Λύκος ή αρνί;

Κάποια μητέρα μαθήτριάς μου μού δήλωσε πως προτιμούσε η κόρη της να γίνει λύκος παρά αρνί. Τα επιχειρήματα για να στηρίξει την άποψή της, όσο έβλεπε την σιωπηλή μου στάση, πολλαπλασιάζονταν. Στο τέλος, μη αντέχοντας άλλο τη συνεχιζόμενη σιωπή μου, δεν άντεξε και με ρώτησε αν συμφωνώ ή όχι.

Τότε στο νου μού ήρθε ο μύθος με τον γέρο ινδιάνο και το εγγόνι του. Άσχετο ίσως, αλλά αυτό σκέφτηκα. Ο γέρο-ινδιάνος λέει πως ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του έναν καλό κι έναν κακό λύκο και ότι οι δύο αυτοί λύκοι παλεύουν συνεχώς μεταξύ τους. Όταν δε το εγγόνι τον ρωτά ποιος από τους δύο νικάει, ο γέρος του απαντά: «Αυτός που ταΐζεις παιδάκι μου!».

Της είπα λοιπόν: «Κυρία μου, το παιδί είναι δικό σας και έχετε κάθε δικαίωμα να του μεταδώσετε τις αξίες που εσείς ως άνθρωπος έχετε ενστερνιστεί».
Αφού με κοίταξε για λίγο γεμάτη απορία, προφανώς διαισθανόμενη τη διαφωνία, ρώτησε ποια ήταν και η δική μου άποψη, θυμίζοντάς μου ακόμη πως είμαι κι εγώ πατέρας δύο παιδιών.

«Εγώ κυρία μου θα προσπαθήσω τα παιδιά μου να γίνουν ο τσοπάνης! Ο τσοπάνης που προστατεύει τα καλά αρνιά από τον κακό λύκο».

Ο τσοπάνης διαφέρει από τα ζώα. Είναι άνθρωπος! Μετέχει της λογικής κρίσεως, έχει συναισθήματα και ακόμη βεβαίως το ζωώδες ένστικτο του παρελθόντος του. Γνωρίζει πως το καλό και το κακό συνυπάρχουν μέσα μας. Η ύπαρξη του ενός εξαρτάται και από την ύπαρξη του άλλου. Δεν υπάρχει μαγνήτης με έναν πόλο μόνο, ημέρα χωρίς νύχτα, γλυκό χωρίς πικρό, ψηλό χωρίς χαμηλό, ωραίο χωρίς άσχημο, ιερό χωρίς βέβηλο…

Γι’ αυτό ασχολείται και φροντίζει μόνο τα καλά αρνιά του. Αντλεί από αυτά τα αγαθά του κόσμου όλου. Ξέρει, ο λύκος είναι πάντοτε εκεί, δίπλα του, έστω κι αν δεν είναι ορατός. Έτοιμος να πάρει τη θέση των αρνιών, κατασπαράζοντάς τα πρώτα! Γνωρίζει πως ποτέ δεν θα εγκαταλείψει τις προσπάθειές του, ποτέ! Δεν ασχολείται όμως μαζί του, παρά μόνον όταν πλησιάσει πολύ κοντά. Τότε θα φροντίσει να προστατέψει τα καλά αρνάκια από τον κακό λύκο.

Ο άνθρωπος-τσοπάνης, πάντοτε θα προστατεύει το καλό κοπάδι που με τόσο μόχθο απέκτησε. Τον καλό, γεμάτο ηθικές αξίες, εσωτερικό κόσμο του. ΠΑΝΤΟΤΕ, ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ, ΑΜΗΝ.