Ο καιρός ιδανικός κι ακόμη μια Κυριακή στα βουνά. Την τελευταία του Γενάρη . Προορισμός μας η βορειότερη κορυφή του Κόζιακα με αφετηρία την Κορομηλιά Καλαμπάκας .
Ένας δρόμος με ατέλειωτες στροφές ανεβάζει τον επισκέπτη από την Διάβα στον παραθεριστικό οικισμό της Κορομηλιάς , που κάποτε , ως χωματόδρομος ίσως ήταν και ο χειρότερος του πάλαι ποτέ Νομού Τρικάλων . Τώρα πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι της ελικοειδούς διαδρομής έχει στρωθεί με άσφαλτο και τσιμέντο , αλλά τα χιόνια της Πρωτοχρονιάς έχουν παγώσει πάνω στο οδόστρωμα και τα απόσκια ήταν «άβατα» για τα μικρά αυτοκίνητά μας . Ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό είχε τόσο πάγο (παρά το νοτιά και τις υψηλές θερμοκρασίες) που αναγκαστήκαμε να σταματήσουμε τα αυτοκίνητα και να ξεκινήσουμε την πορεία μας αρκετά πιο χαμηλά από τον αρχικό μας προγραμματισμό .
Μισή ώρα χρειάστηκε για να φτάσουμε στον οικισμό της Κορομηλιάς , ένα χωριό παραθεριστικό που κατοικείται περισσότερο από Τρικαλινούς που έλκουν την καταγωγή τους από το Περιβόλι καθώς κι από ντόπιους από το κάτω χωριό της Διάβας. Μια μικρή στάση στο γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής που διαθέτει εξαιτίας της θέσης του εξαιρετική θέα , σαν από αεροπλάνο . Δεν είναι τυχαίο που το συγκεκριμένο σημείο φημίζεται σαν το καλύτερο “μπαλκόνι” του Κόζιακα , αν όχι και ολόκληρου του Νομού.
Ανασυνταχτήκαμε και ξεκινήσαμε για τον τελικό μας προορισμό , περνώντας από την πεδιάδα του χωριού, διαπιστώσαμε ότι παρότι το χωριό βρίσκεται στην εσχατιά του βουνού υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται γι’ αυτό . Η πεδιάδα είχε όλες τις εγκαταστάσεις που χρειάζεται ένα παιδί για τις αθλητικές του δραστηριότητες . Σε άλλα σημεία πάλι, υπολείμματα και στάχτες από φωτιές του Καλοκαιριού, εκεί που μαζεύονται οι νέοι του χωριού και ξενυχτάνε μέχρι το πρωί συζητώντας, διασκεδάζοντας και δημιουργώντας δεσμούς ισχυρούς μεταξύ τους και με τις ρίζες τους .
Αφήνοντας πίσω την πεδιάδα πιάσαμε το καλά σηματοδοτημένο Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 κι αρχίσαμε την έντονα ανοδική μας πορεία μέσα στο δάσος.
Βγαίνοντας μετά από 2 χιλιόμετρα στο ξέφωτο άρχισε να ξεπροβάλλει η κορυφή και ήδη παίρναμε μια γερή δόση προδιάθεσης για την θέα που θα απολαμβάναμε στην κορυφή, μιας και οι καιρικές συνθήκες το ευνοούσαν. Το δύσκολο κομμάτι είναι μπροστά μας . Ένα μείγμα χιονιού, καλυμμένου μονοπατιού και μεγάλων βράχων έκανε τα τελευταία μας μέτρα αρκετά δύσκολα για ορισμένους σχεδόν βασανιστικά. Αργά και σταθερά ένας ένας φτάναμε στην κορυφή.
Εκεί , όλοι χρειαστήκαμε αρκετή ώρα για να μας φύγει το χαμόγελο ευχαρίστησης που μας πρόσφερε η κατάκτηση του στόχου . Το υψόμετρο της κορυφής δεν σου γεμίζει το μάτι , είναι σχετικά χαμηλό , όμως σου γεμίζει τη ματιά σου. Ελάχιστες οι κορυφές που σου προσφέρουν τόσο απλόχερα την θέα τους προς όλα τα σημεία του ορίζοντα. Μπροστά μας στέκουν μεγαλοπρεπώς τα Μετέωρα και στο βάθος τα Πιέρια , ο χιονισμένος Όλυμπος , ο Κίσσσαβος κι όλος ο Θεσσαλικός κάμπος που είχε όμως ένα πέπλο πάνω του που τον σκέπαζε και δεν μας άφηνε να τον χορτάσουμε. Πίσω μας όλες οι κορφές των πιο σημαντικών βουνών της Κεντρικής και Βόρειας Πίνδου, Σμόλικας, Τύμφη, Γράμμος, Νεράιδα και Άγραφα. Αρκετά κοντά μας όλος ο Κόζιακας και η Τριγγία με όλα τα χωριά που στέκουν στις πλαγιές της.
Αρκετή ώρα μακριά από τη βουή της πόλης ταξίδευαν τα μάτια μας και αγαλλίαζε η ψυχή μας ώσπου κάποια στιγμή ήρθε η ώρα της επιστροφής που αποφασίσαμε να πραγματοποιηθεί από άλλη διαδρομή . Ακόμη μία φορά δοκιμάσαμε τις αντοχές μας . στον κακοτράχαλο Κόζιακα γιατί η πλευρά που διαλέξαμε είχε κλειστά μονοπάτια .
Τα περιττώματα μεγάλων ζώων που άφησαν στον ντορό τους αλλά κυρίως το φρέσκο αίμα πάνω στο χιόνι ανέβασε την ένταση και ζωήρεψε την φαντασία μας . Δεν πρόλαβε όμως να καλπάσει, γιατί μετά από λίγη ώρα αντικρίσαμε το δρόμο που κάποτε ένωνε τη Μονή Βυτουμά με το χωριό της Κορομηλιάς . Σε λίγα λεπτά της ώρας πατούσαμε και πάλι στους δρόμους του έρημου οικισμού .
Μετά από εννιά κοπιαστικά χιλιόμετρα , διαλέξαμε να τελειώσουμε την ημέρα συνοδεία με μεζέδες και γλυκό κρασί . Στην ταβέρνα που επιλέξαμε στην Διάβα συναπαντήσαμε ορειβάτες από την Λάρισα που έφτασαν μέχρι την Κορομηλιά περπατώντας από την Μονή Βυτουμά .
Η παρέα στην ταβέρνα όμορφη, η συζήτηση και η ανταλλαγή εμπειριών ατελείωτη, αλλά ο χρόνος περιορισμένος. Προλάβαμε ωστόσο να δώσουμε εκατέρωθεν τις ευχές μας για κοινές διαδρομές .
Τα νέα του Συλλόγου
Την Κυριακή 7/2/2016 θα πάμε Λουπάτα (2066μ.) Εκκίνηση από Στουρναραΐικα. Ώρες ανάβασης 4.30′ .
Μέτρια δυσκολία , Υπεύθυνος: Μάριος Μαρολαχάκης .
Περισσότερες πληροφορίες για τις δραστηριότητες μας μπορείτε να πάρετε κάθε Παρασκευή στα γραφεία του Συλλόγου – Ομήρου 5 (κάτω από το ΚΑΠΗ) ή στο τηλέφωνο 24310 72077.
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
