Μητροπολίτου Αὐλῶνος Χριστοδούλου (Μουστάκα)
Ὁ Θεός στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Ὁ ἄφθαρτος καί αἰνιος Θεός, χωρίς νά χάσει τίποτα ἀπ’ αὐτό πού εἶναι, ντύθηκε τή φύση τοῦ φθαρτοῦ καί «μπῆκε» ὁ ἄχρονος μέσα στό χρόνο. Ἔζησε τήν τραγικότητα τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου στίς συναναστροφές Του μέ τόν ἄνθρωπο! Συναναστράφηκε τόν ἁμαρτωλό, χωρίς ποτέ νά μπορέσει ν’ ἀγαπήσει τήν ἔννοια τῆς ἁμαρτίας!
Ἔτσι, συνοψίζοντας τήν πατερική σκέψη γύρω ἀπό τή Σάρκωση, καταλήγουμε στό συμπέρασμα: ῾Ο Θεός στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός κατά χάρη!
Ἔκθαμβοι μένουν οἱ ἅγιοι ῎Αγγελοι τοῦ Θεοῦ μπροστά στό μυστήριο καί τό θαῦμα μαζί τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου! Τά μεγαλύτερα θαύματα πού ἔκανε ὁ Κύριός μας εἶναι τό ὅτι γεννήθηκε ὡς ἄνθρωπος καί τό ὅτι ἀναστήθηκε ὡς Θεάνθρωπος! Αὐτά τά δύο Του θαύματα τά προσκυνοῦν ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά καί οἱ ῎Αγγελοι! Καί ὁ ἱερός ὑμνωδός μέ τή λύρα τοῦ Πνεύματος θά τραγουδήσει τή χαρά τῶν Ἀγγέλων καί τῶν ἀνθρώπων: «Αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν ἀγάλλονται, καί ἡ γῆ σύν τοῖς ἀνθρώποις εὐφραίνεται».
Ἔντρομοι οἱ ποιμένες προσκυνοῦν τόν Βασιλέα τῆς κτίσεως, ταυτόχρονα ὅμως καί «τό θαῦμα κηρύττουσιν». Δηλαδή τό «ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ». Αὐτό πού οἱ αἰῶνες περίμεναν «Αὐγούστου μοναρχήσαντος ἐπί τῆς γῆς» ἔγινε γεγονός ψηλαφητό! Ὁ Θεός Πατήρ σπλαχνίσθηκε τό γένος τῶν ἀνθρώπων καί «λύτρωσιν ἀπέσταλκεν τῷ λαῷ αὐτοῦ». Διαπρύσιοι κήρυκες τοῦ γεγονότος τῆς Βηθλεέμ σύν τοῖς ἄλλοις εἶναι καί οἱ θαυμάζοντες αὐτό ποιμένες, ἀλλά καί ἡ ἀγαλλόμενη κτίση!
Ὁ Θεός Λόγος ἐνανθρώπησε, γιά νά μπορέσει ὁ μεταπτωτικός ἄνθρωπος νά λυτρωθεῖ ἀπό τή φρίκη τοῦ πνευματικοῦ θανάτου, τόν ὁποῖον κληρονόμησε ἀπ’ τούς Πρωτόπλαστους. Νά μπορέσει νά ξεφύγει ἀπό τά πλοκάμια τῆς κατάρας τοῦ νόμου, πού, ἐνῶ δόθηκε γιά βοήθεια καί παιδιαγωγία, κατάντησε βάσανος καί τύπος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος χάσει τήν ουσία τῶν πραγμάτων, τότε καί τήν ἴδια τή ζωή, ἀλλά καί τό νόημά της μεταβάλλει σέ ἀνούσια ὑποκατάστατα καί ὑποπροϊόντα κατά τό μέτρο τῆς ἀρρωστημένης ψυχῆς του.
Ὁ Θεάνθρωπος σαρκώθηκε, γιά νἄχει πιά ὁ ἄνθρωπος τή δυνατότητα νά ζήσει τή θέωση σάν γεγονός προσωπικό. Εἶναι βέβαια πλασμένος «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» ὁ ἄνθρωπος. Ἔχει μέσα του δηλαδή τό σπέρμα τῆς Θεότητας! Τή δυνατότητα νά γίνει θεός κατά χάρη! Χρειάζεται ὅμως καί ἡ προσπάθεια. Χωρίς ἀγώνα δέ μπορεῖ κανείς νά κερδίσει καί κυρίως νά ζήσει τή χαρά τοῦ «καθ’ ὁμοίωσυν», τή χαρά τῆς θεώσεως. Μέ τή Σάρκωση τοῦ Θεανθρώπου ὁ ἄνθρωπος ἔχει αὐτή τή δυνατότητα. Θά πρέπει ὅμως νά ἔχει καί τή θέληση νά θεωθεῖ, τή θέληση ν’ ἀγωνισθεῖ. Ν’ ἀγαπήσει τή σωτηρία του παραπάνω καί ἀπό τήν ἴδια του τή ζωή!
Ἡ Ἱερή Ἱστορία μᾶς πληροφορεῖ πώς χρόνια ὁ ἄνθρωπος στέναζε κάτω ἀπ’ τήν ὀδύνη τῆς πτώσης του. Καί στέναζε, γιατί τό χάσμα πού τόν χώριζε ἀπ’ τό Θεό ἦταν ἀγεφύρωτο. Βέβαια ὁ Θεός ἔριξε μερικές «σανίδες σωτηρίας» στό πέλαγος τῆς ἀνθρώπινης πτώσης. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως δέν τίς χρησιμοποίησε σωστικά καί ἄπελπις παράδερνε στά πάσης φύσεως κύματα πού τόν παράσερναν ἀπ’ τό κακό στό χειρότερο.
Ὅμως μιά μεγάλη ὀδύνη φέρνει καί μιά μεγάλη χαρά. Ὁ Θεός δέν ἄντεξε ἄλλο! Πῆρε τή μεγάλη ἀπόφαση νά γίνει ἄνθρωπος, γιά νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο. Αἰῶνες πρίν ἡ ῾Αγία Τριάδα εἶχε ὑπογράψει τό μυστηριῶδες τοῦτο «συμβόλαιο». Κι ἔρχεται τώρα μέ τή σειρά Του νά τό ἐξοφλήσει ὁ Θεός Λόγος, τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. «Ἔκλινεν -λοιπόν– οὐρανούς καί κατέβη», «δι’ ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν»! Ο Γόρδιος δεσμός τῆς πτώσης κόπηκε ἀπ’ τό «μαχαίρι» τῆς ἀφειδώλευτης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο!…
Μεγάλος καί ὑψηλός εἶναι ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου, γι’ αὐτό μεγάλη εἶναι καί ἡ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ, νά γίνει δηλαδή ἄνθρωπος. Αὐτό ἴσως τό καταλάβουμε οἱ ἄνθρωποι κάπως, γιατί σύγκριση στά ἀνόμοια δέ γίνεται ποτέ, ἄν λόγῳ τῶν πραγμάτων πιεζόμαστε καί κάποιος ἀπό μᾶς θά χρειαζόταν νά μεταμορφωθεῖ σ’ ἕνα εἶδος κατώτερου πλάσματος π.χ. ζώου, ἑρπετοῦ, ἐντόμου κ.λπ., προκειμένου νά τό σώσουμε ἀπό βέβαιη καταστροφή ἤ ἐξάλειψη!…
Ὁ Θεός Λόγος ντύθηκε τήν ἀνθρώπινη σάρκα κι ἔγινε Σωτήρας τῶν ἀνθρώπων. Καί τό ὄνομα πού τοῦ δόθηκε, σύμφωνα μέ τήν ὑπόδειξη τοῦ Ἀγγέλου, φανερώνει τό σκοπό τῆς σαρκώσεώς Του ἀφενός, ἀλλά καί τῆς ἀποστολῆς Του στόν κόσμο ἀφετέρου. «Αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν». Αὐτή ἡ φράση συμπυκνώνει τίς προσδοκίες τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ γιά τό πρόσωπο τοῦ Μεσσία, ἀλλά ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καί τό εὐαγγέλιο τῆς ἀνθρώπινης σωτηρίας!
Κι ἔπειτα ἀπ’ ὅλα αὐτά ἐμεῖς πότε καί πῶς γιορτάζουμε ἀληθινά Χριστούγεννα; Μήπως κάθε 25η Δεκεμβρίου κάθε χρόνο καί μόνον; Τά Χριστούγεννα εἶναι γιά τό χριστιανό μιά γιορτή διάρκειας! Κρατάει δηλαδή ὅσο καί ἡ ζωή του. Κάθε ὥρα, κάθε μέρα, κάθε χρόνο ὁ χριστιανός καλεῖται ἀπό τήν ἁγία μας Ἐκκλησία νά γίνει μέ τά ἅγια μυστήριά της καί μιά Θεοτόκος ψυχή μέσα στήν ὁποία καί θά γεννιέται πάντοτε, καί θά βρίσκει κατάλυμα πάντοτε, ἀλλά καί θά βασιλεύει πάντοτε ὁ Ἰησοῦς Χριστός!
Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι τό Σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σ’ αὐτήν εἴμαστε ἐνσωματωμένοι μέ τό ἅγιο Βάπτισμα ὅλοι οἱ χριστιανοί. Ὅταν λοιπόν συμμετέχουμε ἐνεργά στή ζωή της, τότε ὁ Χριστός ὄχι μόνο γεννιέται μέσα μας, ἀλλά καί μεγαλώνει καί σταυρώνεται καί ἀνασταίνεται καί συνανασταίνει ἀπό τό θάνατο καί τίς ἀδύναμες ὑπάρξεις μας. Τά Χριστούγεννα μᾶς δίνουν τήν εὐκαιρία. Ἐμεῖς ὅμως θά τή δεχθοῦμε;
Χριστούγεννα ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη γιορτή δέ βιώνεται ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία. Στήν Ἐκκλησία γεννιέται ὁ Ἰησοῦς Χριστός κι ἐκεῖ εἶναι ὁ τόπος τῆς συνάντησής Του μέ τόν ἄνθρωπο! Μιά τέτοια συνάντηση – προϋπάντηση ἀπαιτεῖ καί τήν ἀνάλογη καθαρότητα ἀπό τόν ἄνθρωπο. Νίψη ἀνομημάτων, ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν στόν Πνευματικό. Τότε θά γιορτάσει ὁ ἄνθρωπος Χριστούγεννα μέ Χριστό, γιατί θά δεῖ καί τόν ἑαυτό του σάν προέκταση τοῦ Θεοδέγμονος Σπηλαίου. «Μυστήριον μέγα ὁρῶ καί παράδοξον…». Κάτι τέτοια πράγματα κάνει μόνον ἡ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἄνθρωπο καί ἡ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου γιά τό Θεάνθρωπο.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
