώπους που χάρισαν την περιουσία τους στη χώρα τους επ’ ωφελεία των κατοίκων της και το κράτος να συλλαμβάνεται αμνήμον και αγνώμον συνάμα.
Η υπερέκθεση και υπερπροβολή κάποιων αστέρων του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ για μία αυτονόητη επαγγελματική τους επιτυχία αποτελεί σκάνδαλο και έμμεσα συμβάλλει στον εκμαυλισμό των συνειδήσεων των νεοελλήνων. Και μετά γυρεύουν το “πόθεν” της σύγχρονης παραβατικότητας, της ανομίας και της νεανικής βίας.
Άμποτε ως πολίτες και χώρα να μάθουμε πως τις θετικές-υγιείς συμπεριφορές τις εκκολάπτουν τα υγιή Πρότυπα και όχι οι παραινέσεις και αναλύσεις των Ψυχολόγων και των Κοινωνιολόγων.
Κατά τα άλλα η παραμονή και θεραπεία μου στο Σισμανόγλειο μόνο θετικές εντυπώσεις μου άφησε και αυτό χάριν της προσπάθειας τόσο του Ιατρικού όσο και του Νοσηλευτικού προσωπικού (ιδιαίτερα αυτού).
Δουλεύοντας σε δύσκολες συνθήκες και σε ένα πεπαλαιωμένο κτίριο υπερέβαλαν εαυτούς για την ανακούφιση των ασθενών. Στα μάτια τους δεν είδα ποτέ το παράπονο και την κούραση από την εγκατάλειψη της δημόσιας Υγείας που εξακολουθεί όμως να στέκεται όρθια χάριν στον “πατριωτισμό” Ιατρών και Νοσηλευτών.
Από τα χείλη τους μόνο ευχές και παρηγορητικούς λόγους άκουγα και τίποτα άλλο. Ούτε έναν γογγυσμό δεν άκουσα όταν η ένταση της δουλειάς τους θα μπορούσε ίσως να τους οδηγήσει στο γνωστό κατηγορητήριο κατά της κρατικής αδιαφορίας.
Ακόμη και οι τραπεζοκόμοι ήταν άκρως ευγενικοί και ανθρώπινοι με την ευχή και τον καλό λόγο συνέχεια.
Να, λοιπόν, που ο πόνος σού μαθαίνει τόσα πολλά, αφού αναγκάζεσαι να αφεθείς στην ανθρωπιά των άλλων για να τον απαλύνεις.
“Αν νιώθεις πόνο, είσαι ζωντανός, αλλά αν νιώθεις τον πόνο των άλλων είσαι άνθρωπος”(Τολστόι).
Να, λοιπόν, που ο άνθρωπος επιδιώκοντας και ορμώμενος από τη φύση του το επικούρειον “ΗΔΕΩΣ ΖΗΝ” (απουσία πόνου > ηδονή) μπορεί ακόμη και μέσα σε ένα νοσοκομείο, έστω και λίγο κτιριακά εγκαταλειμμένο, να φιλοσοφήσει για τη ζωή και το υπέρτατο νόημά της.
Εξάλλου, αιώνες τώρα η επιδίωξη της Ηδονής μέσω της εξάλειψης του Πόνου αποτελεί το μέτρο για το “τι πρέπει να προτιμούμε και τι να αποφεύγουμε”.
Με αυτά κι με αυτά άλλη μία εμπειρία νοσοκομειακής περίθαλψης προστέθηκε στο βιογραφικό μου και μού δίδαξε πολλά ,όπως πως:
“Τους ανθρώπους τους αλλάζει η ζωή και ο πόνος”.
“Παρόλο που ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο, είναι επίσης και γεμάτος κι από το ξεπέρασμά του” (Hellen Keller).
“Ο πόνος κάνει τους δυνατούς δυνατότερους και τους αδύναμους πιο αδύναμους,” (Lion Feuchtwanger).
“Ο πόνος είναι μέρος του εκπαιδευτικού μας προγράμματος για να γίνουμε σοφοί”(Ram Dass).
Ο Επίκτητος, όμως, είναι αυτός που στο όνομα της αταραξίας της ψυχής προτείνει την απαλλαγή του ανθρώπου από το φόβο του Φόβου. Μόνον έτσι ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί και από τον φόβο του Θανάτου, του Πόνου και των ασθενειών:
“Να μη φοβάστε ούτε τις αρρώστιες, ούτε τον Πόνο ούτε τον Θάνατο. Να φοβάστε τον Φόβο”
Γι αυτό, λοιπόν, ας μην πυροβολούμε με τόση εχθρότητα το ΕΣΥ κι ας έχει τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειές του.
Και να μην ξεχνάμε πως:
«Όσο έχει η κάσα σου πρέπει να δίνεις. Έχεις καθήκον. Τα χρήματα δεν έχουν καμιά αξία σαν τα κλειδώνεις. Από την κοινωνία τα κάμαμε στην κοινωνία οφείλουμε να τα αποδώσουμε» (Ιωάννης Σισμάνογλου)
*Θέλω να εκφράσω τις ιδιαίτερες ευχαριστίες μου στην ειδικευόμενη Ιατρό Αιματολογίας κ. Μπρόλια για το προσωπικό της ενδιαφέρον
* ΠΗΓΗ: Blog “ΙΔΕΟπολις” Ηλίας Γιαννακόπoυλος
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
