Επιμέλεια ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΑΝΟΥΛΗ
Η εξυπνάδα από την πονηριά ένα τσιγάρο δρόμος. Είναι πονηριά να λες ότι προσφέρεις τις υπηρεσίες σου αφιλοκερδώς, ενώ στην ουσία «τα παίρνεις», και έξυπνο είναι να το αναφέρει κάποιος ως παράδειγμα και χωρίς να τον ονοματίζει να καταλαβαίνει ο κόσμος ποιόν εννοεί και να γελάνε και οι πέτρες.
Η αλεπού, όταν περνάει από ύποπτα μέρη, μαζεύει τα πόδια της και τα κάνει ένα. Ο λόγος είναι ο εξής: όταν βαδίζει και με τα τέσσερα, είναι εκτεθειμένη σε τετραπλάσιο κίνδυνο. Κάνει λοιπόν τα τέσσερα ένα, κι έτσι περιορίζει τον κίνδυνο σε έναν. Την πονηριά της όμως κάποτε την πληρώνει ακριβά. Πέφτει και με τα τέσσερα στην παγίδα. Κι έτσι βγήκε η παροιμία «Η πονηρή η αλεπού πιάνεται με τα τέσσερα».
Για ποιό λόγο οι άνθρωποι που είναι έξυπνοι ταυτόχρονα πιστεύουν σε ανόητα πράγματα; Η λίστα των αιτιών είναι τόσο μεγάλη, που όχι μόνο μπορείς να δικαιολογήσεις αυτή τη στάση ζωής, αλλά ακόμα και να αισθανθείς μη φυσιολογικός, αν δεν λειτουργείς κι εσύ έτσι.
Ο κυριότερος παράγοντας είναι ο φόβος. Μπροστά στον φόβο του άγνωστου και του ασύλληπτου, ο άνθρωπος θα εφεύρει οτιδήποτε τον καθησυχάζει.
Ο άνθρωπος θα αγκαλιάσει οτιδήποτε του χαϊδεύει τα αυτιά και τον ανακουφίζει ακόμα και αν είναι ο ορισμός του παράλογου και του φαιδρού. Εκτός από τον φόβο, μπορεί να είναι η ανάγκη να αισθανθεί ότι ελέγχει την κατάσταση ή και το αντίθετο…τη μεταφορά ευθύνης σε κάποια άλλη αόρατη και αόριστη δύναμη (οι θεωρίες συνωμοσίας εξυπηρετούν ακριβώς αυτές τις ανάγκες). Τώρα θες από εξυπνάδα, θες από πονηριά προσπαθεί να δείχνει και σπουδαίος.
Η σπουδαιότητα που προσδίδει κάποιος στον εαυτό του και προσβάλλεται, όταν δεν πετυχαίνει την συμπεριφορά που ενισχύει αυτήν την σπουδαιότητα, είναι ένα μεγάλο και παμπόνηρο παράσιτο που ονομάζεται «εγώ», κι ενώ αναφέρεται ως παράσιτο, στην πραγματικότητα είναι μια Λερναία Ύδρα που ένα κεφάλι κόβεις και δύο βγαίνουν. Εδώ απαιτείται ένας Ηρακλής να καυτηριάζει κάθε κεφάλι που κόβει… και φυσικά να αρχίσει να κόβει.
Αυτό που κάνει κάποιον να νοιώθει ξεχωριστός μέσα στον μικρόκοσμό του είναι η ψευδής αίσθηση της σπουδαιότητάς του. Είναι πολύ σημαντικό να έχει κάποιος ισχυρή επίγνωση και να νοιώθει μοναδικός και σημαντικός, αρκεί να μην μπερδεύει νοήματα και έννοιες. Είναι άλλο πράγμα να έχεις αυτοπεποίθηση και επίγνωση ότι είσαι σπουδαίος, και εντελώς άλλο να πιστεύεις ταυτόχρονα ότι μόνο εσύ είσαι σπουδαίος και ξεχωριστός. Είναι άλλο να ξέρεις ότι είσαι ένα «εγώ», και άλλο να ξέρεις ότι το «εγώ» είναι ένα πουκάμισο που το πετάς και το αλλάζεις κατά βούληση.
Ανάμεσα στον άνθρωπο που ξέρει ότι είναι σπουδαίος διότι ελέγχει και χειρίζεται το «εγώ» του και στον άνθρωπο που είναι σπουδαίος διότι υπηρετεί το «εγώ» του, η απόσταση είναι τεράστια και δεν συναντούνται πουθενά.
Είναι πολύ σημαντικό αυτό να γίνει κατανοητό, διότι ενώ και οι δύο είναι σπουδαίοι και το γνωρίζουν, η διαφορετική τους στάση ως προς την σπουδαιότητά τους, καθορίζει το ποιος είναι ένας υγιής άνθρωπος ή ένας παρασιτικός.
Είναι όπως η απάθεια με τη γαλήνη: ενώ φαινομενικά είναι δύο παρόμοιες καταστάσεις, στην πραγματικότητα είναι δυο εκ διαμέτρου αντίθετες καταστάσεις. Αυτό που τις ξεχωρίζει δια γυμνού οφθαλμού είναι ο τρόπος επικοινωνίας και η υγεία του σώματος. Στην απάθεια υπάρχουν όλες οι ασθένειες στο υποκείμενο, αφού βρίσκεται μόλις ένα βήμα πριν τον θάνατο. Εδώ βρίσκεται η αυτοκτονία και η καταστροφή των πάντων. Στον αντίποδα, στην γαλήνη το υποκείμενο σφύζει από ζωή και υγεία, από τύχη κι ευδαιμονία.
Σκέψου το… Όσο περισσότερο το σκέφτεσαι, θα παρατηρήσεις ότι κάποια δύναμη καθιστά ανίκανο τον άνθρωπο για κάθε δραστηριότητα, κάθε πράξη, αλληλεπίδραση ή σκέψη που να μην έχει ως κεντρικό σημείο το «εγώ» και την σπουδαιότητα του.
Το «εγώ» είναι οι σκέψεις, οι λέξεις, τα συναισθήματα, οι πράξεις. Είναι αυτό που γεννιέται και αυτό που πεθαίνει. Όμως, δεν είναι το «εγώ» ο αληθινός, ο πρωτογενής εαυτός του ανθρώπου, αλλά ο δευτερογενής. Ο πρωτογενής και ουσιαστικά ο αληθινός εαυτός του ανθρώπου είναι το «είναι» ο διανοητικός ενεργειακός εαυτός. Εκεί δεν υπάρχουν τα στοιχεία του «εγώ» αλλά μόνο ενεργειακά πεδία.
Αυτή η κατανόηση και η επίγνωση των δύο διαφορετικών καταστάσεων ύπαρξης είναι που ξεχωρίζουν τη σπουδαιότητα του εγωπαθή παρασιτικού από τον άνθρωπο που γνωρίζει ότι είναι σπουδαίος, διότι έχει την χαρά να ζει εδώ και τώρα, όντας ένα ενεργειακό πεδίο άπειρων δυνατοτήτων.
Μια πονηρή αλεπού καθόταν μια φορά και ραχάτευε σ’ ένα βουνό.
– Τί κάνουμε εδώ μάνα, την ρώτησαν τα παιδιά της.
– Ζεσταινόμαστε παιδιά μου, τους είπε.
– Μα πού είναι η φωτιά, αναρρωτήθηκαν τα παιδιά.
– Στο πέρα βουνό, δεν την βλέπετε; Αποκρίθηκε η αλεπού.
Τότε ένα από τα παιδιά της πήδησε και φώναξε:
– Νερό, μάνα… νερό, μάνα… νερό, μάνα… νερό! Μ’ έκαψε μια σπίθα από τη φωτιά.
– Α, μπράβο παιδί μου, είπε η αλεπού, εσύ ξεσκόλισες… άντε τώρα στη δουλειά σου.
Πιο αναλυτικά δεν γίνεται. Ο κόσμος, αν εξερευνηθεί, έχει πολλές εκπλήξεις και μαγικά για εμάς. Όμως, για να ανακαλύψουμε αυτή τη μαγεία θέλει μελέτη και δουλειά. Όσο για το… αφιλοκερδώς, άστα να πάνε.
ΥΓ. Οι θαρραλέοι άνθρωποι οφείλουν συνεχώς να σπρώχνουν τον εαυτό τους να είναι απολύτως τίμιοι, αλλά οφείλουν συνάμα να έχουν την ικανότητα να αποκρύπτουν την όλη αλήθεια, όταν χρειάζεται.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
