Του Αρχιμ. Βαρλαάμ Μετεωρίτου
Τα πάντα γύρω μου τά έχει σκεπάσει η ομίχλη. Δε βλέπω να βαδίσω, μά τά βήματά μου, άφωνα προχωρούν καί μέ οδηγούν στό γνωστό – άγνωστο ησυχαστικό τόπο.
Η φθινοπωρινή διακόσμηση της φύσης, αποπνέειμιάαίσθησηρομαντισμού.
Η αθάνατη φυσική ομορφιά τού ελληνικού τοπίου, σέ συνδυασμό μέ τόν πολυσχιδή καιρό, συνθέτουν μια παράξενη ατμόσφαιρα, μιά ασυναγώνιστη ελκυστική εικόνα, που κάνει τον κάθε άνθρωπο, όλο καί περισσότερο, νά ψάχνη τρόπους γιά νά αποβάλη τό άγχος, νά βρή τόν εαυτό του!!!
Η ησυχία κυριαρχεί… η γαλήνη σε καταβάλει! Καί τά δυό μαζί σού χαρίζουν κάτι πολυτιμότερο, σου χαρίζουν τήν ηρεμία τής ψυχής.
Καί όμως, η φύση κάνει τόσο θόρυβο, τόση φασαρία, κάνει σαματά… εντούτοις, δέν σέ ταράζει, δέν σέ κουράζει, δέν σού φέρνει τρικυμία εν κρανίω, και ξέρετε γιατί; διότι η φύση σέβεται το Δημιουργό της… επειδή η φύση σέβεται το δημιούργημά της, αφού από τά σπλάγχνα της, από τό χώμα της, μάς έπλασε ο πλάστης Θεός: “καί έπλασεν ο Θεός τόν άνθρωπον, λαβών χούν από τής γής” .
Μέσα στήν ησυχία, μπορείς νά ακούσης περισσότερα…
Μέσα από τήν ησυχία, μπορείς νά μάθης περισσότερα…
Ζούμε, φίλοι μου, σέ έναν κόσμο θορυβώδη!
Θορυβώδη από πολλές πλευρές καί όψεις, είτε από τόν καταιγισμό τών διαφόρων και πλουσίων πληροφοριών, που προέρχονται από τά πολλά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτεαπότήνηχορύπανσηοποιασδήποτεμορφής: θόρυβο από τά μέσα μεταφοράς… ενοχλητικοί θόρυβοι των γειτόνων… θόρυβοι στήν εργασία, μα, κυρίως, θόρυβοι της “μαγκιάς”!!!
Αφήνουμε τήν ησυχία καί λατρεύουμε τις μεγάλες πόλεις, τις μοντέρνες υποδομές, τίς ζωντανές συνοικίες…
Κυκλοφορούμε σέ πολυσύχναστους δρόμους γεμάτους από πλείστα είδη καί λογιών λογιών ανθρώπους, παρακολουθούμε συναυλίες, συμμετέχουμε σε πάρτι, τα “δίνουμε όλα” στο γήπεδο, πηγαίνουμε σέ εκκωφαντικές εκδηλώσεις, που δύσκολα ακούμε τό διπλανό μας…
Στο σπίτι, η ένταση τής τηλεόρασης, των cd players καί τών ηλεκτρονικών παιχνιδιών, δένμάςεπιτρέπεινάακούσουμετόκουδούνιτής πόρτας…
Ο θόρυβος, φίλοι μου, μάς εκδικείται… μάς εκδικείται αργά, αλλά σταθερά!
Η ησυχία, όμως, είναιευφροσύνητήςψυχήςκαίτήςκαρδιάς!
Εάν επιλέξουμε νά ζήσουμε τη ζωή μας με λιγότερο όγκο πληροφοριών καί λιγότερο θόρυβο, επωφελούμαστε, τόσο εμείς όσο καί οι γύρω μας!
Εκείνο πού χρειάζεται, είναι σεβασμός, αληθινός σεβασμός, γιατί χωρίς αυτόν δέν υπάρχει ανθρωπιά!
Χρειάζεται σεβασμό στό συνάνθρωπο, ο οποίος είναι σύμμαχος στίς καθημερινές αντιξοότητες τής ζωής, πού ολοένα καί πληθαίνουν!
Χρειάζεται σεβασμό στό φυσικό περιβάλλον!
Ο Δρ. Γουαίην Ντύερ γράφει: «Σέβομαι σημαίνει, ότι θεωρώ πώς αξίζει νά εκτιμώ κάποιον, καί επίσης απέχω από τού νά παρεμβαίνω, όπως όταν σέβομαι τήν ανάγκη κάποιου γιά απομόνωση η ησυχία. Απ’ αυτό πρέπη νά γίνεται σαφές πώς η ανάγκη γιά αυτοσεβασμό καί η ανάγκη νά σέβεσαι τούς άλλους γύρω σου (τουλάχιστον αυτούς πού σέ σέβονται) είναι θεμελιακή γιά τόν άνθρωπο, γιατί άν δέν σέβεσαι τόν εαυτό σου, αυτόματατόνθεωρείςανάξιοεκτίμησης η ανυπόληπτο, καί στήν ουσία ζητάς ευτελή μεταχείριση από τούς άλλους».
Τό νά σεβόμαστε τόν εαυτό μας καί τούς άλλους, μάς βοηθά νά ζήσουμε μιά ζωή μέ νόημα…
Σέβομαι τόν εαυτό μου, σημαίνει πώς εκτιμώ τόν εαυτό μου επειδή θεωρώ ότι αξίζω. Αυτός ο τρόπος σκέψης οδηγείπρόςτήνψυχικήυγείακαίαποτελείτή βάση τής αυτοπειθαρχίας.
Σέβομαι τόν άλλο, σημαίνει πώςεκτιμώτόνάλλοεπειδήθεωρώότιαξίζει. Η ανικανότητα νά αντιληφθή κάποιος τήν αξία τής ιδιαιτερότητας τού άλλου, στήν ακραία της διάσταση, ονομάζεται ναρκισσισμός. Ωστόσο, η βάση τού Σεβασμού βρίσκεται στόν Αυτοσεβασμό. Αν κάποιος έχη μάθη πραγματικά νά σέβεται τόν εαυτό του, έχει συνήθως τήν ικανότητα νά σέβεται καί τούς άλλους.
Σέβομαι τόν εαυτό μου σημαίνει αγαπώ καί εκτιμώ τόν εαυτό μου. Σημαίνει έχωαυτοεκτίμησηπούμέβοηθάνάισορροπώστή ζωή.
Σέβομαι τόν άλλο σημαίνει αγαπώ καί εκτιμώ τόν άλλο. Σημαίνει ότι έχω τό θείο δώρο τής συναίσθησης. Σημαίνει καλή επικοινωνία καί ψυχική υγεία.
Σεβασμός, επίσης, πρέπει νά είναι καί πρός τίς αξίες, τίςοποίες πρέπει να βιώνουμε… να εμπνεόμαστεαπόσεβασμόγιάτήνιστορία μας, τούςήρωές μας, τους προγόνους μας, τον πολιτισμό μας…
Κοινωνία πούπεριφρονείτόχθέςκαίαποκόπτεταιαπ’ αυτό, οδηγείται στό χάος!!!
Ζούμε, φίλοι μου, σε μία παράλογη εποχή, όπου το καλό έγινε κακό, τό τρελό έγινε ορθό, τό άσχημο έγινε ωραίο καί τό παράλογο έγινε λογικό. Τι παραφροσύνη είναι αυτή;…
Φαίνεται πώς ζούμε στήν εποχή τών ηλιθίων… τών απόψεων καί τών δοξασιών!!!
«Βλέπω ότι ο homoinsipiens (ο άνθρωποςβλάκας), είναι ο κραταιός, γράφει ο Δημήτρης Λιαντίνης , ενώ ο homosapiens (ο άνθρωπος σοφός), είναι ο ανίσχυρος. Καίότι, ο πρώτοςοδηγείτό δεύτερο σέομαδικό θάνατο τάφου. Και πάνω στην ταφόπλακα διαβάζουμε κιόλας τόεπίγραμματής βλακείας, που σκάλισε ο γοερός ποιητής:
“Δώμιάφοράήτανάνθρωπος,
κι εκεί ‘τάνένας τόπος”.»
Ζούμεστήνεποχήτήςασέβειας, τήςαγένειαςκαίτής “αλλεργίας” των νέων πρόςτούςγονείς.
Ακούμετόν πιτσιρίκο να φωνάζει Κώστα τον μπαμπά, Μαρία τήμαμάκαί, όλους τους θείους καίτίςθείεςμέτά μικρά τους ονόματα!!!
Συνήθως χαμογελούμε συγκαταβατικά!!!
Είμαστεένοχοι, διότι εκείνητήνώρα γκρεμίζουμε και γκρεμίζουμε ανεπανόρθωτα…!!!
Το παιδί, μπαίνοντας στον κόσμο, έχειανάγκηαπό στηρίγματα. Καίδένθάστηριχθήστόν Κώστα καίστή Μαρία, αλλάστόν Πατέρα καίστήν Μητέρα. Πατέρα και Μητέρα δύο ανθρώπουςθάονομάσησέόλη του τη ζωή. Και η ανάμνησή τους θάτόσυνοδεύη μέχρι του τάφου…!!!
Βάσει ποιάςπαιδαγωγικήςαρχής, καταργούμεαυτότόόνομαπούέχει τόσο υμνηθείκαίέχει γίνει σύμβολο στούςαιώνες…;;;
Τόπαιδίέχειανάγκηαπόασφάλειακαί σιγουριά. Καίαυτήτήνασφάλειατούτήνδημιουργούνκαίτά «όχι» καίτά «απαγορεύεται», απότόν πατέρα η την μητέρα, όχιαπότόν σύντροφο. Συντρόφους, συμμαθητέςκαί φίλους έχεικαίθάέχη πολλούς. Ο Πατέρας και η Μητέρα, είναιμοναδικοίκαίανεπανάληπτοι.
Φίλοι μου, αφήσαμετήναπλήζωήστή φύση καίτήςησυχίαςκαίζούμεστίς μεγαλουπόλεις, φυλακισμένοι καίεγλωβισμένοιστόνεαυτό μας.
Η εποχή μας περιφρόνησε τόΘεόκαί πρόδωσε τήνΑγάπη. Χωρίς Θεό καί αγάπη, χάθηκαν οιηθικέςαρχές, χάθηκε και ο σεβασμόςτούανθρώπουπρόςτόνάνθρωπο. Πήρε τόν τίτλο του “ελευθέρου” αυτόςπούτίςκαταπατούσε. Καίτό τίμημα αυτής τής ελευθέριας: το “κενό”. Τότρομερόκενόπού δημιούργησε στην ψυχή. Αποτέλεσμα: ωιμέ!!! οι πολλές αυτοκτονίες νέων ανθρώπων.
Φίλοι μου, είναι αδήριτη η ανάγκη σήμερα νά αγαπήσουμε τήν ησυχία. Αδήριτες οι περιστάσεις μάς επιβάλλουν νά αλλάξουμε πορεία πλεύσης καίνάβρούμεάλλεςπιόπνευματικέςασχολίες, ασχολίες πού μάς ευχαριστούν ψυχικά!
Είναι καθήκον μας νά εμπνεύσουμε στά παιδιά μας το σεβασμό…
Είναι επιτακτική ανάγκη τών καιρών μας νά τά μάθουμε να σέβονται τόν εαυτό τους, τούς γονείς τους, όλους τούς ανθρώπους, αν θέλουν νά εμπνέουν τό σεβασμό καί τά ίδια στούς άλλους.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
