Το νέο Ειδικό Χωροταξικό για τον Τουρισμό φέρνει κανόνες, όρια και κατηγοριοποιήσεις.
Ειδικά για τα Μετέωρα όμως φέρνει κυρίως ένα ερώτημα που εδώ και χρόνια αποφεύγουμε να απαντήσουμε καθαρά: μέχρι πού μπορεί και μέχρι πού θέλουμε να φτάσει η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής;
Η Καλαμπάκα κατατάσσεται πλέον στις «Αναπτυσσόμενες περιοχές». Αυτό από μόνο του λέει πολλά. Υπάρχει περιθώριο για νέες επενδύσεις, αλλά όχι χωρίς όρους. Τα 8 στρέμματα για νέα ξενοδοχεία εκτός σχεδίου, η έμφαση σε καταλύματα υψηλότερων κατηγοριών και η εισαγωγή της έννοιας της φέρου- σας ικανότητας δείχνουν μια σαφή κατεύθυνση προς μία ανάπτυξη με κριτήριο το «καλύτερο» και το «βιώσιμο». Κι ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα για έναν τόπο όπως τα Μετέωρα.
Για χρόνια μετράμε αφίξεις, διανυκτερεύσεις, ξενοδοχεία, Airbnb και τουριστικά λεωφορεία. Πολύ λιγότερο συζητάμε για το πόσους επισκέπτες μπορεί να υποστηρίξει ο προορισμός, τι πίεση ασκείται στις υποδομές, τι συμβαίνει με την κατοικία και, κυρίως, πώς προστατεύεται το τοπίο που αποτελείτο σημαντικότερο κεφάλαιο αυτού του τόπου, καθώς στα Μετέωρα το τοπίο είναι το ίδιο το τουριστικό προϊόν.
Αντίστοιχα, η δυνατότητα επιβολής στο μέλλον χωρικών περιορισμών στις βραχυχρόνιες μισθώσεις πρέπει να αντιμετωπιστεί χωρίς πανικό και ευκολία. Το ζητούμενο είναι να γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στην Καλαμπάκα και το Καστράκι και, εφόσον προκόψει πρόβλημα, να υπάρχουν τα εργαλεία για την αντιμετώπισή του.
Το νέο Χωροταξικό λοιπόν δεν λύνει από μόνο του τα προβλήματα στην περιοχή των Μετεώρων, αλλά έρχεται για να μας υποχρεώσει να συζητήσουμε σοβαρότερα για αυτά, διότι ο πραγματικός κίνδυνος για έναν παγκόσμιο προορισμό είναι να αναπτυχθεί τόσο άναρχα, ώστε κάποια στιγμή να αρχίσει να χάνει αυτό ακριβώς που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να θέλουν να τον επισκεφθούν.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ













































