Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΕΡΕΚΟΣ
Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα έχει δυστυχώς παραφρονήσει και βαδίζει προς την αυτοκαταστροφή, σοβαρή και μεγάλη σε έκταση εμφανίζεται η προσπάθεια των άθεων να μας πείσουν ότι ο Ύψιστος, ο Σχεδιαστής και Πλάστης των όλων Παντοδύναμος Θεός δεν υπήρξε ποτέ.
Σ’ αυτούς λοιπόν που πιστεύουν προφανώς ότι όσα υπάρχουν και συμβαίνουν γύρω μας βρέθηκαν τυχαία, θα θέλαμε να θέσουμε κάποια απλά ερωτήματα σχετικά με τα όσα συμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή και να έχουμε την απάντησή τους.
Ας επικεντρώσουμε καταρχάς την προσοχή μας στην ΥΠΑΡΞΗ γύρω μας ενός ΤΕΛΕΙΟΥ μηχανισμού, ο οποίος συντηρεί και προστατεύει την ΚΑΘΕ μορφής ΖΩΗ, και που τον ονομάζουμε ΘΕΙΟ ΝΟΜΟ της φύσης, κάποτε και ΕΝΣΤΙΚΤΟ!
Τρώμε έναν καρπό, ένα βερίκοκο ας πούμε ή ένα ροδάκινο. Και πετάμε το ξυλώδες μέρος του, το κουκούτσι, στη γη. Κι αυτό ριζώνει στο χώμα της και στη συνέχεια πετάει βλαστό που με τον καιρό μεγαλώνει, γίνεται δέντρο και μας ανταποδίδει πληθώρα παρόμοιων καρπών. Και επειδή για να αναπτυχθεί χρειάζεται υγρασία, έρχεται η βροχή για να το ποτίσει. Και επειδή αν έπεφτε μόνο η βροχή το δέντρο θα σάπιζε, υπάρχει ο αέρας που το στεγνώνει και ο ήλιος που το ζεσταίνει για να επιζήσει. Το ίδιο συμβαίνει με όλους τους καρπούς της γης που προορίζονται για την ικανοποίηση των αναγκών του ανθρωπίνου γένους.
Ας δούμε όμως και εκείνα που συμβαίνουν στο ζωικό βασίλειο.
Ποιος δείχνει στο χελιδόνι, όταν επιστρέφει από τις μακρινές χώρες στις οποίες είχε μεταναστεύσει πώς να βρει τη χώρα, την πόλη ή το χωριό και το σπίτι, στη στέγη του οποίου είχε χτίσει την περσινή φωλιά του;
Ποιος κατευθύνει τις ενστικτώδεις κινήσεις των μεγαλόσωμων θηλαστικών, όπως της αγελάδας, της βουβάλας ή της ελεφαντίνας, στο να λυγίζουν τα πίσω τους πόδια την ώρα που τοκετού, για να μην πέσουν αυτά από ψηλά τα μωρά τους και τραυματιστούν; Ποιος καθοδηγεί το νεογνό τους, μόλις σταθεί στα ποδαράκια του, να βαδίζει τρικλίζοντας κάτω από το σώμα της μητέρας του και, φτάνοντας κάτω από τον μαστό της, να σηκώνει το κεφαλάκι του και να παίρνει στο στόμα του τη θηλή του μαστού για να λάβει τη ζωοδόχο τροφή του, το γάλα της;
Τρώμε με ευχαρίστηση το αυγό της κότας, που περιέχει ευχάριστο στην γεύση περιεχόμενο. Ποιος όμως υπέδειξε στην κότα, όπως και σε όλα τα φτερωτά της Γης ότι, για να συνεχίσει να υπάρχει το είδος τους, πρέπει κατά διαστήματα να συγκεντρώνουν τα αυγά τους και να κάθονται για κάποιες ημέρες επάνω τους;
Ποιος ο σχεδιαστής του μηχανισμού που, με τη ζεστασιά του σώματός τους, κάνει την βλεννώδη ουσία του εσωτερικού του αυγού να μετατρέπεται σε ζώντα οργανισμό ο οποίος, όταν ολοκληρωθεί η μετάλλαξή του αυτή, σπάει με το μικρό του ράμφος το κέλυφος του αυγού και εμφανίζεται στη ζωή ως ένα νέο έμβιο ον;
Πόσοι εκ των ανθρώπων και κυρίως εκ των γυναικών έχουν άραγε σκεφτεί ότι όλες οι γυναίκες, ανεξαρτήτως πατρίδας, χρώματος ή φυλής, φέρουν την ευλογία του Θεού, όπως αυτή εκφράστηκε στην Θεοτόκο δια στόματος του αγγέλου, με την χαρμόσυνη ευαγγελία: «ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου!»;
Πόσοι και πόσες έχουν συνειδητοποιήσει το μέγα θαύμα που συντελείται μέσα στο σώμα της γυναίκας από τη στιγμή που, με την ευλογία της εκκλησίας ή και χωρίς αυτήν, έρχεται σε συνεύρεση «εις σάρκαν μίαν» με τον σύντροφό της;
Από τη στιγμή που ο άντρας αφήνει στα σπλάχνα της γυναίκας το σπέρμα του, αυτό ενώνεται με ένα ωάριό της και από τη στιγμή εκείνη αρχίζει μια ασύλληπτη σε τελειότητα διεργασία, κατά την οποία η μικρή σαν πηλός μάζα αρχίζει με την πάροδο των ημερών, των εβδομάδων και των μηνών να μεγαλώνει και να παίρνει σχήμα και μορφή ανθρώπινου σώματος.
Να εμπλουτίζεται το νέο αυτό έμβ(ρ)ιο ον με όλα τα όργανα που χρειάζονται για τη σωστή λειτουργία ενός ανθρώπινου σώματος. Ενός σώματος που αποκτάει στη συνέχεια μάτια για να βλέπει, αυτιά για να ακούει, μυαλό για να σκέφτεται, κλπ κλπ.
Το σώμα της γυναίκας μεταβάλλεται, με άλλα λόγια, σε «εργοστάσιο» παραγωγής μιας ανθρώπινης ύπαρξης, χωρίς η ιδία να έχει καμία συμμετοχή ή γνώση για όσα συμβαίνουν στο ευλογημένο της σώμα!
Πέραν δε της μέγιστης αυτής διεργασίας, από την ώρα του τοκετού του βρέφους που επί 9 μήνες κυοφορούσε ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ αρχίζει το δεύτερο σε σοφία και συγχρονισμό θαύμα, η λειτουργία στο γυναικείο σώμα του «μηχανισμού» παραγωγής του ζωοδόχου για το νεογέννητο βρέφος γάλακτος, μια διεργασία που σε καμιά άλλη περίπτωση δεν συμβαίνει στη ζωή της.
Αν όλα αυτά δεν αρκούν για να πείσουν τους άθεους για την ύπαρξη του Δημιουργού του σύμπαντος πανάγαθου Θεού, ας ζητήσουν από την σύγχρονη εξελιγμένη επιστήμη να τους δώσει ένα ανδρικό σπέρμα και ένα γυναικείο ωάριο, κάτι πολύ εύκολο και εφικτό και ας το δώσουν σε έναν εκ των σοφότερων του κόσμου. Σε έναν από εκείνους που μπορούν και κατασκευάζουν πυραύλους τρομακτικής καταστροφικής ισχύος, αόρατα φονικά αεροπλάνα και πυρηνικά όπλα που σκορπάνε τον όλεθρο και ας του ζητήσουν να κατασκευάσει και μια ανθρώπινη ύπαρξη. Κι όταν, όπως είναι βέβαιο, θα γυρίσουν με άδεια χέρια και την ουρά κάτω από τα σκέλια και θα μας πουν ότι δεν βρήκαν κανέναν εκ των πάνσοφων να το κάνει, τότε ας απαντήσουν και στο απλό ερώτημα «Και τότε ποιος;»
Ποιος άλλος, εκτός από τον έναν και μόνο Δημιουργό του σύμπαντος που σίγουρα θα θλίβεται για την αχαριστία και την αφροσύνη του ανθρώπου. Και πώς να μην θλίβεται όταν: μας έδωσε μια πανέμορφη και σοφά λειτουργούσα φύση και την καταστρέψαμε.
Προίκισε τις αισθήσεις μας με τη δίψα, για να πίνουμε το πολύτιμο νερό και να μην παθαίνουμε αφυδάτωση.
Με το αίσθημα της πείνας για να τρώμε και να μην κινδυνεύουμε από ασιτία.
Με τη σωτήρια αίσθηση του πόνου που μας δείχνει ότι κάποια βλάβη υπάρχει σε όργανο του σώματός μας η οποία μπορεί, από άγνοιά μας ότι υπάρχει, να επιφέρει ακόμη και τον θάνατο.
Μας έδωσε καθαρό αέρα για να αναπνέουμε και τον μολύναμε με καταχρήσεις διαφόρων σπρέι και καυσαερίων.
Καθαρά και γάργαρα νερά και τα αχρηστέψαμε με τα σκουπίδια μας και τα τοξικά και πυρηνικά απόβλητα που πετάμε σ’ αυτά.
Πανέμορφα δάση για να μας δίνουν το πολύτιμο οξυγόνο και αλόγιστα τα καίμε για να τα κάνουμε οικόπεδα.
Το μήνυμά Του, αυτό που μας έστειλε με τον αγαπητό Του Υιό τον Ιησού και τους Άγιους Αποστόλους Του, το ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ, το μετατρέψαμε σε αλληλοσφαγή.
Και επειδή υπάρχει και το εύλογο ερώτημα: «Και τον τα πάντα εν σοφία ποιήσαντα Πατέρα ημών και Δεσπότη ποιος τον έφτιαξε;» η απάντηση είναι μία και μόνη. Το ανθρώπινο μυαλό είναι πολύ μικρό για να χωρέσει το απλησίαστο της του Θεού γενέσεως.
Είναι σαν να θέλουμε να αδειάσουμε το περιεχόμενο ενός βαρελιού με νερό, σε ένα κοινό ποτήρι και να το χωρέσει όλο, χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα απ’ έξω! Κάτι αδύνατον φυσικά.
Αυτό που πρέπει οι άνθρωποι να έχουν στη σκέψη τους είναι η τήρηση των εντολών Του για το καλό της ανθρωπότητας άρα και το δικό τους, και όχι να ψάχνουν να βρουν την απάντηση στο ερώτημα: Πού και πώς δημιουργήθηκε ο Βασιλέας των όλων…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
