Για την πανορθόδοξη κρίση και την πίστη στην Εκκλησία

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

- ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ -

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΕΡΓΟΥΛΑΣ

«Είδον εγώ τας παγίδας του διαβόλου ηπλωμένας εν τη γη και είπον τις δύναται φυγείν ταύτας». Άγιος Αντώνιος

Τον τελευταίο καιρό πολλά λέγονται και περισσότερα γράφονται στα εκκλησιαστικά κυρίως μέσα ενημέρωσης για την πανορθόδοξη κρίση που ξέσπασε με αφορμή το Ουκρανικό ζήτημα.
Μια κρίση αναμενόμενη σε αρκετούς πιστούς μετά τις αρνητικές εξελίξεις που σημειώθηκαν στο Κολυμπαρι της Κρήτης το καλοκαίρι του 2016 εν αγνοία του κόσμου.
Με δεδομένο ότι η κρίση που πλήττει τα τελευταία χρόνια την πατρίδα μας σε όλα τα επίπεδα σχετίζεται και με τη στάση των εκκλησιαστικών ηγετών μας, είναι ωφέλιμο να δούμε παρακάτω ένα διαφωτιστικό απόσπασμα μιας σχετικής ομιλίας.
Πρόκειται για μια ομιλία του σεβάσμιου γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτου στην ενθρόνησή του στην Ιερά Μονή Φιλοθέου το 1974. Το απόσπασμα της ομιλίας δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Παρακαταθήκη», τεύχος 127.

«Η Εκκλησία του Χριστού είναι Καθολική µε την έννοιαν ότι κατέχει όλο το πλήρωµα της αλήθειας και της χάριτος δια τον φωτισµόν και την απολύτρωσιν του κόσµου και επί πλέον είναι Καθολική µε την έννοιαν ότι «δυνάµει» τείνει, όχι να κατακτήση, αλλά να αγιάση τον κόσµον. Κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός και ηµείς µέλη εκ µέρους συνδεόµενοι δια της κοινής πίστεως «εν τω συνδέσµω της αγάπης».
Όσο περισσότερο αγιάζοµε ο καθένας τον εαυτόν µας, τόσο περισσότερο αγιά- ζεται το σώµα της Εκκλησίας και κατά τον ανθρώπινο χαρακτήρα της, διότι κατά τον θείον της χαρακτήρα είναι τόσον αγία όσον και ο Θεάνθρωπος Ιησούς. Η Ιστο-ρία της Εκκλησίας είναι ιστορία αγώνος εξαγιασµού των πιστών της.
Όλοι όσοι πιστεύουν αληθινά, αγαπούν εν αληθεία· όσοι δεν πιστεύουν αληθινά αγαπούν εν υποκρίσει. Εµείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αγαπούµε όλους και επιθυµούµε να έρθουν σε επίγνωση της αληθείας. Έτσι µας δίδαξε «ο Θεός της αγάπης»· έτσι αναπαύεται η συνείδησίς µας. Δεν εχθραινόµεθα προς τους ανθρώπους εξ αιτίας της αιρέσεως ή της απιστίας των, αλλά και δεν θα αγαπήσωµεν ποτέ την απιστίαν ή την αίρεσιν χάριν των ανθρώπων, διότι θα αποξενωθούµε από τον Θεόν.
Ο Θεός διοχετεύει τη, δύναµη της αγάπης Του, όταν προσκυνήται «εν Πνεύµατι και αληθεία».
Εκείνοι που οµιλούν πληθωρικά περί αγάπης νοθεύουν το περιεχόµενό της για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων. Είναι τόσο ψευτικη αυτή η αγάπη όσο και τα ψεύτικα λουλούδια…
Λέγουν να ενωθούµε οι Ορθόδοξοι µε τους Ρωµαιοκαθολικούς και εν συνεχεία µε τους Προτεστάντας και µε όλες τις γνωστές και άγνωστες αιρέσεις, που επενόησε ο Διάβολος, εν ονόµατι του Χριστιανισµού. Και αφού ενωθούν όλοι οι Χριστιανοί ανε- ξαιρέτως µεταξύ των, κατόπιν να ενωθούν και µε τους Μωαµεθανούς, τους Ιουδαίους, κατ’ επέκτασι µε τους Βουδδιστάς, Βραχµανιστάς, Σιντοϊστάς και µε όλες γενικά τις θρησκείες της υφηλίου.
Αύτη η παναιρετική αλχηµεία επιχειρείται δια του λεγοµένου Παγκοσµίου Συµβουλίου Εκκλησιων. Ο όρος νοµίζοµε ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγµατικότητα. Πρόκειται περί Παγκοσµίου Συµβουλίου Εθελοθρησκειών.
Ο µοναδικός θεός, ο οποίος θα διεκδικήση εκεί φόρον λατρείας, θα είναι ο εκπεσών Εωσφόρος, ο όποιος δια του απεσταλµένου του µεταξύ των ανθρώπων Αντίχριστου θα επιχειρήση να υποκαταστήση την πίστη και τη λατρεία στον αληθινό Θεό.
Για τον Οικουµενισµό δεν υπάρχει προσωπικός Θεός. Τελείως απαράδεκτο είναι για τους συνεπείς οικουµενιστάς το δόγµα του Τριαδικού Θεού.
Είναι γνωστόν ότι ο σατανοκίνητος Σιωνισµός συντονίζει δύο επίβουλες ενέρ- γειες εντός και εκτός της Εκκλησίας, που αποβλέπουν σε ένα και µοναδικό σκοπό, στην άλωση του φρουρίου που λέγεται Ορθοδοξία.
Παπικοί, Προτεστάνται, Χιλιασταί, Μασώνοι, Ενωτικοί, Οικουµενισταί και κάθε άλλη «ρίζα πικρίας», όλοι αυτοί «µίαν γνώµην έχουσι, και την δύναµιν και την εξουσίαν αυτών τω Θηρίω διδόασιν. Ούτοι µετά του Αρνίου πολεµήσουσι, και το Αρνίον νικήσει αυτούς, ότι Κύριος κυρίων έστι και Βασιλεύς βασιλέων, και οι µετ’ αυτού κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί» (Άποκ. 17, 13-14).
Φρονούµεν ότι η Ορθοδοξία δεν ε-χει καµµία θέση ανάµεσα σ’ αύτό το συνονθύλευµα των πλανών και των αιρέσεων. Αυτό το δόλιο «οικουµενικό» κατασκεύασµα δεν αποσκοπεί στην ανα- ζήτηση της αληθείας, αλλά κατά τον π. Χαράλαµπον Βασιλόπουλον: «Είναι ένα ανακάτεµα αφανισµού της Αλήθειας. Είναι µία προσπάθεια όχι να βρούν την αλήθεια οι πλανεµένοι, αλλά να την χάσουν και εκείνοι που την έχουν, εκείνοι δηλαδή που πιστεύουν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία».
«Μη πλανώµεθα. Μεταξύ Ορθοδοξίας και ετεροδοξίας χάσµα µέγα εστήρικται».
Ο µή πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας απιστός έστιν».

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ