Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που άφησε την τελευταία του πνοή (30 Ιουλίου 2014) ο αείμνηστος Κώστας Αλεξιάδης, ο οποίος με την ακούραστη πένα του έχει γράψει ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία των ΜΜΕ της τοπικής μας κοινωνίας.
Ο Κώστας Αλεξιάδης τίμησε με την παρουσία του το δημοσιογραφικό επάγγελμα, άνοιξε νέους δρόμους στην ενημέρωση και αποτελεί δικαίως σημείο αναφοράς στον τοπικό μας Τύπο, ιδιαίτερα μέσω της ταύτισής του με την εφημερίδα «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ».
Παρέμεινε στις επάλξεις μέχρι το τέλος της ζωής του και διέγραψε μια μακρά και επιτυχημένη πορεία στον χώρο των ΜΜΕ. Υπεράσπιζε με πάθος τις απόψεις του, είχε την ικανότητα να αναγνωρίζει λάθη και αδυναμίες, ασκούσε κριτική, αλλά έδινε πάντα χώρο για την αντίθετη άποψη.
Ρηξικέλευθος και διορατικός, όλα τα χρόνια που δημοσιογραφούσε ανέλυσε πολλά «κακώς και καλώς κείμενα» ακόμη και την κρίση που διάγουμε, χωρίς ποτέ να κρύψει τα αίτιά της και χωρίς να ωραιοποιεί καταστάσεις και πρόσωπα.
Ο Κώστας Αλεξιάδης ανήκε σε μια ιστορική γενιά ψύχραιμων δημοσιογράφων, που άφησε το στίγμα της μέσα από σκληρές συγκρούσεις, αλλά που κατάφερε τελικά ν’ ανοίξει δρόμους για τις επόμενες γενιές.
Ο ιδρυτής της εφημερίδας «ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ» χάραξε τον δρόμο για την πολυφωνία και την ευθύνη της υπογραφής όσων έγραφαν και συνεχίζουν να γράφουν στην εφημερίδα μας, καταθέτοντας τις απόψεις τους.
Και οι αναγνώστες είναι εκείνοι που επιβράβευσαν με τη στήριξή τους την πορεία της, στηρίζοντάς τη και βοηθώντας τη να κυκλοφορεί αδιάλειπτα μέχρι τις μέρες μας.
Σε μια εποχή που η ενημέρωση περνάει μεγάλη κρίση, η παρουσία του Κώστα Αλεξιάδη θα ήταν απαραίτητη όσο ποτέ. Όταν κάποιοι χάνουν τον προσανατολισμό τους από σειρήνες που καραδοκούν και κάποιοι άλλοι εισβάλλουν στον χώρο της ενημέρωσης με πενιχρά μέσα έως και ανύπαρκτα η παρουσία ενός βετεράνου της δημοσιογραφίας, όπως ο Κώστας Αλεξιάδης σίγουρα θα αποτελούσε την πολύτιμη πυξίδα.
Η διορατικότητα του, το κοφτερό μυαλό του αλλά και η εύγλωττη πένα του λείπουν από τη σημερινή Καλαμπάκα.
Ευχόμαστε να είναι αιωνία η μνήμη του.
Το τελευταίο άρθρο του
Παραθέτουμε το τελευταίο άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Μετέωρα” στις 24 Δεκεμβρίου 2013 (ακολούθησε ένα ακόμη, μία ημέρα πριν “φύγει”, για τα 20 χρόνια της εφημερίδας).
Αγαπητοί, αναγνώστες το παρόν αποτελεί το τελευταίο μου άρθρο τόσο της δημοσιογραφικής μου καριέρας όσο και της τελευταίας εικοσάχρονης περιόδου, ως αναλυτή.
Δυστυχώς, ο χρόνος κυλά τόσο γρήγορα που δε μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο λίγο απέχει το χθες από το σήμερα!
Με τούτο το άρθρο συμπληρώνονται πενήντα ολόκληρα χρόνια δημοσιογραφικής εργασίας, καλύπτοντας σχεδόν όλους τους κλάδους αυτής, όπως εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση και ραδιόφωνο.
Κανονικά εργάστηκα τα 57 μου χρόνια τόσο εδώ όσο και στην Αυστραλία.
Το 2004 δυστυχώς τα μάτια μου με εγκατέλειψαν σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα να γράφω μόνο τούτη τη στήλη από τότε μέχρι και σήμερα και πάντοτε με τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων τους οποίους και ευχαριστώ θερμότατα.
Το δημοσιογραφικό μου ύφος, πιστεύω πως είναι γνωστό σε όλους, μέσα από τόσα χρόνια και ίσως λείψει σε μερικούς φανατικούς φίλους της στήλης.
Ας ελπίσουμε όμως πως κάποια νέα ταλέντα θά΄ρθουν ν΄αναπληρώσουν και εμένα πολύ σύντομα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλη την Καλαμπάκα και όχι μόνο βέβαια για τη μυστική κατά κάποιο τρόπο πνευματική συνεργασία μας όλα αυτά τα χρόνια, αφού η εφημερίδα ΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ αποδείχθηκε μια κηρήθρα όπου συγκεντρώνονταν και συγκεντρώνονται όλες οι μέλισσες του πνευματικού κόσμου της περιοχής.
Ευχαριστώ επίσης ολόθερμα τους αδελφούς Μπακόλα για τον ανθρωπισμό και τη ζεστασιά που μου έδειξαν όλα αυτά τα χρόνια! Ειλικρινά δεν υπάρχουν λέξεις να τα περιγράψουν.
Όσο κι αν προσπαθώ να συγκρατήσω τα δάκρυα μου, αγαπητοί αναγνώστες ομολογώ ότι δεν τα καταφέρνω.
Άλλωστε, θα ήταν μέγιστη υποκρισία ενώ αλλάζει ολόκληρη η ζωή μου εγώ να παριστάνω πως δεν συγκινούμε…
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
