Από την Καλαμπάκα στη Μυκάλη

Τρίπλή ήταν η εορτή που έφερε, τον εφετεινό Αύγουστο, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο στο όμορφο νησί της Σάμου. Η μεγάλη θερινή γιορτή της Χριστιανοσύνης που τιμά στις 6 Αυγούστου τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, μαζί με την 191η επέτειο της νεότερης ναυμαχίας της Μυκάλης -όπου ο ελληνικός στόλος των αγωνιστών του 21 κατεναυμάχησε στις 5 Αυγούστου του 1824 τον Τουρκικό- και η διαχρονικά, άρρηκτα και συμβολικά συνδεδεμένη με αυτή Ναυμαχιά της αρχαίας Μυκάλης που έλαβε χώρα το 479 π.Χ, πάλι μήνα Αύγουστο, σηματοδοτώντας το νικηφόρο για τους Έλληνες τέλος των Μηδικών Πολέμων.

Την ανάγκη, αλλά και τη βεβαιότητα πως θα υπάρξει ενότητα και αποφασιστικότητα για να ξεπεραστεί η κρίση, επεσήμανε, λοιπόν από τη Σάμο, στον χαιρετισμό του στην τελετή της λιτανεύσεως της εικόνας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο ανώτατος πολιτειακός μας άρχων. Με αφορμή και τις νικηφόρους ναυμαχίες της Μυκάλης που ο διαχρονικός τους συμβολισμός επικαιροποιεί, στην πολλαπλή αυγουστιάτικη επέτειο, τα μηνύματα της αντίστασης του πολιτισμού ενάντια στη βαρβαρότητα και του ελευθέρου φρονήματος των Ελλήνων απέναντι στην κάθε είδους ξενοκίνητων επιβολή, ο κ. Παυλόπουλος εξέφρασε τη βεβαιότητα, πως τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, “τον δρόμο αυτό θα τον διανύσουμε ξανά, για ν’ αντιμετωπίσουμε τη δεινή κρίση που τα τελευταία χρόνια μαστίζει τον τόπο και τον λαό μας”.

Οι στρατιώτες μας που υπηρετούν στις ακριτικές μονάδες της Σάμου παρουσίαζαν όπλα και εγώ θυμήθηκα τη στρατιωτική μου θητεία, ως οπλίτης ιατρός στο ακριτικό αυτό νησί του Αιγαίου μας και στη γειτονική του Ικαρία, το 2009.

Θυμήθηκα επίσης και κάτι άλλο. Μια ιστορία που μου διηγείτο ο πατέρας μου, Χρυσόστομος, από τα μαθητικά του χρόνια στο Γυμανάσιο Καλαμπάκας (από τα οποία είναι τραβηγμένη και μία από τις συνοδευτικές φωτογραφίες). Θυμόταν πως ο τότε άτεγκτος γυμνασιάρχης Γεωργουσόπουλος, πατέρας του γνωστού λογοτέχνη και κριτικού Κωνσταντίνου Γεωργουσόπουλου, τον είχε ρωτήσει σχετικά με τη χρονολογία της ναυμαχίας της Μυκάλης και είχε εξαντλήσει -μάλιστα- την παροιμιώδη αυστηρότητά του -η οποία έβρισκε το ανάλογό της μόνον στις εμβριθείς φιλολογικές του γνώσεις- όταν ο πατέρας μου δεν ενθυμείτο να του πει ακριβώς. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, αλλά ο πατέρας μου αναφερόταν πάντα σε αυτή του τη γυμνασιακή ολιγωρία. Μάλλον θα έφταιγε το παλαιάς κοπής φιλότιμο των εφήβων και των ανδρών εκείνης της εποχής. Φιλότιμο και ευσυνειδησία που με τα χρόνια εξέλειπε σταδιακά. Ίσως αυτό το φιλότιμο να πρέπει και τώρα, στους δύσκολους καιρούς της κρίσης και των δυσβάσταχτων συμβιβασμών, να ψάξουμε να βρούμε μέσα μας για να το αντιτάξουμε ως εθνικό αντέρεισμα στις εσωτερικές αβελτηρίες και τις ξενόφερτες σκοπιμότητες που πλήττουν καθημερινά τη χώρα μας.

Ως μετέπειτα αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, ο πατέρας μου υπηρέτησε σε πολλά από τα νησιά του Βορείου Αγαίου. Η μοίρα έφερε και εμένα να υπηρετήσω ως απλός στρατιώτης στη Σάμο και την Ικαρία. Εκεί, απέναντι από το “όρος καμήλα” των μικρασιατικών παραλίων της Αιολικής γης. Εκεί, στα στενά της Μυκάλης. Και οι δυο μας δεν ξεχάσαμε ποτέ το πότε και το γιατί έγινε η ναυμαχία της Μυκάλης…