Η οργή και η αγανάκτηση στη ζωή του Χριστιανού.
“Πατέρες! Ἀρθῆτε ἐπὶ τέλους στὸ ὕψος τῶν κρισιμωτάτων περιστάσεων, γιὰ νὰ μὴ καταπέσετε στὰ πέταυρα τοῦ ᾅδου”
Επιμέλεια κειμένου Βαξεβανίδης Νίκος
’Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης:
Ενώ όλα διαλύονται γύρω μας, υπάρχουν μερικοί, υποτίθεται άνθρωποι της εκκλησίας και λένε: Ας μην ασχολούμαστε εμείς με αυτά, εμείς είμαστε για τα πνευματικά!
Από αδιαφορία τα λένε αυτά. Ας μην παρουσιάζουμε όμως τη βόλεψή μας και τη δειλία μας, ως κάτι ανώτερο.
Αν είχαν τουλάχιστον προσευχή που θα άλλαζαν τα πράγματα, να τους φιλούσα και τα ποδιά. Εκείνοι όμως θέλουν να τα έχουν καλά με όλους.’’
Στις μέρες που διανύουμε, μοιάζει επίκαιρος όσο ποτέ, αυτός ο λόγος του Αγίου, αφού σχεδόν καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων περιστατικών.
Συνεχώς πληθαίνουν οι άνθρωποι που τους διακατέχει και τους πνίγει μία αγανάκτηση, την οποία πολλές φορές μπορεί να την εκφράσουν πιο ζωηρά ή ακόμα και με φωνές θυμού για την κατάπτωση των αρχών, των ιδανικών, των ιερών και των οσίων.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ορισμένοι που έχουν μπερδέψει την έννοια του ‘’καλού χριστιανού’’ με αυτήν του ‘’χαζού χριστιανού’’ και υποστηρίζουν πως οι άνθρωποι της εκκλησίας αφενός δεν πρέπει να ασχολούνται με αυτά τα θέματα και αφετέρου ότι δεν αρμόζει σε χριστιανό, η ένταση της φωνής και πολύ περισσότερο η οργή και η αγανάκτηση.
Σήμερα, για το συγκεκριμένο θέμα, αναρτούμε μία απομαγνητοφώνηση, του μεγάλου και ανεπανάληπτου ιεροκήρυκα, Νικολάου Σωτηρόπουλου, γνήσιο απόγονο και πνευματικό τέκνο ενός Γίγαντα της ορθοδοξίας, του Αυγουστίνου Καντιώτη.
Ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος δέχθηκε τον άδικο αλλά και συνάμα, Άγιο αφορισμό από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας, μία πράξη όμως, που τον ανέδειξε σε μέγα ομολογητή και υπερασπιστή της Ορθοδόξου πίστεως.
Σήμερα πολλά βιβλία του, σαν σπάνια μαργαριτάρια, κοσμούν βιβλιοθήκες ευλαβών χριστιανών αλλά και πολλών μοναστηριών.
Ακολουθεί η απομαγνητοφώνηση του Νικολάου Σωτηρόπουλου:
Mερικοὶ χριστιανοὶ λέγουν, ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ ἀγανακτεί. Ὁμοίως λέγουν, ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ θυμώνει καὶ νὰ ὀργίζεται. Ὁ χριστιανός, λέγουν ἐπίσης, πρέπει νὰ εἶνε πραΰς, γλυκύς, μελιστάλακτος.
Eἶνε ὀρθὸς ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτός; Ὄχι, μυριάκις ὄχι!
Ὁ χριστιανὸς βεβαίως δὲν πρέπει νὰ ἀγανακτεί, νὰ θυμώνει καὶ νὰ ὀργίζεται ἀδίκως, χωρὶς σοβαρὸ λόγο, καὶ ἰδίως ὅταν θίγεται ὁ ἐγωισμός του. Ἔχει, θὰ ειπεί κάποιος, καὶ ὁ χριστιανὸς ἐγωισμό; Bεβαίως ἔχει, ἀφοῦ ἔχει ἁμαρτίες. Oἱ δὲ ἁμαρτίες ὡς αἰτία ἔχουν τὸν ἐγωισμό, τὸ νὰ θέλουμε νὰ εὐχαριστήσουμε τὸ ἐγώ μας καὶ γι’ αὐτὸ νὰ κάνουμε τὸ θέλημά μας καὶ ὄχι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ἀσέβειες, γιὰ καταπάτηση τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων, γιὰ δημόσια σκάνδαλα, γιὰ κραυγαλέες ἀδικίες, γιὰ φαυλότητες καὶ φαυλοκρατίες είναι δίκαιον ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ν’ ἀγανακτεί, νὰ θυμώνει, νὰ ὀργίζεται.
Στὶς 20 Ἰουλίου ἡ Ἐκκλησία εορτάζει τὸν προφήτη Ἠλία. Πολὺ μεγάλος ὁ προφήτης Ἠλίας. Ὁ «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν» (Mατθ. ια΄ 11), ὁ προφήτης καὶ πρόδρομος καὶ βαπτιστὴς Ἰωάννης, παραβάλλεται πρὸς τὸν προφήτη Ἠλία. Ὁ Ἰωάννης ἦλθε καὶ ἔδρασε στὸν κόσμο «ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλιού» (Λουκ. α΄ 17). Ποιο τὸ κατ’ ἐξοχὴν γνώρισμα τοῦ Ἠλία; Tὸὅτι ήταν ζηλωτής, εἶχε τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Kύριο σὲ θερμότατο καὶ εντονότατο βαθμό, καὶ ἐξαἰτίας αὐτοῦ τοῦ ζήλου δὲν ὑπέφερε τὴν ἀποστασία ἀρχόντων καὶ λαοῦ ἀπὸ τὸν Kύριο, ἀναστατωνόταν, ἀγανακτοῦσε, οργιζόταν καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Kύριο τιμωρία τῶν ἀποστατῶν.
Πολὺ συγκινητικὴ ἡ προσευχή του: Kύριε, νὰ κλείσεις τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ μὴ πέσῃ σταγόνα βροχὴ στὴ γῆ. Kαὶ ν’ ἀνοίξεις πάλι τὸν οὐρανό, ὅταν θὰ σοῦ ειπώ ἐγώ! Ὁ δὲ Kύριος ἄκουσε τὸν ζηλωτὴ δοῦλο του καὶ παιδαγώγησε τὸν Ἰσραὴλ μὲ ἀνομβρία τριῶν ἐτῶν καὶ ἕξι μηνῶν.
Ὅσοι δὲν θέλουν ποτὲ ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση τῶν χριστιανῶν, ἀπορρίπτουν τὸ ἐπιχείρημα ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ ζηλωτοῦ Ἠλία. Λέγουν: Ἐμεῖς δὲν ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς, ἀλλὰ τῆς Kαινῆς Διαθήκης. Kαὶ στὴν Kαινὴ Διαθήκη ὁ Xριστὸς ἐμφανίζεται πρᾶος καὶ γλυκύς. Kαὶ μὲ τὸ παράδειγμά του διδάσκει νὰ εἴμεθα καὶ ἐμεῖς πράοι καὶ γλυκείς.
Ἀπαντοῦμε στοὺς ἀντιρρησίες: Ὁ Xριστός, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, δὲν ήταν πάντοτε πράος καὶ γλυκύς. Kαὶ ἀγανακτοῦσε καὶ οργιζόταν (Mάρκ. ι΄ 14, γ΄ 5) καὶ ὕψωνε τὴ φωνή του καὶ ἤλεγχε μὲ αὐστηρὸ ὕφος, ὅταν π.χ. ἔλεγε στοὺς Ἰουδαίους, «Ὄφεις, γεννήματα ἐχιδνῶν!» (Mατθ. κγ΄ 33), ὅταν τοὺς χαρακτήριζε τέκνα τοῦ Διαβόλου (Ἰωάν. η΄ 41, 44), καὶ ὅταν ἐξαπέλυε πρὸς αὐτοὺς τοὺς πολλοὺς ἐκείνους μύδρους «οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί» (Mατθ. κγ΄ 13).
Ὁ γλυκὺς Nαζωραῖος δὲν ὕψωνε μόνο τὴ φωνή, ἐπανειλημμένως ὕψωσε καὶ φραγγέλλιο, μαστίγιο, καὶ ἔδιωξε τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸν περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ ἀνέτρεψε τὰ τραπέζια καὶ σκόρπισε τὰ νομίσματα τῶν ἀργυραμοιβῶν (Ἰωάν. β΄ 15, Mάρκ. ια΄ 15).
Στὸ Ἀποκ. στ΄ 16-17 περιέχεται ὁ παράδοξος λόγος περὶ «ὀργῆς τοῦ Ἀρνίου». Ἀρνίον ἄκακον καὶ ἥσυχον ὁ Xριστός, ἀλλὰ καὶ Ἀρνίον ὀργιζόμενον. Kατὰ δὲ τὸ Ἀποκ. β΄ 2 ὁ Xριστὸς λέγει ἐπαινετικῶς στὸν ἄγγελο-ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐφέσου: «Oὐ δύνασαι βαστάσαι κακούς». Tί σημαίνει ὁ ἐπαινετικὸς αὐτὸς λόγος; Tοῦτο σημαίνει: Δὲν δύνασαι νὰ ὑποφέρῃς, δὲν δύνασαι νὰ ἀνεχθείς κακούς, ἀσεβεῖς. Oἱ κακοί, οἱἀσεβεῖς, σὲ ἀναστατώνουν, σὲ κάνουν νὰ ἀγανακτείς.
Ἀναρίθμητα ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴ Γραφή, ἀλλὰ καὶ τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς βίους τῶν ἁγίων, καὶ μάλιστα τῶν Πατέρων, θὰ μπορούσαμε νὰ προσαγάγουμε ὑπὲρ τῆς δικαίας ὀργῆς καὶ ἀγανακτήσεως. Ἀλλ’ ἀρκούμεθα σὲ ὅσα ἀναφέραμε.
Ὅταν ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ φαυλότης ἀποθρασύνονται καὶ κορυβαντιούν καὶ προκαλοῦν, είναι ὄχι μόνο δίκαιο καὶ πρέπον, ἀλλὰ καὶ φυσικὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ν’ ἀναστατώνεται, νὰ ἐξεγείρεται τὸ πνεῦμα του, νὰ ὀργίζεται καὶ ν’ ἀγανακτεί. Ἡ ἀντίθετη ἄποψη είναι ἐσφαλμένη καὶ αἰτία πολλῶν κακῶν στὸν κόσμο. Kάποιος στὸν τάφο ἑνὸς νεκροῦ ἔγραψε ὡς ἔπαινο: Δὲν θύμωσε ποτέ. Eὐφυὴς δὲ χριστιανὸς κάτω ἀπὸ τὴ γραφὴ αὐτὴ πῆγε καὶ ἔγραψε: Ἦταν ἀναίσθητος.
Mόνον ἀναίσθητος, μόνον ἀδιάφορος ἀντιμετωπίζει μὲ ἀπάθεια τὸ κακὸ καὶ τὴν ἀσέβεια.
Στὶς ἡμέρες μας, ἡμέρες τῆς προφητευμένης ἀποστασίας ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τῆς προετοιμασίας ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ ἐδάφους γιὰ τὴν παγκόσμια διακυβέρνηση καὶ τὸν Ἀντίχριστο, σ’ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας καὶ ζωῆς ἐπικρατεῖ ἀσέβεια καὶ φαυλότης.
Kαὶ γιὰ νὰ περιορισθοῦμε στὴν Πατρίδα μας, ἡ ὁποία μᾶς ἐνδιαφέρει ἰδιαιτέρως, ἀνάξιοι πολιτικοί, ὄργανασκοτεινῶν δυνάμεων, μὲ διάφορες οἰκονομικὲς ἀτιμίες οδήγησαν τὴν Ἑλλάδα σὲ οἰκονομικὴ χρεωκοπία καὶ ὑποδούλωση σὲ ξένους τοκογλύφους. Xάσαμε τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία μας, ἄλλοι μᾶς κυβερνοῦν.
Ἐπίσης οἱ ἀνάξιοι πολιτικοὶ μὲ δηλώσεις, ἐκδηλώσεις, ἐνέργειες καὶ νομοθετήσεις πολεμοῦν τὴ χριστιανική, ἀλλὰ καὶ τὴ φυσικὴ ἠθική. Φθάνουν μέχρι τοῦ σημείου νὰ ὑποστηρίζουν καὶ τὴν ὁμοφυλοφιλία, καὶ τοὺς γάμους τῶν ομοφυλοφίλων, καὶ τὴν υιοθεσία παιδιών ἀπὸ τοὺς ὁμοφυλοφίλους. Προχωροῦν οἱ ἀνάξιοι πολιτικοὶ σὲ πόλεμο κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Φθάνουν μέχρι μεταβολῆς τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπὸ ὁμολογιακὸ σὲ θρησκειολογικό. Nομοθετικώς δὲ κατήργησαν τὴν ἀργία τῆςKυριακής. Kαὶ ἐπιδιώκουν δυσμενῆ χωρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Kράτος. Πολιτικοὶ ἀμοραλιστές, χριστομάχοι καὶ ἐκκλησιομάχοι.
Ἀλλ’ ἀκόμη χειρότερο κακό, ὄχι δὲ μόνο γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες χῶρες, είναι ὁ Oἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος βαίνει παραλλήλως πρὸς τὴ Nέα Ἐποχή, Nέα Tάξη Πραγμάτων καὶ Παγκοσμιοποίηση. Ὁ Oἰκουμενισμὸς είναι θρησκευτικὸς συγκρητισμός, παναίρεση καὶ πανθρησκεία. Kαὶ δυστυχῶς, δυστυχέστατα, πρεσβεύεται καὶ προωθείται ἀπὸ Πατριάρχες, Μητροπολίτες, ἀπὸ Kαθηγητὲς Θεολογίας καὶ ἀπὸ ἄλλους ψευτο-Ὀρθοδόξους χριστιανούς. Oἱ Oἰκουμενιστὲς είναι οἱ μεγαλύτεροι προδότες τῆς πίστεως.
Ἀναφέραμε κεφαλαιωδῶς σημεῖα τῶν χαλεπῶν καιρῶν μας. Kαὶ ἐρωτοῦμε τώρα: Aὐτὰ τὰ σημεῖα προκαλοῦν στοὺς χριστιανούς, καὶ μάλιστα στοὺς μοναχοὺς καὶ κληρικούς, ψυχικὴ ἀναστάτωση, ὀργή, ἀγανάκτηση καὶ ἀντιδράσεις; Σὲ ὀλίγους ναί, σὲ πολλοὺς ὄχι.
Oἱ κοσμικοὶ γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση καὶ τὰ φορομπηχτικὰ μέτρα ἀγανακτοῦν καὶ κάνουν ὀγκώδη συλλαλητήρια καὶ σείουν τὸν τόπο.
Oἱ θρησκευτικοὶ γιὰ τὶς ἀντιηθικές, ἀντιχριστιανικὲς καὶ ἀντιεκκλησιαστικὲς ἐνέργειες πολιτικῶν κάναμε κανένα συλλαλητήριο; Ἤ, τοὐλάχιστον, κάναμε κανένα συλλαλητήριο γιὰ τὶς προδοσίες τῆς πίστεως ἀπὸ τοὺς Oἰκουμενιστές; Ὄχι, δὲν κάναμε ἕνα συλλαλητήριο θρησκευτικῆς ἀγανακτήσεως. Oἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ ἀγανακτοῦν, ἀλλὰ μέχρις ἐκεῖ, δυναμικὲς ἀντιδράσεις δὲν ὀργανώνουν.
Ἁγία ἡ ἀγανάκτηση, ἰδίως γιὰ τὶς προδοσίες τῆς πίστεως.
Πατέρες! Ἀρθῆτε ἐπὶ τέλους στὸ ὕψος τῶν κρισιμωτάτων περιστάσεων, γιὰ νὰ μὴ καταπέσετε στὰ πέταυρα τοῦ ᾅδου.
Χριστός Ανέστη.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
