Ἂν τὰ Χριστούγεννα εἶχαν διεύθυνση, θὰ ἦταν “Στῆς μαμᾶς”. Σὲ αὐτὸ τὸ μοναδικὸ μέρος, ὅπου οἱ ἀναμνήσεις, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ στοργὴ πλέκονται σὲ ἕνα ἀόρατο κουκοῦλι ποὺ ἀγκαλιάζει τὴν ψυχή. Εἶναι τὸ σπίτι ποὺ δὲν ὁρίζεται ἀπὸ τοὺς τέσσερις τοίχους, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ ζεστασιὰ τῆς καρδιᾶς μιᾶς μητέρας. Γιατὶ ἡ μαμὰ εἶναι ὁ δικός μας φάρος, ἐκεῖ ποὺ πάντα βρίσκουμε φῶς ἀκόμα καὶ στὶς πιὸ σκοτεινὲς νύχτες.
Τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου
Ἐκεῖ, στὴ μαμά, ἡ κουβέρτα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα κομμάτι ὕφασμα, εἶναι μιὰ πράξη φροντίδας. Ὅσο κι ἂν ἐπιμένῃς ὅτι δὲν κρυώνεις, ἐκείνη ξέρει καλύτερα. Ὅπως τότε ποὺ ἤσουν παιδί, καὶ τὸ παραμικρὸ κρυολόγημα ἦταν γιὰ ἐκείνη αἰτία ἀνησυχίας. Τὰ χέρια της, γνώριμα καὶ προστατευτικά, εἶναι ἐκεῖνα ποὺ σὲ σκέπαζαν ὅταν ἔτρεχες νὰ κοιμηθῇς στὸν καναπέ. Σήμερα, ἀκόμη καὶ ἂν ἔχῃς δικά σου παιδιά, ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ζωὴ σὲ ἔχει ὡριμάσῃ, ἐκείνη σὲ βλέπει ὅπως πάντα: “τὸ παιδί της”.
Τὸ δέντρο ποὺ ἀνάβει γιὰ σένα
Ἂν τὰ Χριστούγεννα ἔχουν κάτι μαγικό, αὐτὸ εἶναι τὸ φῶς. Κι ἂν ὑπάρχῃ ἕνα φῶς ποὺ δὲν σβήνει ποτέ, εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀνάβει ἡ μαμὰ εἰδικὰ γιὰ σένα. Τὸ στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο δὲν εἶναι ἁπλῶς διακόσμηση, εἶναι μιὰ πράξη ἀγάπης. Τὸ κάθε στολίδι, τὸ κάθε λαμπάκι φέρνει μαζί του στιγμὲς ἀπὸ τὸ παρελθόν. Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ σοῦ ἔλεγε νὰ βοηθήσῃς νὰ βάλετε τὸ ἀστέρι στὴν κορυφὴ καὶ ἐσὺ ἤσουν πολὺ μικρὸς γιὰ νὰ φτάσῃς, ἀλλὰ ἐκείνη σοῦ ἔδινε ὤθηση μὲ ἕνα χαμόγελο.
Τώρα, ἂν ἐπιστρέφῃς στὴ μαμά σου γιὰ τὰ Χριστούγεννα, ἐκείνη φροντίζει νὰ ἔχῃ τὸ δέντρο φωτεινό. Γιατὶ τὸ φῶς αὐτὸ εἶναι τὸ δικό σας σύμβολο ἐπανένωσης. Ἕνα φῶς ποὺ ζεσταίνει τὴν καρδιά σου, ὅσο κι ἂν ἡ ζωὴ σὲ ἔχει ἀπομακρύνῃ.
Ἡ ἀγκαλιὰ ποὺ κάνει τὰ χρόνια νὰ σβήνουν
Ἡ μαμὰ εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ σὲ κάνῃ νὰ ξανανιώσῃς παιδί, ἀκόμα κι ἂν εἶσαι ἤδη γονιός. Στὴν ἀγκαλιά της, τὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητας φαίνονται μικρὰ καὶ ἀσήμαντα. Εἶναι ἡ μόνη ποὺ θὰ σοῦ πῇ νὰ ξεκουραστῇς, νὰ κλείσῃς τὰ μάτια σου, νὰ ἀφήσῃς γιὰ λίγο στὴν ἄκρη τὶς εὐθύνες. Μπορεῖ νὰ ἔχῃς περάσῃ χρόνια μακριά της, νὰ ἔχῃς χτίσῃ τὴ δική σου ζωή, ἀλλὰ ἡ ἠρεμία ποὺ σοῦ προσφέρει τὸ νὰ εἶσαι μαζί της εἶναι ἀξεπέραστη.
Κι ἂν πάρῃς ἕναν ὑπνάκο στὸν καναπέ, ἐκείνη θὰ σοῦ φέρῃ τὴν κουβέρτα, θὰ περπατήσῃ ἀθόρυβα γύρω σου, θὰ φροντίσῃ νὰ μὴν σὲ ἐνοχλήσῃ κανείς. Γιατὶ ἡ ἀγάπη της εἶναι ἀνιδιοτελής, γεμάτη κατανόηση.
Οἱ γεύσεις τῆς ἀγάπης
Καὶ πῶς νὰ λείπουν οἱ γεύσεις; Οἱ μυρωδιὲς ἀπὸ τὰ σοκολατένια γλυκὰ ποὺ γεμίζουν τὸ σπίτι, τὰ παραδοσιακὰ μελομακάρονα καὶ κουραμπιέδες ποὺ φτιάχνει πάντα “γιὰ τὰ παιδιά της”, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πόσο χρονῶν εἶναι αὐτά. Ὁ χυμὸς μήλου, ποὺ πίνατε μαζὶ ὅταν ἤσουν παιδί, ἐξακολουθῇ νὰ σὲ περιμένῃ, ἴσως τώρα σὲ μιὰ ἄλλη κούπα, ἀλλὰ πάντα μὲ τὴν ἴδια φροντίδα.
Εἶναι αὐτὲς οἱ μικρὲς λεπτομέρειες ποὺ κάνουν τὰ Χριστούγεννα μοναδικά. Εἶναι ἡ αἴσθηση ὅτι, στὸ σπίτι τῆς μαμᾶς, τίποτα δὲν ἀλλάζει πραγματικά. Ὁ χρόνος μπορεῖ νὰ περνάῃ, ἀλλὰ οἱ γεύσεις, οἱ μυρωδιές, τὰ χαμόγελα εἶναι σταθερὲς ἀξίες.
Ἡ καρδιὰ τῆς μητέρας: τὸ ἀπόλυτο καταφύγιο
Ἂν τὰ Χριστούγεννα εἶχαν διεύθυνση, θὰ ἦταν ἐκεῖ ποὺ θὰ σὲ ἀγαποῦν πάντα χωρὶς ὅρους. Ἐκεῖ ποὺ ἡ μαμά σου, εἴτε εἶναι στὸν παράδεισο, εἴτε ζῇ μακριά σου, παραμένει ἡ μοναδικὴ παρουσία ποὺ ξέρει νὰ ἀγαπᾷ μὲ τὸν πιὸ ἁγνὸ τρόπο. Γιατὶ ἡ ἀγάπη μιᾶς μητέρας δὲν ἔχει προϋποθέσεις. Εἶναι ἐκεῖ, εἴτε γιὰ νὰ σοῦ προσφέρῃ κουβέρτα, εἴτε γιὰ νὰ σοῦ δώσῃ δύναμη, ἀκόμη κι ὅταν δὲν μπορῇ νὰ τὸ κάνῃ μὲ λόγια.
Γιὰ ὅσους δὲν ἔχουν πιὰ τὴ μαμά τους κοντά, τὰ Χριστούγεννα ἀποκτοῦν μιὰ γλυκόπικρη γεύση. Οἱ ἀναμνήσεις γίνονται βάλσαμο, ἀλλὰ καὶ πληγή. Τὸ ἄρωμα ἀπὸ τὰ γλυκά της μπορεῖ νὰ σὲ κάνῃ νὰ χαμογελάσῃς, ἀλλὰ καὶ νὰ δακρύσῃς. Ὅσο μακριὰ κι ἂν εἶσαι ἀπὸ τὴ φυσικὴ παρουσία της, ἐκείνη ζῇ μέσα σου. Σὲ κάθε μικρὴ συνήθεια ποὺ υἱοθέτησες, σὲ κάθε παραδοσιακὸ γλυκὸ ποὺ φτιάχνεις γιὰ τὰ δικά σου παιδιά, σὲ κάθε στιγμὴ ποὺ κοιτάζεις τὸν οὐρανὸ καὶ ψιθυρίζεις: “Μαμά, μοῦ λείπεις.”
Καὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν τὴ μαμά τους ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ τὴν πλησιάσουν, εἴτε λόγῳ συνθηκῶν εἴτε λόγῳ σχέσεων ποὺ ἔχουν ῥαγίσει, τὰ Χριστούγεννα εἶναι μιὰ εὐκαιρία γιὰ ἐπανασύνδεση. Εἶναι ἡ στιγμὴ νὰ πῇς τὴ λέξη “μαμά”, νὰ τῆς δείξῃς ὅτι, παρὰ τὶς ὅποιες διαφορές, ἡ ἀγάπη ποὺ ἔχετε δὲν σβήνει ποτέ.
Τὸ δῶρο τῆς παρουσίας
Στὸ τέλος τῆς ἡμέρας, τὰ Χριστούγεννα δὲν εἶναι δῶρα καὶ φωτάκια, εἶναι ἡ ἀγάπη. Καὶ ἡ ἀγάπη ξεκινᾷ καὶ τελειώνει στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μαμᾶς. Ἂν μπορῇς νὰ ἐπιστρέψῃς σὲ ἐκείνη, κάν’ το. Κι ἂν δὲν μπορῇς, κράτησέ την στὴν καρδιά σου. Γιατί, εἴτε ἐδῶ, εἴτε στὸν παράδεισο, ἡ μαμὰ εἶναι πάντα ἐκεῖ. Στὸ φῶς τοῦ δέντρου, στὴ μυρωδιὰ τῶν γλυκῶν, στὴ ζεστασιὰ ποὺ γεμίζει τὴν ψυχή σου.
Ἂν τὰ Χριστούγεννα εἶχαν διεύθυνση, θὰ ἦταν στὴν καρδιὰ μιᾶς μητέρας. Ἐκεῖ ποὺ γεννιέται ἡ ἀγάπη.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
