Μια πανέμορφη αλλά αναξιοποίητη λίμνη της περιοχής μας

Του ΓΙΑΝΝΗ ΨΑΡΡΗ

Στον Λογγά, ένα ορεινό χωριό των Αντιχασίων κατασκευάστηκε πριν από 2-3 δεκαετίες ένα φράγμα. Κλείνοντας στο κάτω μέρος τη ροή των υδάτων σχηματίστηκε σιγά-σιγά μια λίμνη εμβαδού δεκάδων στρεμμάτων, της οποίας το μεγαλύτερο βάθος είναι 18 μέτρα. (Έτυχε να βρίσκομαι στο χώρο κατά την τελετή εγκαινίων). Σε ένα άλλο στενό σημείο της λίμνης υπάρχει τοίχος από τσιμέντο πάνω από τον οποίο τρέχουν τα νερά σε ρέμα όταν η στάθμη της λίμνης ανεβαίνει.

Μια ξύλινη γέφυρα οδηγεί σε μονοπάτι γύρω από τη λίμνη σε μια κατάφυτη από πανύψηλες λυγερόκορμες οξιές. Όλα αυτά σε υψόμετρο 1.100 περίπου μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την Καλαμπάκα.

Σε ένα λόφο κοντά στη λίμνη κτίστηκε το ξωκκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος το οποίο ανήκει στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μετεώρων, όπως και τμήμα δάσους οξιάς. Για την ιστορία αναφέρω πως κάποτε είχα προτείνει στον τότε Ηγούμενο της Μονή Μεγάλου Μετεώρου π. Αθανάσιο αν μπορεί να δώσει αντικλείδι στον ιερέα του χωριού ώστε να το λειτουργεί στις 6 Αυγούστου ημέρα της εορτής του. Δεν ξέρω αν η πρότασή μου έγινε πράξη.

Από την άκρη της λίμνης περνάει ο δρόμος προς Βερδικούσα – Ελασσόνα – Λάρισα που θέλει λίγο ακόμη για να ολοκληρωθεί.

Την λίμνη Λογγά επισκεφθήκαμε μια παρέα μικρών-μεγάλων την περίοδο των Χριστουγέννων. Πρότεινα να πάμε εκεί, αν και κάποιοι προτιμούσαν τη λίμνη Πλαστήρα, για να δουν ομορφιές της περιοχής μας.

Φτάνοντας εκεί δύο Ι.Χ. αναχωρούσαν. Άλλα δύο-τρία ήταν στην άκρη της λίμνης. Κάποια άτομα είχαν ανάψει το τζάκι που είναι μέσα στο ξύλινο σπιτάκι που είχε κατασκευαστεί να λειτουργήσει νομίζω ως καφετέρια. Συζητώντας μαζί τους μας είπαν πως είναι Θεσσαλονικείς και πως τους άρεσε πάρα πολύ το μέρος. Ένας ψαράς με το καλάμι στο χέρι ψάρευε καθισμένος στο προσήλιο γιατί είχε κρύο και φυσούσε αέρας. Μάλιστα ο αέρας έκανε το νερό της λίμνης να κυματίζει.

Έχουν περάσει τόσα χρόνια και η λίμνη μένει αναξιοποίητη. Τραβάει τον κόσμο η λίμνη Πλαστήρα. Γιατί όμως; Μήπως γιατί εκείνη είναι μεγάλη; Δε νομίζω, γιατί οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Νομίζω πως το κυριότερο είναι η διαφήμιση ή άλλον η μη διαφήμιση. Μετά είναι η εγκατάλειψη. Τόσα χρόνια δεν έγινε κάτι. Τι θα μπορούσε να γίνει; Να εμπλουτιστεί η λίμνη με περισσότερα ψάρια, Να υπάρχουν 3-4 βαρκούλες και να κάνουν βαρκάδα οι επισκέπτες (φυσικά με συνοδεία). Να υπάρχουν μερικά άλογα που να μεταφέρουν μικρούς και μεγάλους γύρω από τη λίμνη αλλά και στους δασόδρομους. Να γίνει ένα κεντράκι που να μπορεί κανείς να βρει κάτι να πιεί, και γιατί όχι, να φάει. Η περιοχή φημίζεται για τα φασόλια, τις πατάτες αλλά και τα κρέατά της. Θα μπορούσε να γίνει μια μικρή διώρυγα πλάτους 5-6 μέτρων σε ένα σημείο που ενδείκνυται και να σχηματιστεί ένα νησάκι πάνω στο οποίο θα υπάρχουν πάπιες, χήνες, κύκνοι… Θα μπορούσε ακόμη να φυτευτούν, να μεταφερθούν σε πρώτη φάση, μερικά έλατα και άλλα δέντρα. Λίγα, για ομορφιά. Αν και οι οξιές το Φθινόπωρο είναι πανέμορφες. Μια φορά θυμάμαι ένα κοπάδι αγελάδες ήρθαν τρέχοντας από το δάσος και μπήκαν στο νερό, να πιούν και να δροσιστούν. Θα μπορούσε σε μια άκρη της να γίνει ειδική διαμόρφωση ώστε να μπανιαρίζονται και άνθρωποι.

Ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Το χωριό, ο Δήμος, η Περιφέρεια και ιδιώτες; Ας βρουν ενδεδειγμένες λύσεις όλοι τους. Η φύση μας προίκισε με όμορφα μέρη, εμείς τι κάνουμε για να τα διαφημίσουμε και να τα αναδείξουμε;

Για να μη λένε, κάποιοι, πως γράφω μόνο για την Κρανιά!

Πάντα ψηλά.