Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΕΡΕΚΟΥ
«Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος!» (Μένανδρος)
Αποτυπώνοντας τη ζοφερή πραγματικότητα μιας κοινωνίας που δείχνει να έχει εκτροχιαστεί και να έχει αποβάλει κάθε ίχνος ανθρωπιάς και αισθήματος αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, ασχολούμαστε και γράφουμε συνεχώς κι εμείς (οι «αλάνθαστοι και τα πάντα γνωρίζοντες»… δημοσιογράφοι) για τα κακώς κείμενα. Καυτηριάζουμε καθημερινά τις άνομες ή εγκληματικές πράξεις και ζητάμε την τιμωρία των ενόχων και τον καταλογισμό ευθυνών στους υπεύθυνους, όταν και όπου υπάρχει και δική τους αμέλεια ή ολιγωρία.
Κάνοντας όμως και την αυτοκριτική μας, πρέπει να αποδεχτούμε και να ομολογήσουμε ότι δεν είμαστε ακριβοδίκαιοι στην κρίση μας όταν, στο περιθώριο των δυσάρεστων γεγονότων, δεν τονίζουμε όσο τους πρέπει και όσο τους αξίζει και την προσφορά εκείνων (και είναι ευτυχώς πολλοί) που αυθόρμητα σπεύδουν με αυτοθυσία και κίνδυνο της ζωής τους να σταθούν οικειοθελώς στο πλευρό των ηρωικών ένστολων (πυροσβεστών, στρατιωτών, βατραχανθρώπων κ.λπ.) για να προσφέρουν και τη δική τους βοήθεια στους κινδυνεύοντες συνανθρώπους μας. Κάτι που απέδειξαν, για μία ακόμη φορά, και στη βιβλική καταστροφή που έπληξε την περιοχή της Μάνδρας Αττικής.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα τεράστιο μπράβο σε ένστολους και εθελοντές πολίτες. ΕΥΓΕ τους!
Έστειλαν στον δοκιμαζόμενο λαό μας ένα μήνυμα και μια απόδειξη ότι, στη σκιά του τρόμου, υπάρχει κι ένα παράθυρο στον ήλιο και στην ανθρωπιά!
Αυτό είναι, ευτυχώς, παγκόσμια κατάκτηση και ελπίδα που έρχεται από τα βάθη των αιώνων, το μεγαλείο της οποίας εμφανίζεται ακόμη περισσότερο υψηλό και συγκινητικό όταν αυτή η μέχρι θυσίας συμπαράσταση προς τον έχοντα ανάγκη συνάνθρωπο εκδηλώνεται ακόμη και σε ανθρώπους που μας έχουν βλάψει ή έχουν εχθρικά απέναντί μας αισθήματα. Θυμίζουμε ότι ο Άγιος Διονύσιος έδωσε πρώτος το παράδειγμα και δίδαγμα της ανθρωπιάς και της αμνησικακίας, δίνοντας τη συγχώρεσή του στον φονιά του αδελφού του.
Μέσα στη δίνη των προβλημάτων και των στυγερών εγκλημάτων που βιώνουμε δυστυχώς καθημερινά, εμφανίζονται κατά καιρούς απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, που γίνονται μιμητές και κάνουν πράξη την παρακαταθήκη του μάρτυρος Αγίου.
Πριν μερικά χρόνια, Ιρανός δολοφόνος νεαρού συμπολίτη του, βρισκόταν ανεβασμένος στο ικρίωμα με το βρόχο της αγχόνης στο λαιμό, αναμένοντας την εκτέλεσή του από τον δήμιο. Σύμφωνα με τον ιρανικό νόμο, ο μόνος που μπορούσε, με μια κίνηση του χεριού του, να δώσει χάρη στον θανατοποινίτη, ήταν ο πατέρας του δολοφονηθέντος. Νεκρική σιγή επικρατούσε στη μεγάλη πλατεία και, με κομμένη την ανάσα, το παρευρισκόμενο πλήθος είχε στραμμένα τα βλέμματά του στον δύστυχο πατέρα.
Ο δήμιος περίμενε την απόφασή του, για να προχωρήσει ή να ματαιώσει την εκτέλεση, ενώ ο φονιάς είχε κλείσει τα μάτια του και περίμενε τη μοιραία κίνηση του δήμιου, που θα τον έστελνε στον θάνατο.
Με τα δάκρυα να τρέχουν στα σκαμμένα από την απέραντη θλίψη μάγουλά του, ο τραγικός πατέρας έδειξε να ταλαντεύεται για 1-2 λεπτά. Ύστερα έσκυψε το κεφάλι, σήκωσε το χέρι της συγγνώμης και σωριάστηκε λιπόθυμος στο έδαφος. Μυριόστομη η φωνή τού πλήθους επιβράβευσε τη μεγαλοψυχία του!
Είναι γνωστή η από αιώνων αντιπαλότητα και το μίσος που υπάρχει ανάμεσα στους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους και όμως και εκεί, όταν πριν μερικά χρόνια ο Ισραηλινός Μάζεν, ένα όμορφο ξανθό παλληκάρι με πρόσωπο όλο φως και νιότης δροσιά χάθηκε ένα ανοιξιάτικο πρωί, από το χέρι του μίσους και του τυφλού πάθους ενός άλλου νέου άντρα Παλαιστίνιου, που ήθελε μόνο να σκοτώσει εχθρούς, οι γονείς του Μάζεν υψώθηκαν πάνω από τον πόνο και τ΄ ανθρώπινα πάθη και αποφάσισαν να χαρίσουν ζωτικά όργανα του παιδιού τους σε όποιον τα είχε ανάγκη.
Τρεις συμπατριώτες του Ισραηλινοί πήραν τα νεφρά και το ήπαρ. Η καρδιά όμως; Η καρδιά ταίριαζε από τύχη στα στήθη ενός Παλαιστίνιου.
Έχει κι αυτός νέο μελαψό πρόσωπο που συσπάται στο κρεβάτι του πόνου και ξέρει να χαμογελά το ίδιο όμορφα όπως ο Μάζεν. Ο γιατρός στέκεται μπροστά στην κάμερα της τηλεόρασης. Η αναπνοή του κόσμου που τον παρακολουθεί πιάνεται, καθώς τον ακούν να λέει στη γλώσσα του, που θα την καταλάβαιναν και χωρίς μετάφραση. «Κρατούσα στα χέρια μου δύο καρδιές. Του Ισραηλινού και του Παλαιστίνιου. Ήταν τόσο όμοιες! Τόσο όμοιες!…Και ήταν τόσο εύκολο να περάσει και να πάρει η μία τη θέση της άλλης και να βρει το βήμα της στο ξένο στήθος, χαρίζοντας ζωή, στον νέο από την Παλαιστίνη, όπως και έγινε!»…
Το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής, για μια ακόμη φορά, θριάμβευσε!
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
