1o ΜΕΡΟΣ
Σύντροφε δεν σου γράφω από γνώση αλλά από χάρη, βιωματικά, η πείρα της ζωής. Από τα δεκαπέντε κομματόσκυλο. Απέκτησα το αισθητήριο για να διακρίνω τους πραγματικά μεγάλους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Αυτοί από τη φύση τους είναι ανίκανοι να σε καταπιέσουν και να σε εκμεταλλευτούν, σε θέλουν ελεύθερο, είναι απλοί, ειλικρινείς, εκτιμούν την αλήθεια. Δεν έχουν βάλει στόχο στη ζωή τους τα πλούτη και τις τιμές. Δεν θέλουν να υποφέρεις από αυτούς που υπέφερες τόσα χρόνια. Δεν θέλουν να λες ανοησίες που έλεγες τόσα χρόνια, Δεν θέλουν να αναγκάζονται με θλίψη να αποστρέφουν την κεφαλή τους στην θέα της μικρότητάς σου. Τους αναγνωρίζεις σύντροφε κι εσύ, μόνο όταν σου πουν πολλοί άλλοι σαν εσένα ότι είναι μεγάλοι. Αγαπούν και θέλουν να σε βοηθήσουν. Μακριά από κάθε μορφή κοινωνικής ζωής επειδή την έχουμε καταντήσει αφόρητη, είτε στο σαλόνι, είτε στην ταβέρνα. Εμείς με την αναλγησία μας και τον διεστραμμένο τρόπο σκέψης και τις «απαράβατες αξίες» που είναι ανίκανες να αντέξουν τις κοινωνικές εξελίξεις μιας δεκαετίας.
Γνωρίζουν λοιπόν ότι στην Ελλάδα από την εποχή του Σόλωνα ως την δυτική κατοχή της σκέψης μας η πάλη των τάξεων ήταν ανάμεσα σε αυτούς, που αποφασίζουν και σε αυτούς που απαγορεύεται να αποφασίζουν. Ο πλούτος είναι δημιούργημα πολιτικών αποφάσεων. Οι καλές σχέσεις των ανθρώπων ήταν το υπέρτατο πριν παραδοθούμε στις ψεύτικες ταξικές και ιδεολογικές διαιρέσεις.
Το χρέος είναι δημιούργημα της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.
Η επανάσταση του «Σταυρού» στις 14 Σεπτεμβρίου 1848 στην Κεφαλονιά είναι μια τρανταχτή απόδειξη το πώς λειτουργούσαν τα λαϊκά κινήματα στην πατρίδα μας.
Εδώ βλέπουμε την διαφορετική αντίληψη των ελλήνων για την «πάλη των τάξεων». Αστοί και πρόσωπα του φεουδαρχικού αρχοντολογίου στέκονται στο πλευρό των υπερχρεωμένων αγροτών και ηγούνται της επαναστάσεως. Αρέσει, δεν αρέσει, η ιστορία μας λέει ότι ο συνδετικός κρίκος της ελληνικής κοινωνίας ήταν η κοινωνική αλληλεγγύη και η δικαιοσύνη, η κοινή πίστη και το νόημα της κοινής ζωής και ελευθερίας των ανθρώπων τόσο από το ξένο κατακτητή όσο και από την ντόπια ολιγαρχία.
Το αίτημα όπου δεν υπήρχε ως κατάσταση ήταν η ελεύθερη κοινότητα η εκκλησία του Δήμου και Χριστού, η δημοκρατία.
Η μαρξιστική ταξική διαίρεση αξιοποιείται σήμερα με τον καλύτερο τρόπο από την «νεοφιλελεύθερη» ολιγαρχία – τράπεζες.
Δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και δεν είναι όλα «επιστήμη», «οικονομία» και «ορθολογισμός».
Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Κ. Καραμανλής (2008): 28.000.000.000
Γ. Παπανδρέου (2010-2011): 110.000.000.000
Λ.Παπαδήμος (2011-2012): 48.000.000.000
Α. Σαμαράς (2012-2014): 39.000.000.000
Α. Τσίπρας (2015): 25.000.000.000
Γιατί στην Παρισινή Κομμούνα το 1871, οι «επαναστάτες» φρουρούσαν το ξενοδοχείο και τα σπίτια των Ρότσιλντ;
Την άνοιξη του 1871, μεσούντος του γαλλογερμανικού πολέμου (ή γαλλοπρωσικού, Ιούλιος 1870 – Μάιος 1871) και ενώ οι Γερμανοί βρίσκονταν ελάχιστα χιλιόμετρα μακριά από το Παρίσι, σημειώθηκε εξέγερση στο Παρίσι, που έγινε γνωστή ως «Παρισινή Κομμούνα» και η οποία επηρέασε τόσο τον Καρλ Μαρξ, (ο οποίος την περιέγραψε ως «παράδειγμα επανάστασης του προλεταριάτου») όσο και τον Μιχαήλ Μπακούνιν. Κατά «περίεργο τρόπο», κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, η τράπεζα και τα 250 σπίτια των μεγαλοκαπιταλιστών Ρότσιλντ στο Παρίσι φυλασσόταν από εξεγερμένους «αντικαπιταλίστες» κομμουνάρους…
Οι Ρότσιλντ ήταν η κινητήρια δύναμη όλων των πολιτικών και οικονομικών γεγονότων του δέκατου ένατου αιώνα στην Ευρώπη. Το όνομά τους θα πρέπει να βρίσκεται σε κάθε σελίδα της κάθε ιστορίας της κάθε χώρας.
Για τη Γαλλία, η μεγάλη πηγή πληροφοριών ήταν τα αρχεία του υπουργείου Οικονομικών, αλλά η φωτιά της Κομμούναςκατέστρεψε τα πάντα. (Επίσης κατά «περίεργο τρόπο»).
Είναι πραγματικά περίεργο να παρατηρήσεις κάποιος τουπερβολικό σεβασμό που είχαν οι ηγέτες της Κομμούνας για τις ιδιότητες αυτής της ευγενούς εβραϊκής οικογένειας. Ένα από τα κύρια οδοφράγματα που έκλεισε ήταν η Βασιλική Οδός στη διασταύρωσή της με την πλατεία Place de la Concorde, την Rue deRivoli και το Ανάκτορο του Κεραμεικού (Palais des Tuileries). Το πρώην Hotel de Talleyrand-Perigord, τώρα ιερό Baron Alphonse, δεν το είχαν καν επισκεφθεί, παρά το γεγονός ότι ήταν η γωνία των οδών Rue de Rivoli και Rue St. Florentin, και ως εκ τούτου σε πλήρη οδόφραγμα και εκτεθειμένο περισσότερο από κάθε άλλο μέρος στην απληστία και την εκδίκηση των επαναστατών που ήθελαν κάθε τι που ήταν πλούσιο και κυρίως εκείνο που θα έτρεφε τον λαό.
Ωστόσο, το ξενοδοχείο Rothschild παρέμεινε άθικτο ενώ κάηκαν ασήμαντα σπίτια στην Rue Royale.
Πως μπορούσε να αγνοηθεί το όνομα των Rothschild που στο λαό ήταν συνώνυμο του Κροίσου;
Γνώριζαν ότι οι Ρότσιλντ αντιπροσώπευαν την επιτομή του πλούτου και της άγρια εκμετάλλευσης και όμως πέρασαν από το ξενοδοχείο Alphonse de Rothschild με τα χέρια τους να κρατούν δοχεία γεμάτα πετρέλαιο και δεν σταμάτησαν.
Οι Ρότσιλντ είχαν σπίτια σε ολόκληρη την πόλη. Όλα αυτά τα υπέροχα σπίτια που χτίστηκαν με τον ιδρώτα του λαούπαρέμειναν άθικτα…
Αποσπάσματα από το βιβλίο:
“Les Rothschild, une famille de financiers juifs au XIXe siècle”
του Édouard Demachy – Παρίσι 1896.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
