Αφιέρωμα στους δασκάλους που αγαπήσαμε… που μας χάρισαν χαμόγελα ζεστά και χτυποκάρδια στα θρανία… που μας πήραν απ’ το χέρι και μας έδειξαν τον κόσμο… που στη θύμισή τους, ανεβαίνουν δάκρυα συγκίνησης στα μάτια και πλημμυρίζει αγάπη η καρδιά… που στη σκέψη τους, γινόμαστε παιδιά!
Όταν ξεκίνησα τη μαθητική μου ζωή, ήταν η εποχή που στα σχολεία κυριαρχούσε η αυστηρότητα, με τις σωματικές τιμωρίες και τη βέργα να είναι συνηθισμένη πρακτική επιβολής πειθαρχίας. Οι μαθητές δεν ένιωθαν κοντά στους δασκάλους και είχαν σχέσεις τυπικές κι όχι ουσιαστικές!
Εκείνη την εποχή, σ’ ένα ορεινό χωριό της Καλαμπάκας, καθισμένη στο πρώτο θρανίο σε μια ψιλοτάβανη αίθουσα, γνώρισα τα ελληνικά γράμματα και αγάπησα το σχολείο. Το αγάπησα, χάρη στον δάσκαλό μου… χάρη στο χαμόγελό του και στην καλοσύνη του. Είχε απαντήσεις για όλα και φάνταζε στα μάτια μου παντογνώστης. Πράος και γλυκομίλητος, αγαπητός σε όλους ο πρώτος μου δάσκαλος.
Αργότερα, στην πορεία της μαθητικής μου ζωής, γνώρισα πολλούς δασκάλους. Άλλοι με κέρδισαν, άλλοι με δίδαξαν, για άλλους αδιαφόρησα. Αυτός όμως, ο πρώτος μου δάσκαλος ήταν ο δάσκαλος που δεν ξεχνάς ποτέ, γιατί υπάρχουν κι αυτοί οι δάσκαλοι… που δεν μεταδίδουν μόνο γνώσεις, αλλά εκπέμπουν και αγάπη. Που παλεύουν κι αγωνίζονται με τις δικές τους δυσκολίες και καταφέρνουν να είναι δυνατοί και δοτικοί!
Αυτός είναι ο πρώτος μου δάσκαλος… Παναγιώτης Καρασίμος το όνομά του και δε νιώθω μόνο τυχερή αλλά και ευλογημένη που τον γνώρισα! Ιδανικός για μένα και αξέχαστος, ζει στην πόλη της Καλαμπάκας και σας τον παρουσιάζω με μεγάλη μου χαρά!
Να είσαι καλά, δάσκαλε!
ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΟΛΗ
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
