Εκείνοι που δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ φίλοι σας ασπάζονται ένα σύστημα αξιακό διαφορετικό από το δικό σας, σύμφωνα με το οποίο τη συμπεριφορά που εσείς κρίνετε απαράδεκτη εκείνοι την κρίνουν απολύτως σωστή, ενώ η δική σας συμπεριφορά είναι εκείνη που τους ενοχλεί ή τους χαλάει τα σχέδια.
Σε ένα από τα ανέκδοτα που κυκλοφορούν για την 21η Απριλίου αναφέρεται ότι σε μια περιοδεία του, ο Παττακός μιλά σε συγκέντρωση, όπου εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους έγινε η «επανάσταση της 21ης Απριλίου». Καθώς μιλά, αντιλαμβάνεται, στις πρώτες σειρές, τον Μήτρο να τον κοιτάζει χαζά. Σταματά την αγόρευση και τον ρωτά:
– Με καταλαβαίνεις, τι λέω;
Με κάθε ειλικρίνεια, ο Μήτρος: – Όχι.
Ο Παττακός προσπαθεί να του εξηγήσει:
– Αν δεν γινόταν η επανάσταση, θα έρχονταν οι κομμουνιστές και θα καίγανε το σπίτι σου.
Πάντα χαζά, ο Μήτρος: – Δεν έχω σπίτι.
Στωικά, ο Παττακός:
– Θα σφάζανε τη μάνα σου και τον πατέρα σου.
– Ξέρετε, …είμαι ορφανός.
Μπερδεύεται ο Παττακός:
– Δεν έχεις κανένα συγγενή;
– Τη Χάιδω, την αρραβωνιαστικιά μου.
Θριαμβευτικά, ο Παττακός:
– Ωραία, λοιπόν. Αν δεν γινόταν η επανάστασις, θα έρχονταν οι κομμουνιστές και θα βιάζανε την αρραβωνιαστικιά σου. Κατάλαβες;
Και ο Μήτρος: – Αμέ! Η επανάσταση έγινε για τη Χάιδω!
Κι εγώ σαν άλλος Μήτρος μένω με την απορία:
Δεν έδωσε χρήματα ο Δήμαρχος Θοδωρής Αλέκος στο Κέντρο Υγείας για να γίνει εμβολιαστικό Κέντρο; Δεν το πιστεύω και μόνο που το υπαινίσσονται ορισμένοι.
Γι’ αυτούς θα αναφέρω την παρακάτω ιστορία:
Υπάρχει μια λίμνη στο βόρειο τμήμα της πολιτείας της Νέας Υόρκης, όπου το 1820 μια προφήτισσα ανήγγειλε στους πολυάριθμους οπαδούς της πως μπορεί να βαδίσει πάνω στα νερά της λίμνης, και θα έκανε το θαύμα της εκείνο στις έντεκα το πρωί μιας ορισμένης μέρας.
Τη ημέρα που είχε ορίσει οι πιστοί της μαζεύτηκαν κατά χιλιάδες στις όχθες της λίμνης. Εκείνη τότε τους είπε: «Είστε όλοι σας βέβαιοι πως μπορώ να βαδίσω πάνω στο νερό»;
Όλοι αποκρίθηκαν με μια φωνή «είμαστε»…
«Τότε λοιπόν», απάντησε η προφήτισσα, «δεν είναι ανάγκη να υποβληθώ σ’ αυτό τον κόπο».
Και οι πιστοί γύρισαν στα σπίτια τους εδραιωμένοι στην πίστη τους.
Η προσπάθεια που κάνουν ορισμένοι άνθρωποι να καταφέρνουν να παρουσιάζουν στους άλλους το καλό έτσι ώστε να μοιάζει κακό ή το κακό έτσι ώστε να μοιάζει καλό, η ανάγκη να μειώνουν ή να μεγεθύνουν φαινομενικά το κακό και το καλό, δυσαρεστώντας έτσι τους ανθρώπους και διαταράσσοντας κατά βούληση την ψυχική τους ηρεμία δεν είναι τέχνη, είναι εμπάθεια ή πηγαίνοντας λίγο πιο πέρα συμφέρον.
Ένας απλός τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη είναι να μάθεις πώς δουλεύουν, πώς ερωτεύονται και πώς πεθαίνουν οι άνθρωποι εκεί. Στην Καλαμπάκα δεν ισχύει αυτό! Η δουλειά και ο θάνατος είναι αδιανόητος για τους αμέριμνους τουρίστες. Όσο για τον έρωτα, είναι μια εμπειρία που μπορεί να ζήσει ο καθένας, και το κυριότερο χωρίς να προλάβει να χορτάσει τον άλλο.
Στην Καλαμπάκα λίγο-πολύ όλοι γνωριζόμαστε. Ξέρουμε λίγο-πολύ τον λόγο ύπαρξης του καθενός. Είναι κάποιοι, ευτυχώς μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, που ζουν για να ταλαιπωρούν τον εαυτό τους και τους άλλους.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
