Η ήττα του λαϊκισμού

Έχοντας αισίως μπει στο 2019 κλείνουμε μια δεκαετία εντός της κρίσης, μια κρίση που ξεκίνησε σαν οικονομική και έχει αναδειχθεί στην πορεία ως κρίση κοινωνική , κρίση αξιών.

Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια έχουμε ζήσει πολλά παράδοξα για τα οποία ο ιστορικός του μέλλοντος σίγουρα θα αναρωτιέται. Ζήσαμε τα μνημόνια, αλλά και τους αντιμνημονιακούς, την τρόικα που έγινε κουαρτέτο, την εδραίωση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής ως κόμμα του κοινοβουλίου, του αγανακτισμένους, τα μικρά κόμματα-πατερίτσες της εκάστοτε κυβέρνησης (ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, Ποτάμι). Ζήσαμε ένα δημοψήφισμα που δίχασε τους Έλληνες για να μην ληφθεί καν υπόψιν από τον πρωθυπουργό, είδαμε συγγενείς και φίλους μας να μεταναστεύουν για ένα καλύτερο αύριο.

Με λίγα λόγια από το «λεφτά υπάρχουν» φτάσαμε στο «ελπίδα έρχεται». Έτσι συνοψίζονται τα 10 χρόνια της κρίσης.

Όλα τα παραπάνω έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Τον λαϊκισμό.

Ο λαϊκισμός σαν πολιτικό εργαλείο κατά την ακραία αρνητική του εκδοχή στηρίζεται στο εσκεμμένο ψέμα. Ένας λαϊκιστής πολιτευτής θέτει σκοπίμως ψευτοδιλήμματα, όπως “εχθροί ή φίλοι”, με απώτερο σκοπό την καλλιέργεια ανασφάλειας στο λαό, και την αυτοπροβολή του ίδιου σαν προστάτη και σωτήρα. Συνώνυμο του είναι η δημαγωγία και μορφή του είναι συνήθως η προπαγάνδα.

Για αυτό τον λόγο δεν πρέπει να ψάχνουμε το ταλέντο του πρωθυπουργού. Απλώς εφάρμοσε τα άνωθι και κατάφερε να υφαρπάξει την ψήφο του Ελληνικού λαού. Άρα ούτε ταλέντο έχει ούτε χάρισμα.

Ευτυχώς οι Έλληνες έχουν καταλάβει την ανικανότητα της κυβέρνησης και ότι η ελπίδα ήταν τελικά απάτη. Και αυτό φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι στις εκλογές που θα γίνουν τους επόμενους μήνες ο λαϊκισμός και ο εκφραστής του ο Αλέξης Τσίπρας θα ηττηθούν και η ήττα θα είναι συντριπτική. Γιατί οι Έλληνες έχουν επιλέξει να αφήσουν πίσω τους τον λαϊκισμό και θα επιλέξουν τον επόμενο πρωθυπουργό τους πέρα από χρώματα και συνθήματα. Θα επιλέξουν ένα άνθρωπο με δόγμα του την αξιοκρατία και την αριστεία. Τον Κυριάκο Μητσοτάκη.