ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΑΡΡΗΣ
Το πρόγραμμα του τμήματος Πεζοπορίας-Ορειβασίας της Ορειβατικής Λέσχης Καλαμπάκας είχε για τις 6 Μαρτίου 2016 χειμερινή ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του Κόζιακα «Αστραπή ή Χατζηπέτρος» με υψόμετρο 1901 μ.
Ο Κόζιακας ή Κερκέτιον Όρος είναι μια στενόμακρη οροσειρά μήκους 20 περίπου χιλιομέτρων, που αρχίζει βόρεια από τα χωριά της Καλαμπάκας, Διάβα και Κρύα Βρύση, και καταλήγει νότια στα στενά της Πύλης. Από παλαιά είναι γνωστός για τα πολλά φυτά και βότανα.
Μια παρέα 23 ατόμων ξεκινήσαμε από Καλαμπάκα, οι περισσότεροι με το μικρό λεωφορείο του Νεκτάριου Τσιάτσιου και κάποιοι άλλοι με… ταξί, για τον χώρο κάτω από το χιονοδρομικό κέντρο Περτουλίου (1140 μ. υψόμετρο). Εκεί, αφού πήραμε «τα εφόδιά μας» για αυτήν την εξόρμηση, ακολουθήσαμε βόρεια-βορειοανατολική πορεία στο με αρκετά καλή σήμανση μονοπάτι.
Αριστερά μας αφήσαμε τμήμα περιφραγμένου χώρου του Πανεπιστημιακού δάσους Πετρουλίου, μέσα στο οποίο υπάρχουν και είδη αειθαλών δέντρων που φθάνουν σε μεγάλο ύψος.
Μετά από 500 περίπου μέτρα, αφήσαμε τον χαλικοστρωμένο δρόμο στη συμβολή του με το δασόδρομο και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε στο χωμάτινο μονοπάτι.
Ο καιρός ήταν καλός με λιακάδα στα προσήλια και θερμοκρασία 4-5 βαθμούς Κελσίου. Είχε όμως λίγη λάσπη και ελαφρύ αεράκι. Η πορεία γινόταν μέσα σε δάσος από πανύψηλα ελάτια και το ηθικό της «τρελοπαρέας» ήταν ακμαιότατο.
Σε κάποιο σημείο είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δυο διαφορετικές διαδρομές μέχρι το καταφύγιο. Την παλιά, κλασική, αριστερά που είναι μικρότερη –προσωπικά την έχω ανεβοκατέβει πάνω από δέκα φορές- και τη νέα δεξιά ευθεία, που είναι αρκετά μεγαλύτερη και σε κάποια σημεία δυσκολότερη, την οποία πρώτη φορά ακολούθησα πέρυσι στην Πανθεσσαλική Συνάντηση μαζί με τους Κώστα Γκόβαρη και Αχιλλέα Σιάχο. Η πλειοψηφία δεν ήθελε να πάμε αριστερά –τη διαδρομή εννοώ και όχι την πολιτική- και ακολουθήσαμε την άλλη.
Μετά από ένα ξέφωτο, φθάσαμε σε ένα πέρασμα ανηφορικό ανάμεσα σε βράχους, στο τέλος του οποίου είναι ένα μεγάλο για την περιοχή πλάτωμα με βρύση-ποτίστρα για τα ζώα στα 1.600 περίπου μέτρα.
Τα έλατα άρχισαν να αραιώνουν και χιόνι υπήρχε μόνο στα ανήλιαγα μέρη. Κάνοντας ένα αριστερό ημικύκλιο, φθάσαμε στο τελευταίο βράχινο και λίγο δύσκολο μονοπάτι-πέρασμα πριν το καταφύγιο του Κόζιακα.
Το καταφύγιο βρίσκεται στα 1.750 μ. στην αριστερή άκρη ενός οροπεδίου. Δεξιά του στα πενήντα μέτρα υπάρχει η «πηγή Μπακόλα» με νερό και ποτίστρα αλλά χωρίς βρύση, και μια πινακίδα. Πινακίδα υπάρχει και για το «Τρύπιο Λιθάρι» δεξιά, στο οποίο δεν πήγαμε ελλείψει χρόνου. Στο πίσω μέρος αυτού του μικρού οροπεδίου στέκεται αγέρωχη η κορυφή Αστραπή ή Χατζηπέτρος. Το δεύτερο όνομα ίσως να το πήρε από τον αρματολό – καπετάνιο Χατζηπέτρο.
Στο καταφύγιο, το οποίο έτυχε να ήταν ανοικτό, αφήσαμε όσα πράγματα δεν χρειαζόμασταν για την κορυφή. Σ’ αυτό έμειναν και τρεις γυναίκες. Οι υπόλοιποι 20 αρχίσαμε το τελευταίο τμήμα της ανάβασης. Σε μερικά σημεία υπήρχαν χιόνια. Μάλιστα, κάποιοι και κάποιες έπαιξαν χιονοπόλεμο. Τα παιδία παίζει!
Ο αέρας έγινε αρκετά δυνατός, και στην κορυφή σε έπαιρνε και σε σήκωνε! Είχε ριπές ανέμου με διαστήματα ανεμίας. Στο βιβλίο κορυφής, που είναι έργο του Σ.Π.Ρ. Τρικάλων από το 2014, γράψαμε τα ονόματά μας. Η θέα από την κορυφή είναι πανοραμική και ανατολικά προς τον Θεσσαλικό κάμπο και δυτικά προς τα βουνά της περιοχής. Μόνο που η υγρασία έκανε λίγο θαμπή την ατμόσφαιρα.
Είδαμε την Καλαμπάκα, τα Τρίκαλα, πολλά χωριά, τη Λίμνη Πλαστήρα και άλλα πολλά. Από την άλλη πλευρά είδαμε χωριά και κορυφές βουνών όπως Λουπάτα, Μαρόσι, Αυγό, Κακαρδίτσα, Νεράιδα, Χαλικόβουνο, Κάλτσα και τις κορυφές της Τριγγίας. Το κακό –δυστυχώς- είναι πως τα βουνά δεν είχαν για την εποχή τα χιόνια που έπρεπε, και θα πούμε το καλοκαίρι το νερό, νεράκι!
Στο καταφύγιο, του οποίου υπεύθυνος είναι ο Καστρακινός και κάποιες φορές συνορειβάτης Περικλής Μητρονάτσιος, τσιμπήσαμε κάτι και ήπιαμε τσάι ή καφέ. Όλα αυτά στο ισόγειο του κτηρίου, γιατί στον πάνω όροφο υπάρχουν δυο καθαροί χώροι με αρκετά κρεβάτια για ύπνο.
Η κατάβαση έγινε από τις «πόρτες» ακολουθώντας την σύντομη διαδρομή. Τα μωβ λουλουδάκια και λίγα κίτρινα άνθιζαν δίπλα στο χιόνι και ανάμεσα στις σκάρφες. Λίγο κουρασμένοι αλλά ευχαριστημένοι φθάσαμε στον χώρο από τον οποίο ξεκινήσαμε.
Σύμφωνα με τον Γιώργο τον στατιστικολόγο διανύσαμε 11,62 χιλιόμετρα, σε 6 ώρες και 22 λεπτά (μαζί με τα χασομέρια!) και κάψαμε 3.081 θερμίδες.
Όσοι ήταν με το λεωφορείο επέστρεψαν μέσω Πύλης και οι υπόλοιποι από την ίδια διαδρομή της Χρυσομηλιάς, αφού πρώτα στο διπλανό κέντρο «Κερκέτιον» με τα άλογα και τα μηχανάκια για το χιόνι –μόνον που χιόνι δεν υπάρχει- ήπιαμε μια μπύρα.
Πάντα ψηλά!
Η
Ακολουθήστε το tameteora.gr στο Google News!
