Η Καλαμπάκα είναι παγκοσμίως γνωστή χάρη στα Μετέωρα που διεκδικούν ένα βάθρο παγκόσμιας αναγνώρισης και καθιστούν την πόλη σημείο διεθνούς ενδιαφέροντος. Παρ’ όλα αυτά, οι κάτοικοι μοιάζουν να μένουν στο περιθώριο, είτε ακούσια είτε εκούσια. Σήμερα, όπως συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο, έτσι και στην Ελλάδα λίγοι κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου, δημιουργώντας τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να βρίσκεται σε καθεστώς «ησυχίας», χωρίς φωνή και δύναμη να ακουστεί.
Σε αντίστοιχο πλαίσιο στην Καλαμπάκα, τίθενται τα ερωτήματα: κατά πόσο μπορεί να ακουστεί ένας χαμηλοσυνταξιούχος ή κάποιος που δεν έχει Airbnb ή εξασφαλισμένο σπίτι και επιχείρηση; Πόσο μπορεί να διεκδικήσει κάτι καλύτερο, είτε εργάζεται στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα, είτε είναι υπάλληλος σε καφετέρια ή ξενοδοχείο (καλή σεζόν!);
Οι διεκδικήσεις στην επαρχία, ιδίως σε μια πόλη σαν την Καλαμπάκα, δεν αποτελούν εύκολη υπόθεση. Η προσπάθεια για καλύτερους μισθούς, βελτίωση των εργασιακών συνθηκών ή αναβάθμιση των κοινόχρηστων χώρων και δρόμων συχνά στοχοποιεί όσους τολμούν να διεκδικήσουν αλλαγές, χαρακτηρίζοντάς τους «γραφικούς» ή «περίεργους» στις περισσότερες περιπτώσεις και οδηγώντας τους σε «κοινωνικό στιγματισμό».
Έτσι, οι απεργίες αλλά και η συλλογή υπογραφών — θεμελιώδεις τρόποι πίεσης και διαμαρτυρίας — σπανίζουν ή ουσιαστικά απουσιάζουν στην επαρχία.
Για παράδειγμα, παρά τους πενιχρούς μισθούς και τις χαμηλές συντάξεις του αρκετά μεγάλου ποσοστού των κατοίκων (και δη του ορεινού όγκου), φαίνεται να μην υπάρχει καμία διάθεση αντίστασης ή διεκδίκησης για άμεση αύξηση των συντάξεων, ενώ ομολογουμένως φτάνουν μέχρι 20 του μήνα. Ταυτόχρονα οι σύλλογοι, που αποτελούν φορείς διεκδίκησης — των οποίων τα μέλη είναι κυρίως συνταξιούχοι ή εξαρτώνται από αυτούς — όπως ο Εμπορικός Σύλλογος ή οι πολιτιστικοί σύλλογοι της περιοχής, παραμένουν εκκωφαντικά σιωπηλοί.
Παρ’ όλα αυτά, οδεύοντας προς το Πάσχα, οι συνταξιούχοι απλώνουν το χέρι για να λάβουν τη σύνταξή τους λίγες μέρες νωρίτερα ή περιμένουν την τελευταία στιγμή το «καλάθι του Πάσχα» για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Σε περίπτωση που συμβεί αυτό — είναι πλέον πάγια τακτική — θα παρουσιαστεί ως γενναιόδωρη παροχή ενός Πρωθυπουργού που εισακούει τις ανάγκες των πολιτών ή θα προστεθεί ως ακόμη ένα επίτευγμα στη λίστα της ΔΕΘ, σαν να μην είναι κάτι που δικαιούνται a priori.
Δυστυχώς, είναι ξεκάθαρο πως αν οι ίδιοι οι πολίτες, συνταξιούχοι ή μη, δεν διεκδικούν και παραμένουν αδρανείς, κανένας δεν θα νοιαστεί για την ευημερία τους.
Eυάγγελος Φουφίκος – Evangelos Foufikos
Email: [email protected]
LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/vangelis-foufikos-234422165/
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
